İLĞIM (İki hissəli dram-fantaziya)
Müəllif: Firuz Mustafa


2017-10-05 06:47:05



İLĞIM
(İki hissəli dram-fantaziya)


IŞTIRAK EDIRLƏR:

ÇAPAR
MAYA
ALPAY
ULDUZƏ
NURAN
ZƏNCİ

I HISSƏ

(Emalatxana. Üst-üstə qalaqlanmış şəkillər. Döşəmədə müxtəlif heykəllər, büstlər. Divardan iri dekorativ qılınc asılıb. Emalatxananın ortasında dayaq üstə qoyulmuş iri qadın portreti. Adam boyda olan bu portretdə təsvir olunan gənc qadın şəkildən çox, canlı adama bənzəyir. Uzun, ağ saçları çiyninə tökülmüş rəssam Çapar əlində fırça həmin şəklin önündə dayanıb; deyəsən, portretdə son tamamlama işləri aparır. Qapı döyülür. Alpay gəlir. Çapar onu qarşılayır).

ÇAPAR: - Gəl, gəl, keç içəri. Xoş gəlmisən...
ALPAY: - Salam, Çapar... Nə var, nə yox?..

(Onlar görüşürlər).

ÇAPAR: - Hər şey qaydasındadır... Sənin işlərin necədir?..
ALPAY: - Iş var ki, necə də olsun?.. Evdə darıxdım... Fikirləşdim ki, boş-boşuna oturmaqdansa gedib köhnə dosta baş çəkim...
ÇAPAR: - Əcəb eləmisən... Əyləş... Indi səni çaya qonaq edərəm...
ALPAY (gülür): - Çayı əzizlərin içsin... Mən bir əsrdən çoxdur ki, çay içmirəm.
ÇAPAR: - Çay içmirsən?.. Nə olar, onda kofe dəmləyərəm səninçün...
ALPAY: - Saü ol... Heç nəyə ehtiyac yoxdur...
ÇAPAR: - Bura bax, Alpay... Yaxşı konyakım var... Yüz-yüz vuraq...
ALPAY: - Konyak?.. Nə konyak, balam?.. Axı, sənə içmək olmaz. Həkim icazə vermir. Bir də ki, Ulduzə bacı eşitsə...
ÇAPAR: - Ulduzə haradan eşidəsidir ki? Bəlkə sən özün çuüullayasan, o da bilə. (Gülür)
ALPAY: - Mən niyə?.. Qadınların hamısı psixoloqdur, ekstrasensdir... Onlar kişinin gözünə baxan kimi hər şeyi oxuyurlar. Məsələn, şəxsən mənim arvadım belədir.
ÇAPAR: - Düz deyirsən... Ulduzə lap ondan da betərdir. Ta ürəyimdə elə bir sirr qalmayıb ki, ona agah olmasın...
ALPAY: - Axırıncı sirrini heç vaxt bildirmə arvada...
ÇAPAR: - Hansı sirri deyirsən?..
ALPAY: - Yəni dediyim odur ki, özünün heç olmasa bir sirrini qəbr evinəcən saxla... Hətta, köhnə pəhləvanlar da öz şagirdlərinə qırx fəndin otuz doqquzunu öyrədirdilər. Bir sirr ehtiyatda qalırdı həmişə...
ÇAPAR (gülür): - Ha-ha-ha... Doüru deyirsən... Elə mən də bir sirrimi məxfi saxlayıram...
ALPAY: - O nə sirrdir elə?..
ÇAPAR: - Özün demirsən ki, birini ehtiyatda saxla?.. (Gülür). Məxfidir!
ALPAY: - Mən sənə dedim ki, sirrini arvaddan gizli saxla... Demədim ki, dostlara da, o söz...
ÇAPAR (şkafdan konyak çıxarır): - Yaxşı, yaxşı... Gəl, yaxın otur... Yüz-yüz vuraq...
ALPAY: - Bu nədir?.. Yenə Afrika konyakı?..
ÇAPAR: - Elədir... Yenə gözəl Afrika nəşəsi...
ALPAY: - Çapar, Afrika nə vaxtdan gözəl olub?.. Mən ölüm, düzünü de, səni Afrikaya baülayan nədir?..
ÇAPAR: - Kim deyir ki, mən Afrikaya baülıyam?..
ALPAY: - Içdiyin konyak deyir bunu! Axı, sən həmişə Afrika içikləri vurursan... Ən çox da konyak. Icazə ver, şübhələnim səndən. Bəlkə xəbərimiz yoxdur, orada qohumun-zad yaşayır?..
ÇAPAR: - Alimlər, arxeoloqlar sübut edib ki, bəşəriyyət öz mənşəyini Afrikadan götürüb... Afrika hamının tarixi vətənidir.
ALPAY: - Yox bir... Sənin fərziyyən düzdürsə hamı qaradərili olmalıydı...
ÇAPAR: - Dəri?.. Dəri boş şeydir... Heykəllərin çoxu qara mərmərdən hazırlanır. Nə olsun? Bəyəm rəngin ürəyə, ruha bir dəxli var ki?..
ALPAY: - Heykəlin adama nə dəxli? Çox əcaib, özü də mistik şeylər danışırsan, mən ölüm. Süz... Konyakı süz...
ÇAPAR (konyak süzür): - Hə, əziz dost. Badəni qaldır, içək öz saülıüımıza...
ALPAY: - Bəlkə zəncilərin sağlığına vuraq?..
ÇAPAR: - Zəncilərin?.. Nə üçün?..
ALPAY: - Axı, Afrika daha çox onların vətənidir...
ÇAPAR: - Orada - Afrikada təkcə zəncilər yaşamır ki...
ALPAY: - Elədir... Gərək biz özümüz də Afrikada doüulaydıq... Öz tarixi vətənimizdə...
ÇAPAR: - Nə üçün?..
ALPAY: - Bəlkə onda daha xoşbəxt olardıq...
ÇAPAR: - Bəyəm sən indi xoşbəxt deyilsən, Alpay?..
ALPAY: - Bəs sən özün necə, xoşbəxtsən?..
ÇAPAR: - Təkcə axmaqlar xoşbəxt ola bilər bu dünyada...
ALPAY: - Bir də afrikalılar...
ÇAPAR: - Nə üçün məhz afrikalılar?..
ALPAY: - Axı, qaradan o yana rəng yoxdur...

(Hər ikisi gülür. Içirlər.)

ÇAPAR: - Görürsən, necə konyakdır?..
ALPAY: - Əladır, əla!.. Hə, Çapar, təzə nə çəkirsən?..
ÇAPAR: - Görmürsən nə çəkirəm?.. (Əli ilə şəkli göstərir).
ALPAY (geri dönüb gənc qadın portretinə baxır və diksinir): - A-a-a... Bu qız bayaqdan bizə qulaq asırmış ki...
ÇAPAR: - Bu şəkildir... Narahat olma...
ALPAY: - Nə şəkil?.. Bu ki, canlıdır... Adamın nəsə inanmaüı gəlmir...
ÇAPAR: - Nəyə?..
ALPAY: - Bunun şəkil olduüuna... Özü də lap tanış gəlir ki... Bu, kimdir, Çapar?..
ÇAPAR: - Nə bilim?.. Bir Allah bəndəsidir...
ALPAY: - Bura bax, Çapar... Mənə kəf gəlirsən?.. Axı, bu... bu ki, odur...
ÇAPAR: - Odur?.. O?.. “O” yəni kim?..
ALPAY: - Bir vaxt səni dəli-divanə eləyən... Gör aradan neçə il keçib, unutmamısan hələ...
ÇAPAR: - Yox... Bu, elə-belə adi şəkildir, Alpay... Adi qadın portreti...
ALPAY: - Nə “adi qadın”?.. Sən məni axmaq yerinə qoyursan? Bu, odur!..
ÇAPAR: - O?.. Yəni kim?.. Kim?..
ALPAY: - Eh... Adını az qala unutmuşam... Indi yadıma düşər. Gör bir neçə il keçib... Bir yandan da skleroz... Yaş öz işini görür...
ÇAPAR: - Mən bu şəkli elə-belə çəkmişəm...
ALPAY: - Hım-m-m... Elə-belə... Ulduzə bacının yolu düşür bu tərəflərə?.. Sənin emalatxanana?..
ÇAPAR: - Yox... Çox nadir hallarda gəlir bura.
ALPAY: - Gəlib bu şəkli görsə qiyamət qopacaq...
ÇAPAR: - Nə üçün?.. Nə qəbahət etmişəm?..
ALPAY (qışqırır): - Evrika! Tapdım! Onun adı Maya idi!.. Maya!..
ÇAPAR: - Maya?.. Hə, deyəsən elə idi...
ALPAY: - Sən ona o vaxtlar “Mayak” deyirdin! O, sənin Mayakın idi...
ÇAPAR: - O, doürudan da mayak idi...
ALPAY: - Konyak süz, Çapar... Qoy növbəti badəni Mayanın saülıüına içək...
ÇAPAR (süzür): - Içək... O, mayak idi...

(Içirlər).

ALPAY: - Görəsən o indi saüdır?..
ÇAPAR: - Kim? Sən kimi deyirsən Alpay?..
ALPAY: - Mayanı deyirəm. (Əlini şəklə sarı uzadır). Burada ondan başqa kim var ki?.. Bir ona bax!.. Nəyə desən and isə bilərəm: o şəkil yox, canlı adamdır! Xanım, sənin saülıüına! Çapar, yəqin ki, indi o da bizim təki qocalmış olar...
ÇAPAR: - Kim?..
ALPAY: - Kim? Söhbət kimdən gedir? Əlbəttə mən o şəkildəki xanımı deyirəm... (Şəklə). Xanım, baüışla... Sən daim gənc və gözəlsən... Sən qocala bilməzsən... Çapar, mən qorxuram... Məni titrəmə tutub...
ÇAPAR: - Nə üçün?.. Bəlkə soyuqlamısan?..
ALPAY: - Yox... Soyuq məsələsi deyil... Mən üşüdürəm... Qorxuram... Mən o şəkildəki qadından qorxuram...
ÇAPAR (gülür): - Qorxma, Alpay, qorxma!.. O şəkildəki gözəl yəqin ki, indi qocalıb, əldən düşüb, sifətini qırışlar örtüb...
ALPAY: - O iblisanə gözəllik ki, onda var, çətin qocalar...
ÇAPAR: - Iblisanə?.. Yox, o mələk kimi, ilahə kimi gözəl, munis, təravətlidir... O vaxt elə idi, indisini deyə bilmərəm...
ALPAY (diqqətlə şəklə baxır): - Daha nə üzərində işləyirsən Çapar?..
ÇAPAR: - Heç nə... Öz üzərimdə işləyirəm...
(Gülüşürlər).

ALPAY: - Yaxşı, elə isə icazə ver mən gedim... Sən isə öz üzərində işlə...
ÇAPAR: - Doürudan xoşuna gəldi şəkil?..
ALPAY: - Yaxşısı budur, o şəkli götür buradan... Apar başqa yerə qoy. Arvad-uşaq görüb eləyər...
ÇAPAR: - Deyirsən yəni bu yaşda da qısqanclıq ola bilər?..
ALPAY: - Insanın xisləti elədir ki... O hər yaşda nifrət də edir, sevir də... Əgər nifrət, məhəbbət varsa, qısqanclıq da olmalıdır...
ÇAPAR: - Bunlar quru sözlərdir, Alpay... Ta biz qocalmışıq... Nə sevgi, nə məhəbbət?.. Nə eşq, nə aşiq?..
ALPAY: - Amma bu şəkil başqa şey söyləyir...
ÇAPAR: - Nə? Nə söyləyir bu şəkil Alpay?..
ALPAY: - Nə isə... Icazə ver mən gedim, Çapar...
ÇAPAR: - Nəsə çox qəribə şeylər danışdın, Alpay... Sən məni də xofa saldın...
ALPAY: - Üşütməm var, Çapar...
ÇAPAR: - Elə mənim də başım dumanlıdır.
ALPAY: - Bəlkə yuxusuzsan?..
ÇAPAR: - Neçə gündür yatmıram... Emalatxanada gecələyirəm... Bu şəklə görə...
ALPAY: - Yat dincəl, Çapar... Bu yaşda çox işləmək olmaz...Üzülüb gedərsən... Ta yaşımız o yaş deyil...
ÇAPAR: - Yaxşı, oldu, Alpay... Yolunu tez-tez sal bu tərflərdən... Mən sənin də portretini işləyəcəyəm...
ALPAY: - Bunu elə ötən əsrdən deyirsən, amma ortada bir şey yoxdur...
ÇAPAR: - Inşallah, bu əsrdə bütün arzular çin olar...
ALPAY: - Inşallah... Təki sən deyən olsun... Mən getdim... Hələlik, Çapar... (Şəklə). Xanım qız, qud bay... Görüşənədək...
ÇAPAR: - Yaxşı yol, Alpay... Hələlik...

(Görüşürlər. Alpay gedir. Musiqi. Çapar əsnəyir. Qadın şəklinə diqqətlə baxıb geri çəkilir, gedib kresloya çökür. Qaranlıq düşür. Işıq yananda çərçivədəki “portretin” tərpənişi hiss olunur. Qadın ehtiyatla “çərçivədən” çıxıb asta, yüngül addımlarla otaqda gəzişir. Eyzən portreti çəkilən adamın “surəti” olan gənc qadın Maya musiqiyə uyüun hərəkət və rəqs edərək həzin melodiya sədalarının müşayiəti altında kresloya yayxınmış Çapara yaxınlaşır, qəribə əl-qol hərəkətləri ilə sanki dərin yuxuya getmiş rəssamı səssiz-küysüz tərzdə oyatmaq istəyir.
Çapar gözlərini yavaş-yavaş açır, kipriklərini qırparaq təəccüblə qadına baxır. Eyni hərəkətlə irəli yeriyib “şəklə” yaxınlaşır. Amma “şəkil” yoxdur, çərçivə boşdur... Çapar hələ də yuxu görürmüş kimi üzünə konyak, sonra su vurur. Indi onun hərəktləri cəldləşib; sanki bir qədər “cavanlaşıb”. Maya onun qarşısında dayanıb sirli tərzdə gülümsəyir. Çapar tərəddüdlə qadına yaxınlaşır).

ÇAPAR: - Siz... Sən kimsən?.. Kim lazımdır sənə?..
MAYA: - Salam! Məni tanımadın?..
ÇAPAR: - Sən haradan gəlmisən?.. Qapı açıq idi?..

(Çapar qapıya yaxınlaşır. Qorxu içində ətrafa boylanır).

MAYA: - Sənə nə olub, Çapar?..
ÇAPAR: - Sən haradan bilirsən mənim adımı?..
MAYA: - Bıy! Çapar, doürudan tanımırsan məni?.. Yəni yaddaşın belə xarab olub sənin?..
ÇAPAR: - Deyəsən, mənim təkcə yaddaşım yox, başım da xarab olub.
MAYA: - Belə görürəm, mənim gəlişim səni qətiyyən açmır, Çapar. Istəyirsən çıxım gedim... Gedim?..
ÇAPAR: - Haradan gəlmisən, hara gedirsən? (Boş çərçivəyə baxır). Sənin yerin buradır... Indi çərçivənin içi boşdur. Kətanı sən cırıb götürmüsən?..
MAYA: - Nə çərçivə, nə kətan?.. Sən nə danışırsan?..
ÇAPAR: - Allah xatirinə, düzünü de... Sən kimsən, sənə kim lazımdır?..
MAYA: - Doürudan tanımırsan məni?.. Tanımırsan öz Mayanı?..
ÇAPAR: - Maya? Bu, sənsən? Yox... Bu, qətiyyən ola bilməz. Axı, sən Maya ola bilməzsən...
MAYA (gülür): - Ha-ha-ha!.. Onda sən də Çapar ola bilməzsən!..
ÇAPAR: - Mən heç nə anlamıram... Heç nə?.. Axı, kim dəvət edib səni bura?..
MAYA: - Neçə dəfə məktub yazmısan, teleqram göndərmisən...
ÇAPAR: - Kim?.. Mən?.. Axı, mən... Mən sənin yerini-yurdunu bilirdim ki, teleqram da göndərim?..
MAYA: - Mənə gələn teleqramların, məktubların üstündə heç vaxt ünvan olmurdu; orada cəmi iki kəlmə söz yazılırdı: “Çatacaq Mayaya”. Poçtalyon o ünvansız məktubları mənə həmişə vaxtında çatdırardı.
ÇAPAR: - Yəni sən doürudan Mayasan?..
MAYA: - Bu, sənin Çapar olduüun qədər həqiqətdir.
ÇAPAR: - Bu, ola bilməz... Ola bilməz...
MAYA: - Nə üçün?..
ÇAPAR: - Gör bir aradan neçə il keçib...
MAYA: - Nə olsun ki?.. Yoxsa mənim belə uzun ömür yaşamaüıma inanmaq istəmirsən?.. Sən yaşaya bilərsən, mən yox?..
ÇAPAR: - Məsələ təkcə bunda deyil...
MAYA: - Bəs nədədir məsələ?..
ÇAPAR: - Sadəcə olaraq bu, mümkün olan iş deyil. Hesabnan sən çoxdan qocalmalı idin... Çoxdan... Axı, biz təxminən eyni yaşda olmalıyıq... Əlbəttə, əgər sən həqiqətən Mayasansa...
MAYA: - Qocalmaq deyəndə ki... Elə sən də çox qocalmamısan... Düzdür, saçın aüarıb... Ancaq nə olsun ki? Gözlərin yenə qıüılcım saçır...
ÇAPAR: - Xanım qız, səni and verirəm Allaha, dolama məni! Bəlkə sən Mayanın qızısan, o, göndərib səni bura?..
MAYA: - Mənim bu dünyada heç kəsim yoxdur: nə qızım var, nə oülum...
ÇAPAR: - Bəlkə heç ərin də yoxdur?..
MAYA: - Əlbəttə, yoxdur...
ÇAPAR: - Elə isə çıx get... Mən ailəli, yaşlı adamam. Zarafat etməyə isə nə həvəsim var, nə də... vaxtım...
MAYA: - Yaşlısan?.. (Gülür). Ha-ha-ha... Bəlkə əldən düşmüş qocasan?!. Bəs məktublarında eşqin ölməzliyindən dəm vururdun...
ÇAPAR: - Nə məktub?.. Nə eşq?.. Mən heç nə anlamıram...
MAYA: - Nə məktub?.. (Çantasını açıb cırılmış kaüızı göstərir). Bu da əşyayidəlil. Sənin göndərdiyin məktublardan biri... Yoxsa bunu da sən yazmamısan?..
ÇAPAR (Diqqətlə kaüıza baxır). Bu məktub haradan keçib sənin əlinə?..
MAYA: - Paçtalyon gətirib... Belə məktublar çoxdur: qəribədir, əksəriyyəti ya cırılıb, ya da əzilib... Tanıdın öz xəttini?..
ÇAPAR: - Tanıdım... Ta mənim sözüm yoxdur...
MAYA: - Ona görə ki, sözünü məktubda demisən hə?..
ÇAPAR: - Yox... Deyəsən, mən xəstələnmişəm...
MAYA: - Niyə ki?.. Maşallah, üz-gözündən gümrahlıq yaüır. Heç xəstəyə oxşamırsan...
ÇAPAR: - O məktubu doürudan da mən yazmışam.
MAYA: - Əlbəttə, sən yazmısan. Bəs mən nə deyirəm?..
ÇAPAR: - Bəs sənə necə gedib çatıb o məktublar?..
MAYA: - Poçtalyon gətirib... Mən ki, sənə dedim...
ÇAPAR: - Mən o məktubları Mayaya yazırdım...
MAYA: - Yəni mənə!..
ÇAPAR: - Yox! Elə deyil... Qulaq as... Mən onları yazandan sonra ya cırıb atır, ya da yandırırdım...
MAYA: - Elədir. Mənə gələn məktubların içində cırılanlar, yananlar da var. (Sumkasını açıb zərfləri göstərir). Istəyirsən verim sənə, təzədən oxu özünçün...
ÇAPAR (yuxülü adamlarsayaq): - Mən bəzən o məktubları zərfin içinə qoyub poçt qutusuna atardım. Üstünə isə yazardım: “Mayaya çatacaq”. Yaxud “Çatacaq Mayaya”. Mən bu hərəkətimlə bir növ özümü dolayırdım. Ələ salırdım özümü. Ürəyimdən keçənləri yazırdım o məktublarda. Və, qəribədir ki, ürəyimdə gizli bir inam hissi vardı: mənə elə gəlirdi ki, o məktubları mütləq Mayaya çatdıracaqlar. Əslində o yazılar mənim özümün özümə məktublarım idi. Bir növ mən o məktublarda öz günahlarımı etiraf edirdim... O yazılar mənim tövbələrim idi... Yox, bu qətiyyən ola bilməz. Nə çoxdur dünyada Mayalar. (Qıza). Xanım qız, bu məsələlərdə nəsə bir anlaşılmazlıq, dolaşıqlıq var...
MAYA: - Sən məktublarında ilan dili çıxarırsan, az qala özünü edam edirsən, çarmıxa çəkirsən... Guya məni ömrün boyu sevmisən, son ana qədər də bu sevgiyə sadiq qalacaqsan... Gözlərin hər gün məni axtarır, fikir-xəyalın mənim yanımdadır. Məni bircə dəfə görsən özünü ölüm ayaüında da xoşbəxt hesab edəcəksən... Əgər mənim hənirimi eşitsən qurd kimi ulayacaqsan. Sən yazırsan ki, qarşımda diz çöküb ilan kimi sürünəcəksən... Ta nə bilim nələr, nələr... Elə şeylər yazmısan ki, çoxunu dillə ifadə etməyə çətinlik çəkirəm... Hə, bu da mən... Gəlmişəm... Niyə yaxanı qıraüa çəkirsən? Arvadından, onun hay-küyündən, göz yaşından qorxursan?!. Qorxma! Arvadların göz yaşı - bahar yaüışına bənzəyir. Buludlar çəkilib gedəndən sonra göyün üzü açılır...
ÇAPAR: - Mən o məktublarda çox şeylər yazmışam. Amma sadəcə olaraq onların öz ünvanına çatacaqlarına inanmamışam... Bir də ki, ünvan yazılmayıb o məktubların üstündə. “Mayaya çatacaq”... Vəssalam. Axı, mənimçün indi də sirdir: görəsən Maya hansı ölkədə yaşayır?.. (Gülür). Afrikada?.. Məncə sən Afrikada yaşayırdın. Bəs hansı şəhərdə, hansı küçədə, hansı evdə, hansı mənzildə? Mənə heç nə məlum deyil... (Qıza). Hə, xanım qız, deyəsən, mən yavaş-yavaş bu dünyada möcüzələrin olduüuna inanmaüa başlayıram...
MAYA: - Elə biz özümüz təpədən-dırnaüa möcüzəyik, o ki, dünya ola... Hə, Çapar məni bu cür qarşılamaüın xoşuma gəlməsə də, təqsirindən keçməyə məcburam. Görünür nəsə stress keçirirsən. Hər şey düzələr. Fikir etmə... Özündən, işlərindən danış görüm: necəsən?.. Nə çəkirsən?..

(Çapar əsəbi halda gəzişir).

ÇAPAR: - Bu, mümkün olan iş deyil! (Pauza). Indi mən sənə necə müraciət edim?..
MAYA: - Yenə başladın, Çapar?!.
ÇAPAR: - Axı, mən ən azı sənin atan, bəlkə də baban yaşındayam. “Çapar”... Yox bir, “cavan oülan”...
MAYA: - Vallah, sən o qədər də dəyişməmisən. Niyə özündən bu qədər bədgümansan?.. Sənə nə olub? Özünü ələ al!.. Bəlkə həyacanlısan? O cür məktubları ki, sən yazmısan... ürəyinə təzədən bələd oldum sənin. Sən əsil psixoloq, filosof, nə bilim... yazıçı imişsən... Mən o məktubları oxuduqca göz yaşları axıdırdım. Istəyirdim cavab yazam. Amma ünvanını unutmuşdum.
ÇAPAR: - Hım-m-m. (Istehza ilə). Eləcə yazaydın: “Çatacaq Çapara”. Yəqin gəlib öz sahibinə yetişərdi.
MAYA: - Çətin... Çox çətin. Bu, hər adma qismət olmur. Hər yazılan məktub öz sahibinə yetişmir ki... Bu, bir növ tale işidir... Hə, Çapar, de görüm nə yaradırsan, nə çəkirsən?.. (Boş çərçivəni göstərir). Bu çərçivəni doürudan mənim portretim üçün hazırlayırsan?..
ÇAPAR (çərçivəyə baxır): - Bir az əvvəl sən o çərçivənin içində idin. Mənim başıma gələnlər - lap fantastik filmlərdə baş verən əhvalatlara bənzəyir.
MAYA: - Yəqin çox işləyirsən, Çapar... Görünür az yatırsan...
ÇAPAR: - Əksinə... Son vaxtlar çox yataüan olmuşam. Adətən, adam qocalanda az yatır... Amma mən əksinə...
MAYA: - Elə isə sən get-gedə cavanlaşırsan... Üzü gəncliyə doüru gedirsən...
ÇAPAR (istehza ilə): - Sənin kimi... Elə deyilmi?..
MAYA: - Məni dolayırsan?.. Göndərdiyin məktublarda məni əbədi solmayan çiçəklərə, sönməyən ulduzlara bənzədirsən... Amma indi... Sənin səmimiyyətin bu qədər imiş hə?.. Mən səni heç cürə başa düşə bilmirəm, Çapar. Sənin o ah-nalən hara, mənə indiki münasibətin hara?..
ÇAPAR: - Elə mən də səni başa düşə bilmirəm! Mənim yaddaşımda yaşayan o Maya hara, sən hara?..
MAYA: - Nə olub ki, mənə?..
ÇAPAR: - Elə məsələ də burasındadır ki, heç nə olmayıb. Sanki sənin yanından illər ötüb keçməyib. Necə deyərlər üstündən nə qış ötüb, nə yay... Mən quruyub qalmışam... Düzünü deyim ki, sən elə həmin Mayasan... Daha doürusu, indi mənimlə üz-üzə dayanan o Mayadır... Bəs indiki Maya haradadır? Mənim yaşıdım Mayanı deyirəm...
MAYA (gülür): - Ha-ha-ha... Çapar, məni çox da cavanlaşdırma... Elə o Maya da mənəm, bu Maya da... Görünür, sənin gözünə elə həminki kimi görünürəm...
ÇAPAR: - Belə görünür ki, mən də sənin gözünə həminki Çapar kimi görünməliyəm...
MAYA: - Əlbəttə! Sən də elə həminki Çaparsan!
ÇAPAR: - Hım-m-m... Bəs bu bəyaz saçlar, bu qırışlar, əzik pula dönmüş bu sifət çuxura düşmüş bu gözlər, bu aüarmış qaşlar, bu gücsüz qollar, əyilmiş çiyinlər?.. Bu - mən, bu da - sən!.. Sən ömrün baharını yaşayırsan, mənsə xəzana düşmüşəm... Sən parlayan dan yeri, mən saralan qürub... Mən - dünənə çevrilmiş tarix, sən bu günə gələn sabah... Sən mənim xəyalımdakı Maya ola bilərsən. Həyatdakı Maya isə, Allah bilir indi... haradadır?..
MAYA: - Yoxsa məni dəfn etməyə hazırlaşırsan?..
ÇAPAR: - Yox, elə deyil... Elə deyil... Bəlkə də sən əsil Mayasan... Ancaq... Mən səni olduüun kimi qavraya bilmirəm... Nəsə bütün bunlar mənə yuxu kimi gəlir. Doürusu, öz halıma həm aülamaüım, həm də gülməyim tutur.
MAYA: - Elə isə həm aüla, həm də gül...
ÇAPAR: - Sən hər şeyi zarafata salırsan... Mənim vəziyyətimi başa düş: saç-saqqalım aüarmış, başı gora titrəyən qoca və üz-gözündən bahar təravəti tökülən qız, qol-qola tutub küçəyə çıxırlar. Və bu səfeh qoca rastlaşdıüı dost-tanışlarına öz gənclik rəfiqəsini təqdim edir: “tanış olun, bir vaxtlar bu xanımla birlikdə oxumuşam”. Yəqin ki, mənə gülərlər. Fikirləşərlər ki, ya aülım çaşıb, ya da qocalıqda yorüalamaüa başlamışam. Elə deyilmi?..
MAYA: - Sən nə yaman vasvası olmusan, Çapar!..

(Musiqi. Çaparla Maya üz-üzə dayanıb diqqətlə bir-birlərini süzürlər. Sonra onlar əl-ələ tutub rəqs edir, mahnı oxuyurlar).

ÇAPAR: - Elə zərifsən ki, sən
Çiçəyə bənzəyirsən.
Bu qəfil gəlişinlə
Şilimə bənzəyirsən.

MAYA: - Ömür bənzər limana,
Tale bənzər dumana.
Sən bir dəli tufana,
Küləyə bənzəyirsən...

ÇAPAR VƏ MAYA: - Bizik ömrə şərəf-şan,
Bizik sevgiyə nişan.
Gecə-gündüz alışan
Ürəyə bənzəyirsən...

(Musiqi azalır. Çapar fikirli-fikirli var-gəl edir).

ÇAPAR: - Yaxşı, de görüm, birdəfəlik gəlmisən, yoxsa...
MAYA: - Sən çaüırmısan, mən də gəlmişəm. Istəyirsən qayıdıb gedim gəldiyim yerə...
ÇAPAR: - Yox, məsələ onda deyil... Sadəcə olaraq, mən bütün bunların doürudan da həqiqət olduüunu özümçün dəqiqləşdirmək istəyirəm. Həqiqətən sən Mayasan? Yəni Mayasan?..
MAYA: - Həqiqətin buynuzu olmur ki?.. Bəyəm mənim gəlişimdə möcüzəyə bənzər bir şey var?
ÇAPAR: - Heç nə anlamıram, heç nə... Axı, bu, mümkün olan şey deyil. Bir özünə bax, mənə nəzər sal. Sən cavan, gözəl, təravətli bir xanım... Mən isə... əldən düşmüş zəif bir qoca...
MAYA: - Dəqiqədə bir öz yaşını, qocalıüını gözə soxma. Sən yenə cavan, dəliqanlı bir oülansan. Mənim nəzərimdə sən yenə əzəlki Çaparsan: sevən, sevilən, deyən-gülən, alışıb-yanan Çapar... Sənin yazdıüın o məktubları oxuyarkən mən bir daha əmin oldum ki, sən qətiyyən qocalmamısan. Indi isə bunu öz gözlərimlə görüb inandım.
ÇAPAR: - Görəsən, bütün bunlar məzhəkədir, ya faciə?.. Görəsən, mən aülamalıyam, yoxsa gülməli?..
MAYA: - Bu, sənin öz işindir, Çapar! Göz yaşları sevincdən də ola bilər, kədərdən də... Mənim ürəyimdəsə tumurcuqlar təzədən çırtlayır. Sevinc və sevgi tumurcuqları...
ÇAPAR: - Bütün bunlar necə də qəribədir... Doürudanmı mən yuxu görmürəm?..

(Musiqi. Maya Çapara yaxınlaşır, onun əlindən tutur. Çapar döyükür, çəkinir, ətrafa boylanır, əlini geri çəkir. Maya qəhqəhə çəkib gülür. Çapar daha da məyus olur: şübhəli nəzərlərlə qızı süzür).

MAYA: - Nə olub sənə, Çapar?.. Deyəsən kimdənsə, nədənsə qorxursan. Bəlkə kimisə gözləyirsən?..
ÇAPAR: - Yox... Ayıbdır. Görən olar... Mənə yaraşmaz...
MAYA: - Bəs mənə yaraşar? (Pauza). Məncə yaraşar...

(Qapı döyülür).

MAYA: - Deyəsən gələn var. Mən keçim qonşu otaüa...
ÇAPAR: - Yox... Heç yana getmə. Yəqin tanışlardandır.

(Ulduzə gəlir. Hikkəli-hikkəli ətrafa boylanır, sonra diqqətlə Mayanı süzür).

ULDUZƏ: - Deyəsən gününüz pis keçmir...
ÇAPAR: - Xeyir ola?.. Özgə vaxt illərlə yolun düşməzdi buralara, indi nə olub belə?..
ULDUZƏ: - Heç... Gəldim ki, görüm kişimin kefi necədir? Ta ev-eşikdən perik düşmüsən...
ÇAPAR (əlini boş çərçivəyə uzadır): - Neçə gün idi ki, işləyirdim... Çəkirdim...
ULDUZƏ: - Görürəm, nə çəkirsən... Deyəsən ta ürəyinin aürısı ötüb keçib...
MAYA: - Of-f-f... Elə bil emalatxananın havası çatışmır.
ÇAPAR: - Elədir...
ULDUZƏ: - Bu gözəlçə mənə çox tanış gəlir.
MAYA: - Elə sən də tanış gəlirsən.
ULDUZƏ (Mayaya): - Mən səndən soruşmuram... Çapar, kimdir bu qız?..
ÇAPAR: - Elə-belə... tanışdır... Úurnalistdir - qəzetdən gəlib...
ULDUZƏ: - Yəqin intervü götürür hə?..
ÇAPAR: - Əsil intervü götürən sənsən, Ulduzə. Dil aüıza qoymursan. Nə lazımdır sənə?..
ULDUZƏ: - Mənə nə lazımdır?.. Mənə... Heç nə... Bəs bu xanım qıza nə lazımdır?.. (Mayaya). Sənə nə lazımdır, xanım qız?
MAYA: - Mənə... Mənə heç nə lazım deyil...
ULDUZƏ: - Çapar, bəlkə elə fikirləşirsən ki, ta qocalmışam - yaddaşım korşalıb, başım xarab olub. Bu qız nə gəzir burada?.. Anası ilə qurtarıb indi də balası ilə oynaqlaşırsan hə?..
ÇAPAR: - Nə ana, nə bala?.. Sən nə danışırsan?..
ULDUZƏ: - Bəyəm mən Mayanı tanımırdım?.. Məni kor hesab edirsən?.. Bu, onun qızıdır, Çapar!
MAYA (gülür): - Mən Mayanın qızıyam? Yox bir, nəvəsiyəm onun!..
ULDUZƏ: - Istəyir lap nəticəsi ol! Gözüm aydın! Atan yaşında kişinin yanında nə gəzirsən?..
MAYA: - Atam yaşında kişi?.. Sən Çaparı deyirsən?.. Xeyr, o atam yaşında deyil. Biz onunla yaşıdıq. Əksinə, sən özün nənəm yaşında görünürsən, Ulduzə xanım! Aç gözlərini yaxşı-yaxşı bax: mən Mayayam!..
ÇAPAR: - Yaxşı, Maya... Sakit ol...
ULDUZƏ: - Maya?.. Sən - Mayasan? Yox, sən ifritəsən!.. Maya... Nə Maya?.. Maya məndən də yaşlı idi... Axı, sən necə Maya ola bilərsən?!. Bəlkə səni mumiyalayıblar, ona görə belə cavan qalmısan?.. Bu kimdir, Çapar?.. Düzünü de mənə!..
ÇAPAR: - O... Mayadır... Düz deyir... Əvvəlcə mən də inanmırdım...
ULDUZƏ (mənalı tərzdə): - Amma sonra səni inandırdı, hə?.. Eləmi?.. Yaxşı, indiyəcən harada imiş bu həmişəcavan xanım?.. Neçə il idi səs-soraüı yox idi, birdən-birə haradan zühur elədi bu gözəlçə?.. Bəlkə məktublaşırmışsınız?..
ÇAPAR: - Məktublaşmaq deyəndə ki... Mən arabir yazırdım...
ULDUZƏ: - Amma o yazmırdı hə?
MAYA: - Xeyr... Mən sadəcə olaraq Çaparın ünvanını unutmuşdum...
ÇAPAR: - Yox, mən də onun ünvanını bilmirdim...
ULDUZƏ: - Yəqin ki, sən məktubu elə-belə, ünvansız ünvana göndərirmişsən...
ÇAPAR: - Məktub deyən də ki... Bu elə-belə cızmaqaralar olurdu... Yox, ünvan-zad yazmırdım...
ULDUZƏ: - Yəqin ki, zərfin üstünə sadəcə olaraq “Çatacaq Mayaya”- yazırmışsan...
MAYA: - Elədir!..
ÇAPAR: - Sən bunu hardan bilirsən, Ulduzə!..
ULDUZƏ: - Yəqin ki, o məktubların hamısı gedib Mayaya çatırmış?..
MAYA: - Poçtalyon o məktubları gətirib mənə çatdırırdı...
ULDUZƏ: - Özü də sən uzaq, yad bir ölkədə yaşayırdın... Özgə dil, özgə xalq. Amma üstünə “Çatacaq Mayaya” - kəlməsi yazılmış həmin məktublar o uzaq ölkəyə gedib çatırmış...
ÇAPAR: - Doürusu, bu mənim özümə də qəribə gəlir...
MAYA: - Burada qəribə nə var ki?.. Məktub öz yazıldıüı ünvana gəlib çatırdı. Bu dünyada bircə Çapar, bircə nəfər də Maya var...
ULDUZƏ: - Iki sevən ürək, iki gənc, iki aşiq...
ÇAPAR: - Nə gənc?.. Nə aşiq?.. Mən əslində o məktubları Mayaya yazmırdım...
ULDUZƏ: - Bəlkə elə özünə yazırmışsan o məktubları?..
ÇAPAR: - Sən hardan bilirsən bunu?..
ULDUZƏ: - Bunu bilməyə nə var ki?.. Sevənlərin hamısı özü-özünə məktublar yazır...
MAYA: - Arabir mən də özüm-özümə məktublar yazmışam... Amma bunlar məktubdan çox ittihamlara bənzəyir...
ÇAPAR: - Əslində mən məktub yazmaüı o qədər də xoşlamıram...
ULDUZƏ: - Amma buna baxmayaraq tez-tez məktub yazmalı olmusan... Lap ilk gəncliyində olduüu kimi...
ÇAPAR: - Doürusu, mən Mayanın harada yaşadıüını bilmirdim. Heç onun saü olmaüından da xəbərim yox idi... O məktubları isə elə-belə, maraq üçün yazırdım. Bəyəm burada bir qəbahət var?..
ULDUZƏ: - Bəlkə o məktubları birlikdə oxuyaq?..
MAYA: - Xeyr! Elə şey yoxdur. O məktublar mənə ünvanlanıb... Elə deyil, Çapar?..
ULDUZƏ: - Deyəsən, ikiniz də birləşib məni dolayırsınız!.. Yoxsa məni dəli yerinə qoymusunuz?.. Yəni məni bu qədər sadəlövh, axmaq, gic hesab edirsiniz?!. Ay-hay!.. Öləsiniz sizi!..
MAYA: - Təhqirə keçmə...
ÇAPAR: - Ulduzə, o qonaqdır, qərib yerdən, uzaq ölkədən gəlib... Bir az asta danış... Niyə qışqırırsan?..
ULDUZƏ: - Ay camaat, mənim ərimin başı xarab olub! Onun evlənəsi oülu var, amma özü eşqə düşüb. Bu da sizə əsrin böyük rəssamı, dahi heykəltəraşı!..
ÇAPAR: - Dedim, qışqırma!..
MAYA: - Cəhənnəmə qışqırsın!..
ULDUZƏ: - Çapar gəl düş qabaüıma!.. Getdik!..
ÇAPAR: - Hara?..
ULDUZƏ: - Öz xarabana...
ÇAPAR: - Bəyəm bura da mənim xarabam deyil?
MAYA: - Ulduzə, get öz işinlə məşüul ol!.. Hara dartıb aparırsan Çaparı?.. Çapar, sən gedirsən?..
ÇAPAR: - Yox!.. Mən heç yana, heç yerə getmirəm... Ulduzə, sən özün çıx get...
ULDUZƏ: - Yaxşı, qoy olsun... Mən çıxıb gedirəm!.. Siz qalın burada!. Sevişin!.. Qoca kaftar! Görüm yenə infarkt keçirəndə kim dayanacaq Sənin başının üstündə?!..
MAYA: - Çapar, sən infark keçirmisən?..
ULDUZƏ: - Cəmi iki dəfə!.. Yaxşı, mən sizin başınıza elə bir oyun açım ki...

(Ulduzə gedir)

MAYA: - Bu ki, əməlli-başlı dəlidir. O vaxt belə deyildi...
ÇAPAR: - Hirsli-hikkəlidir... Əsəbləri pozulub...
MAYA: - O, əzəldən elə bu cür idi. Nə tez unutmusan?.. O, eqoistin biridir. Yalnız özünü düşünən qadındır. Gör bir ömrünü-gününü kiminlə çürütmüsən, Çapar?..
ÇAPAR: - Neyləyim?.. Bu qismətdir, Maya...

(Qapı döyülür).

MAYA: - Deyəsən yenə odur...
ÇAPAR: - Yox... O, çıxıb getdi... Çətin ki, bir də qayıtsın... Amma nə bilmək olar? Bəlkə də odur...
MAYA: - Istəyirsən mən arxa qapıdan çıxıb gedim..
ÇAPAR: - Arxa qapıdan?.. Sən oranı da tanıyırsan?.. Yox , getmə... Dayan... Kresloda əyləş. Hə, bax belə... (Qapıya sarı).. Gəlirəm, gəlirəm...

(Çapar qapını açır. Nuran gəlir).

NURAN: - Salam.
ÇAPAR: - Hə, sənsən Nuran?.. Gəl, keç içəri... Xeyr ola günün bu vaxtı?..
NURAN: - Heç, elə-belə... Bu yandan keçirdim, dedim bir sənə baş çəkim... (Mayaya). Salam ... Xoş gəlmisiz...
MAYA: - Salam... Çapar, bu oülan yaman oxşayır sənə...
NURAN: - “Çapar”?.. (Mayaya). Siz aüsaqqal kişiyə adıyla müraciət edirsiniz...
MAYA: - Mən öz yaşıdıma necə müraciət etməliyəm?..
NURAN: - Yaşıdınıza?..
ÇAPAR: - Oülum, bu qız çox zarafatcıldır... Fikir vermə...
MAYA: - Bu oülundur?..
NURAN: - Bu, naturadan çəkilmək üçün gəlib?..
MAYA: - Mən öz köhnə dostumun yanına gəlmişəm...
NURAN: - Dostunuzun?.. (Mayaya). Mən sizi haradasa görmüşəm...
MAYA: - Yəqin yuxuda görmüsən... Çapar, bu, doürudan sənin oülundur?..
ÇAPAR: - Hə, oülumdur...
MAYA: - Mən təsəvvür etməzdim ki, sənin bu boyda övladın olar...
NURAN: - Atam vaxtında evlənsəydi mən bir az da böyük olardım...
MAYA: - Çapar, sənin nə zarafatcıl oülun var?..
ÇAPAR: - O, çox tərbiyəli uşaqdır... Amma bu gün nəsə yaman deyib-gülür...
NURAN: - Ata, mən başıaşaüı, sakit olmaüımın heç bir xeyrini görməmişəm.
MAYA (gülür): - Hə, Çapar deyəsən oülun bundan sonra imicini dəyişmək qərarına gəlib...
ÇAPAR: - Ola bilər... Siz söhbət edin. Mən bir çay dəmləyim.
MAYA: - Qoy çayı mən dəmləyim...
ÇAPAR: - Yox, özüm dəmləyəcəyəm... Oülum, yolda ananla rastlaşdın ki?..
NURAN: - Anam öz anasıgildədir...
MAYA: - Çapar, qaynanan hələ saüdır?..
NURAN: - Lap qaynatası da saüdır...
ÇAPAR: - Hər ikisi saüdır. Amma ayrılıblar...
MAYA: - Yəqin Ulduzənin anası da özünə oxşayıb: məkrli, davakar...
NURAN: - Siz nə tanıyırsınız onları?..
ÇAPAR: - Oülum, O, zarafat edir... Hə, mən çay qoyum... Deyəsən, suyumuz qurtarmaq üzrədir...

(Çapar qonşu otaüa keçir. Maya radionu qurur. Musiqi).

MAYA: - Əla havadır. Özü də Afrika melodiyasıdır...
NURAN: - Bəlkə rəqs edək?..
MAYA: - Bacarırsan?..
NURAN: - Bir az...

(Maya və Nuran rəqs edir).

MAYA: - Sən çox gözəl rəqs edirsən, Nuran...
NURAN: - Mən rəqs etmirəm... Mən uçuram... Mən göyün yeddinci qatındayam...
MAYA: - Sənin əllərin titrəyir. Sənin ürəyin göyərçin kimi çırpınır...
NURAN: - Hamısı həyəcanandır...
MAYA: - Nədir səni həyəcanlandıran?..
NURAN: - Sənsən, Maya...
MAYA (qəhqəhə çəkir): - Mən?.. Başıma xeyir!..
NURAN: - Niyə gülürsən?..
MAYA: - Gülməyim neyləyim... Elə söz deyirsən ki, lap bişmiş toyuüun da gülməyi gəlir...
NURAN: - Sən dünyanın ən gözəl, ən cazibədar qadınısan... Mən səninlə dünyanın lap o başına çıxıb gedərəm...
MAYA: - Mən dünyanın o başından qaçıb gəlmişəm bura... Mən bir daha gəldiyim yerə qayıtmaq istəməzdim...
NURAN: - Sən Afrikadan gəlmisən yəqin?..
MAYA: - Nədən bilirsən bunu?..
NURAN: - Əlinin, sinənin, nəfəsinin hərarətindən. Axı, deyirlər Afrika isti ölkədir.
MAYA: - Afrikada əbədi yaydır... Oranın havası da od tutub yanır, torpaüı da...
NURAN: - Insanları da...
MAYA: - Hə, bəsdir, oynadıq-yorulduq. (Geri çəkilir). Bir az dincəl...
NURAN: - Yox, mən səninlə rəqs etməkdən heç vaxt yorulmaram...
MAYA: - Sən mənimlə elə danışır, elə rəftar edirsən ki...
NURAN: - Necə?.. Heç nə anlamıram...
MAYA: - Axı, atandan ayıbdır...
NURAN: - Atam cavan olmayıb bəyəm?
MAYA: - Atan yenə cavandır... Əslində elə mən də cavanam...
NURAN: - Sənə kim qoca deyir ki?..
MAYA: - Sən mənim oülum yerindəsən...
NURAN (gülür): - Yox bir, sən də mənim qızım yerindəsən...
MAYA: - Mən sənin atanın uşaqlıq dostuyam...
NURAN (gülür): - Mən də sənin ananın uşaqlıq yoldaşıyam...
MAYA: - Mən sənin atanla ailə qursaydım sən mənim övladım ola bilərdin...
NURAN (hirslənir): - Məni gic yerinə qoymusan?!. Bu nə söhbətdir edirsən mənimlə?!.
MAYA: - Mən Çaparla xoşbəxt ola bilərdim...
NURAN: - Bəs niyə olmamısan?..
MAYA: - Görünür qismət beləymiş...
NURAN: - Bura bax, Maya gəl mənimlə adam balası kimi danış. Məni cin atına mindirmə! Az oyna mənim əsəblərimlə!..
MAYA: - Sən hələ körpəsən, Nuran... Sənin ömrün irəlidədir... Amma mən... biz sonuncu dayanacaüa çatmaqdayıq...
NURAN: - Nə dayanacaq?.. Bəsdir!.. Bəsdir!.. Mən uşaq-zad deyiləm sənə...
MAYA: - Qışqırma! Atan eşidər... Bilər...
NURAN: - Qoy eşitsin!.. Qoy bilsin!.. Mənim öz aülım, öz düşüncəm var... Mən öz seçdiyim yolla gedəcəyəm... Hər kəs öz seçimində azaddır...

(Çapar gəlir. Əlində stəkan-nəlbəki).

ÇAPAR: - Hə, oülum, əyləş... Indi çay gətirəcəyəm...
NURAN: - Mən gedirəm... Işim var...
MAYA: - Mənim də işim var...
ÇAPAR: - Heç nə anlamıram... Maya, sən hara gedirsən?..
MAYA: - Mən bir azdan qayıdıb gəlirəm. Poçta getməliyəm...
ÇAPAR: - Poçta?.. Teleqram vurursan?..
MAYA: - Hə... Teleqram vuracaüam...
NURAN: - Gedək... Mən poçtu sənə göstərərəm...
ÇAPAR: - Oülum, sən get öz işinlə məşüul ol...
MAYA: - Nuran, mən özüm bilərəm hara getmək lazımdır...

(Nuran hirsli tərzdə çıxıb gedir. Maya əyilib Çaparın boynunu qucaqlayır, onu oxşayır və gedir. Musiqi. Həmin musiqinin sədaları altında addım səsləri. Zənci gəlir. Çapar təəccüblə ona baxır).

ÇAPAR (Zənciyə): - Sən kimsən?.. Nə lazımdır sənə?..
ZƏNCI: - Mənə Maya lazımdır...
ÇAPAR: - Sən Afrikadan gəlmisən?..
ZƏNCI: - Bəli. Nədən bildiniz bunu?..
ÇAPAR: - Yəni bunu bilmək elə mürəkkəb işdi?.. Bəyəm sənin üzünə baxanda kim olduüun, haradan gəldiyin məlum olmur? Zəncinin vətəni Afrikadır... Bunu ki, hamı bilir... Yaxşı, bəs sən Mayanı haradan tanıyırsan?
ZƏNCI: - Haradan?.. Afrikadan...
ÇAPAR: - Hə, elədir o Afrikada yaşayıb... Mayanın burada olduüunu kim deyib sənə?
ZƏNCI: - Heç kim... Özüm öyrənmişəm onun yerini...
ÇAPAR: - Çoxdan tanıyırsan Mayanı?..
ZƏNCI: - Çoxdan... Lap çoxdan... Bəlkə də qırx-əlli il olar...
ÇAPAR: - Nə qırx-əlli il?.. Sənin heç otuz yaşın olmaz, amma dədənin yaşından əvvəlki tarixi danışırsan... Bəlkə Afrikada vaxt ayrı cür hesablanır...
ZƏNCI: - Ayrı cür? Necə yəni?..
ÇAPAR: - Deyirəm bəlkə zəncilər bir ili iki-üç il kimi hesablayırlar?..
ZƏNCI: - Vaxt hər yerdə eyni cürdür...
ÇAPAR: - Yaxşı, de görüm, sənin fikrin nədir?.. Görürsən ki, burada Maya-zad yoxdur...
ZƏNCI: - Bəli, indi yoxdur... Amma yəqin ki, bir azdan olacaq. Mən gözləyərəm...
ÇAPAR: - O, axtarışda deyil ki?..
ZƏNCI: - Mən onu axtarıram...
ÇAPAR: - Deyirəm bəlkə interpoldan-zaddan gəlmisən...
ZƏNCI: - Lazım olsa interpola da verəcəyəm onu?..
ÇAPAR: - Nədir, cinayət edib? Adam öldürüb?..
ZƏNCI: - O, adam öldürməyib... Amma belə getsə mən onu öldürməli olacaüam...
ÇAPAR: - Rədd ol, alçaq zənci...
ZƏNCI: - Mən heç yerə gedən deyiləm. Mən Mayanı gözləyəcəyəm...
ÇAPAR: - Çıx get, dedim sənə. Tərk et mənim emalatxanamı...
ZƏNCI: - Mən bilirəm ki, Maya gec-tez bura gələcək.
ÇAPAR: - Nədir, yoxsa qanını mənim üstümə tökmək istəyirsən?.. Yoxsa səni əcəl hərləyib gətirib bura?.. Bəlkə Afrikadan elə ölmək üçün gəlibsən, axmaq?!.
ZƏNCI: - Ölüm haqdır... Mən ölümdən qorxmuram!
ÇAPAR: - Mən sənə qandıraram ölüm nədir?..
ZƏNCI: - Mənə hədə-qorxu gəlməyin!.. Siz kimsiniz?!.
ÇAPAR: - Dayan, indi göstərərəm sənə kimliyimi...

(Çapar divardan asılmış dekorativ qılıncı götürür, Zəncinin üstünə hücum çəkir. Zənci qışqıra-qışqıra qaçır. Musiqi... Çapar qayıdıb qılıncı divardan asır. Kresloya çöküb fikrə gedir. Çərçivəyə baxır. Şəkil öz “yerindədir”. Çapar heyrətə gəlir. Musiqi sədası artır).

PƏRDƏ

II HISSƏ

(Yenə həmin emalatxana. Musiqi. Indi hər tərəfdə bir səliqə-sahman hiss olunur. Çaparla Maya təzə kostyumda. Onların üz-gözündən fərəh, sevinc tökülür. Musiqinin ritminə uyüun rəqs edirlər. Gülüb-şənlənirlər).

ÇAPAR: - Ilahi, doürudan da dünyada möcüzələr olurmuş...
MAYA: - Möcüzə? Yox, bu, möcüzə-zad deyil.
ÇAPAR: - Onda mən yuxu görürəm... Bütün bunlar yuxudur, Maya...
MAYA: - Nə yuxu?.. Bax, bu sənsən, bu da mən...
ÇAPAR: - Amma mənə elə gəlir ki, sən çərçivədəki şəkilsən... Sən o çərçivənin içindən çıxıb gəlibsən... Başqa cür də ola bilməz...
MAYA: - Nə şəkil?.. Bu, mənəm Çapar... Mayayam.
ÇAPAR: - Mən səni şəkildə necə çəkmişəmsə, necə yaratmışamsa eləsən... Elə geyimin də o cürdür. Nə yaxşı ki, səni ayrı qiyafədə çəkməmişəm...
MAYA (gülür): - Bilirəm hansı qiyafəni nəzərdə tutursan. Deyim?..
ÇAPAR: - De...
MAYA: - Həvvanın qiyafəsini demək istəyirsən, elə deyilmi? (Gülür).
ÇAPAR: - Ayıbdır... Belə şeylər danışma...
MAYA: - Mən ürəkoxuyanam, Çapar... Sən ki, bunu bilirsən...
ÇAPAR: - Yaxşı, bir mənə de görüm o zənci nə istəyir səndən?..
MAYA: - Yoxsa yenə gəlmişdi?
ÇAPAR: - Gəlmişdi, qovdum getdi... Deyəsən, axırda o mənim əlimdə öləcək... Hər dəfə sən çıxıb teleqram vurmaüa gedən kimi o haradansa peyda olur. Düzü, mən şübhələnməyə başlamışam...
MAYA: - Nədən? Kimdən?..
ÇAPAR: - O zəncidən. Səndən... Özümdən...
MAYA (gülür): - Nə üçün?..
ÇAPAR: - Axı o, Afrikadan gəlib... Şübhəsiz ki, siz tanışsınız...
MAYA: - Bəyəm məni bütün afrikalılar, zəncilər tanımalıdır. Mənim heç bir zənci tanışım yoxdur.
ÇAPAR: - Afrikada yaşayasan, zənci tanışın olmaya... Bu, mümkün olan iş deyil...
MAYA: - Niyə ki?.. Mənim bu yer üzündə heç bir kişi tanışım yoxdur. Ola da bilməz. Yalnız bir nəfərdən başqa... Onu da təkcə sən tanıyırsan. (Çaparı oxşayır).
ÇAPAR: - O, kimdir elə?
MAYA: - O adam bütün şüurlu həyatı boyu bir qadın barədə düşünüb; həmişə əmin olub ki, aradan illər, lap onillər keçsə də o qadınla qovuşacaq. Zaman - onlar üçün axıb gedən vaxt deyil, adi bir sınaq meydanı olub. Indi onların əbədi xoşbəxtliyinə az, lap az qalıb.
ÇAPAR: - Sən yenə o vaxtkı kimi dilli-dilavər, deyib-gülənsən, Maya... Üstəlik indi ürəkoxumaq elmini də öyrənmisən... Sənin yanında nə barədəsə danışmaq bir yana, hətta düşünmək belə təhlükəlidir...
MAYA: - Ona görə də çalış ki, həmişə yaxşı şeylər barədə fikirləşəsən.
ÇAPAR: - Yaxşı şeylər?.. Bəyəm bu dünyada insanı sevindirə biləcək nəsə bir şey varmı?..
MAYA: - Bəyəm mənim gəlişim sənin ürəyini açmayıb?.. Axı, mən görürəm ki, şadlıqdan çiçəyin çırtlayıb...
ÇAPAR: - Düz deyirsən, Maya... Sənin gəlişin ürəyimin bayramına çevrilib. Mən neçə illər idi ki, bu cür sevinməmişdim. Elə bil sən uzaq Afrikadan günəş, hərarət, işıq gətirmisən. Mən indi afrikalıları da ayrı cür təsəvvür edirəm. Bilirsən necə?.. Mənə elə gəlir ki, artıq onlar da sənə görə zərif olublar, gözəlləşiblər...
MAYA: - Zəncilərin də öz gözəlləri olur...
ÇAPAR: - Yəqin ki, o gözəllərin qalın dodaqları, aü ovucları, par-par yanan dişləri, mismar kimi bərk saçları, iri pərli burunları olur... Səni axtaran o zənci kimi...
MAYA: - Onların sadəcə olaraq dəriləri qarabuüdayıdır. Öz dərimizin altında biz hamımız eyniyik.
ÇAPAR: - Sənin dərin yenə o vaxtkı kimi zərif, hamar, cazibədardır...
MAYA: - Elə sən də yenə əzəmətli, güclü, məürursan... Üz-gözündə həyat, gənclik eşqi qaynayır. Hiss olunur ki, enerúin aşıb-daşır... Yaxşı, Çapar, düzünü de, sən Ulduzə ilə necə yaşayırsan? Xətrinə dəyməsin, o, dözülməz adamdır.
ÇAPAR (gülür): - Birtəhər dözürük. Ayrı əlac yoxdur.
MAYA: - Ilahi, mən o qızı düşünəndə tüklərim biz-biz olur...
ÇAPAR: - Nə üçün? Ulduzə o qədər də qorxulu varlıq deyil... Özün ki, gördün...
MAYA: - O, necə aravuran, necə xəbis idi... Baüışla, Çapar... Sənin arvadın barədə belə sözlər deyirəm...
ÇAPAR: - Mən onun səninlə necə münasibətdə olduüundan xəbərim yoxdur. Bunlar mənimçün təzə şeylərdir.
MAYA: - Bəs sən indiyəcən düşünməmisən ki, bizim aramızı vuran kim olub?.. Bəs biz nə üçün ayrıldıq, o vaxt?..
ÇAPAR: - Səndə maraqlı məlumatlar varmış ki... Hə, de gəlsin...
MAYA: - Məlumat deyəndə ki... Çapar, sən onda da sadəlövh idin, indi də... Ulduzə gecə-gündüz mənim qulaüımı doldurmaqla məşüuldu. O, həmişə səni ələ salırdı. Sənin haqqında çoxlu iftiralar düzəldirdi: guya sən eqoistin, əclafın birisən. Qızları aldadıb yoldan çıxarırsan... Daha nə bilim nələr, edirsən... Xülasə, sənin simanda dinazavr obrazı yaradırdı. Səni gözdən salırdı.
ÇAPAR: - Kim?.. Bunları edən kimdi? Ulduzə?.. Mənim arvadım?..
MAYA: - Bəli... Indi belə çıxır ki, o, səni ələ keçirmək istəyirmiş o vaxt!..
ÇAPAR: - Mənim bunların heç birindən xəbərim olmayıb... Ulduzə o zaman deyirdi ki, guya mən əsrin ən böyük heykəltaraşı, rəssamı olacaüam. O, daim kölgə kimi izləyirdi məni: qarbara, addım-addım... Bəs sən niyə mənə demirdin bunları?..
MAYA : - O vaxt üzüm gəlmirdi, cəsarətim çatmırdı...
ÇAPAR: - Həqiqəti demək üçün insana bir ömürmü gərəkdir?
MAYA: - Sən hansı ömürdən danışırsan? Bəzən bir ömür də bəs etmir həqiqətin üzə çıxması üçün... Əslində bu dünya həqiqətlərin yox, sirlərin, müəmmaların dünyasıdır, Çapar.
ÇAPAR: - Nə yaxşı ki, o sirlərdən biri bu gün mənə agah oldu?.. Yoxsa gorum da od tutub yanardı, Ulduzə!..
MAYA: - Nədir, yoxsa təzədən ailə qurmaq niyyətindəsən?..
ÇAPAR: - Onsuz da mənim ailə ocaüımın közü çoxdan sönüb, közövü tüstülənir...
MAYA (gülür): - Birdən təzə eşqə düşərsən!
ÇAPAR: - Nə qədər yalan içində boüulmaq olar?.. Nə vaxtacan riyakarlıüa meydan vermək olar?.. Mən özüm öz əlimlə qismətimi boüub, xoşbəxtliyimi şikəst etmişəm. Daha bəsdir! Dözə bilmirəm! Mən tək bir gün, lap elə bir saat, bircə an da olsa belə xoşbəxt olmaq istəyirəm.
MAYA: - Sənin dediyin o xoşbəxtlik heç yerdə yoxdur... Yer üzü tamarzıdır əsil xoşbəxtliyə!.. Bəlkə göydə ola sənin aradıüın o səadət, o xoşbəxtlik!..
ÇAPAR: - Mən o səadətə səninlə qovuşacam, Maya!.. Bunu ki: sən özün deyirsən... Mənim axtardıüım o xoşbəxtlik səninlə, sənin adınla baülıdır. Daha doürusu, sən özünsən mənim xoşbəxtliyim... Mən indi, məhz yaşımın bu çaüında hiss edirəm ki, nə qədər bədbəxtəm. Mən xoşbəxt olmalıyam, Maya. (Mayanın əlindən tutur). Əslində bu anlarda mən dünyanın ən xoşbəxt insanıyam.
MAYA: - Əslində xoşbəxtlik bizim öz içimizdə olur, Çapar... Elə bədbəxtlik də... Amma nədənsə biz onu həmişə kənarda axtarırıq...
ÇAPAR: - Doüru deyirsən, Maya... Bütün bunların həqiqət olduüuna inanmıram! Inanmıram...

(Musiqi. Çaparla Maya əl-ələ tutub oxuyurlar).

MAYA: - Səni arayıb tapan
Gözümə inanmıram...
Adın dilimdə bitib,
Sözümə inanmıram...

ÇAPAR: - Güman yoxdur gümana,
Gülüm, məni qınama:
Özümdəki inama
Dözümə inanmıram.

MAYA VƏ ÇAPAR: - Ümidimiz əzilib,
Qismətimiz yazılıb.
Əlim göydən üzülüb,
Özümə inanmıram.

ÇAPAR: - Gəl keçək o biri otaüa...
MAYA: - Nə üçün?..
ÇAPAR: - Mən səni yaxından görmək istəyirəm... Olduüun kimi.
MAYA: - Mən sənin qarşında elə olduüum kimi dayanmışam...

(Çapar Mayanı qolları üstünə alıb qonşu otaüa keçir - Musiqi. Ulduzə gəlir. Saçı üzünə daüılıb. O, qəzəbli nəzərlərlə emalatxananı nəzərdən keçirib qonşu otaüa sarı gedir. Sanki orada gördüyü mənzərədən dəhşətə gəlib qışqırır, bayılır, kresloya çökülür. Çapar gəlir. Ulduzənin nəbzini tutur).

ÇAPAR: - Ulduzə... Yaxşı özünü ələ al... Eşidirsənmi?..
ULDUZƏ: - Of-f-f... Mənə yaxın gəlmə...
ÇAPAR: - Hə, deyəsən, qorxulu bir şey yoxdur... Hay-küy salma!..
ULDUZƏ: - Hanı, o ?.. O, haraya getdi?..
ÇAPAR: - Kim?.. Sən kimi deyirsən...
ULDUZƏ: - O ləçəri, o iblisi deyirəm...
ÇAPAR: - Yaxşı, ayıbdır...
ULDUZƏ: - Ayıbdır?... Kimə ayıbdır? Mənə, yoxsa sizə?.. Mən səni də, onu da öz əllərimlə boüub öldürəcəyəm. Deyəsən, sən qoca vaxtında quduzluüa tutulmusan?..
ÇAPAR: - Yaxşı... astadan danış...
ULDUZƏ: - Xeyr!.. Mən qışqıra-qışqıra danışacaüam!.. Qoy sənin o gözəlçən də eşitsin!
ÇAPAR: - Elə isə, nə qədər bacarırsan qışqır, baüır... Hamıya! Hamıya! Hamıya!

(Ulduzə qonşu otaüa keçmək istəyir. Çapar onun qarşısını kəsir).

ULDUZƏ: - Çəkil qabaüımdan! Mən onun başına bir oyun açım ki!..
ÇAPAR: - Dayan! Hara soxulursan!

(Maya gəlir: yaxası açıqdır).

MAYA: - Hə, de görüm nə istəyirsən, Ulduzə?..

(Maya Ulduzənin üsütünə yeriyir, Ulduzə dalı-dalı çəkilib qışqıra-qışqıra gedir).

ULDUZƏ: - Ifritə! Ilan! Əqrəb!..
MAYA: - Get! Rədd ol!.. Ha-ha-ha!.. Bax belə...

(Ulduzə gedir. Maya Çaparın sinəsinə sıüınır. Nuran gəlir).

NURAN: - Salam! (Boş çərçivəyə işarə ilə) Ata, nə əcəb işləmirsən?.. Bu çərçivə niyə boşdur?..
MAYA: - O çərçivədəki şəklin özü öz ayaüı ilə gəlib...
NURAN: - Yəqin ki, o şəkil sən olmalı imişsən...
MAYA: - Yoxsa buna şübhə var?..
ÇAPAR: - Əyləş, oülum...
MAYA: - O, nədənsə həyəcanlıdır... (Nurana) Bəlkə sözün var bizə?..
NURAN: - Sözüm?.. Var!.. Ələlxüsus sənə...
MAYA: - Buyur, eşidirəm...
NURAN: - Mən səninlə ayrılıqda danışmaq istəyirəm...
MAYA: - Atandan icazə al, sonra...
NURAN: - Elə atam da ayrılıqda deyiləsi sözüs var...
MAYA: - Bundan sonra Çaparla məni bir-birimizdən heç kəs ayıra bilməyəcək...
NURAN: - Mənim sənə bir-iki kəlmə sözüm var, Maya...
MAYA: - Artıq mən öz sözümü dedim...
NURAN: - Yaxşı! Elə isə bizimki səninlə qalsın sonraya...

(Nuran çıxır).

ÇAPAR: - Bu uşaüın başı xarab olur deyəsən... Maya, sən hara hazırlaşırsan?..
MAYA: - Poçta... Teleqrafa...
ÇAPAR: - Sən nə çox teleqram vurursan?..
MAYA: - Mənim Afrikada öz iş-gücüm, problemlərim var... Sən narahat olma, Çapar... Mən tezliklə qayıdıb gəlirəm...

(Maya gedir. Ulduzə gəlir: o, indi çox səliqəli geyib: özü də elə bil ki, xeyli cavanlaşıb).

ÇAPAR: - Ulduzə?.. Nə lazımdır sənə?..
ULDUZƏ: - Mənə heç nə lazım deyil, Çapar.
ÇAPAR: - Bəs onda nə izləyirsən məni qarabaqara? Niyə qoymursan öz iş-gücümlə məşüul olum, öz dərdimi çəkim?..
ULDUZƏ: - Mən Alpay qardaşı gözləyirəm. Qoy o da gəlsin. Görüm sənin dərdin nədir?.. Nə olub sənə?..
ÇAPAR: - Mənə heç nə olmayıb. Hər şey öz qaydasındadır..
ULDUZƏ: - Abır-həyan olsun, kişi.. Hələ bir danışmaüa dilin də var...
ÇAPAR: - Bəs dil nədən ötrüdür?..
ULDUZƏ: - Başqa vaxtlar dilin çıxmır, ah-uf edirsən... Evə-eşiyə yaxın gəlmirsən... Dillənəndə deyirsən ki, hay-hayım gedib, vay-vayım qalıb. Illərlə yadına arvad düşmür. (Onun yamsılayır). “Ulduzə oram aürayır, Ulduzə buramı ovxala. Gözəlim, ta əldən düşmüşəm, məndən nə umacaüın?” (Ucadan). Hə , deyəsən, ta aürıyan yerin yoxdur?!. Yaman qıvraqlaşmısan!.. Maşallah, üz-gözündən təravət tökülür. Kişi, gözünü aç, ətrafına tamaşa elə, güzgünün qabaüında dayanıb özünə bax...
ÇAPAR: - Yox bir, bəlkə sənə baxım?.. Mən nəinki sənin üzünə baxmaq, heç sənin səsini belə eşitmək istəmirəm. Sən mənə həmişə yad olmusan, yad!..
ULDUZƏ: - Yad olmuşam eləmi? Qoy yenə yad olum, eybi yoxdur... Amma bu gün hamı bizə gülür, bizi ələ salır,... Çapar!..
ÇAPAR: - Nə üçün?..
ULDUZƏ: - Sənin hərəkətlərinə görə...
ÇAPAR: - Qoy gülsünlər! Aülasalar - bu, daha pis olardı, Elə deyilmi?..
ULDUZƏ: - Sən ya özünü arsızlıüa qoymusan, ya da həqiqətən aülın qıcqırıb?..
ÇAPAR: - Bura bax, arvad, mənə aüıl vermə. Bildinmi? Onsuz da bir dəfə sənin istəyinə əməl edib əbədi bədbəxtliyə düçar olmuşam...
ULDUZƏ: - Sən hansı bədbəxçilikdən danışırsan, Çapar?..
ÇAPAR: - Özün hər şeyi yaxşı bilirsən... Olub-keçənləri nə tez unutmusan?.. Bəlkə Maya haqqında mənə dediklərin yadından çıxıb?..
ULDUZƏ: - Nə Maya?.. Nə olub-keçən?.. Sən yenə nə uydurursan?..
ÇAPAR: - Mən heç nə uydurmuram!.. Mən hər şeyi yaxşı xatırlayıram: sən gecə-gündüz qulaüımı doldurub məni inandırmaq istəyirdin ki, Maya gəzəyəndir, pozüundur... Gündə birinin qucaüındadır. Nə bilim, elədir, belədir... Elə o vaxtdan qoyuldu mənim bədbəxtliyimin əsası. Sən namuslu, əxlaqlı bir qızı mənim gözümdən salmısan. Mən sənə görə günaha batmışam...
ULDUZƏ: - Günaha batmısan?
ÇAPAR: - Bəli, günah içindəyəm... Gör mən onun barəsində nələr düşünmüşəm, nələr?!. Halbuki o aydan arı, sudan duruymuş... Bütün bunların hamısı üçün sən cavabdehsən... Əslində Sənsən günahkar, sən...
ULDUZƏ: - Ay Tanrı, bu, nə oyundur gətirmisən mənim başıma?!. Bu, nə müsibətdir mən çəkirəm?!. Niyə mənim canımı almırsan, ilahi?!. Niyə düşmənləri mənə güldürürsən, ya rəb?..
ÇAPAR: - Yaxşı, yaxşı... Haray-həşir qoparıb aləmi yıüma bura!.. Nə istəyirsən məndən?.. Mən burada yaradıcılıqla məşüulam: şəkil çəkirəm, heykəl yapıram.. Mane olma mənə...
(Çapar çıxır. Alpay gəlir).

ULDUZƏ: - Yəqin ki, xəbərdən xəbərin var, Alpay qardaş...
ALPAY: - Bu, nə məsələdir belə?.. Heç nə anlamıram...
ULDUZƏ: - Dostun bu yaşında aşiq olub...
ALPAY (Gülür):- Cavanlıqda başı qarışıq olub... Indi vaxtı çox olur, qoy sevib-sevilsin...
ULDUZƏ: - Sən zarafat edirsən, Alpay qardaş... Çapar bizi el içində xor edir. Özü də bilirsən kimdir onu başdan çıxaran?..
ALPAY: - Kimdir?..
ULDUZƏ: - Maya var idi ey...
ALPAY: - Maya... Bizim oxuyan Maya...
ULDUZƏ: - Hə də... Bəlkə də o deyil... Amma özü deyir ki, Mayayam...
ALPAY: - Özü deyir?.. Bəyəm sən tanımırsan Mayanı?..
ULDUZƏ: - Elə bil Mayanın özüdür. Yerişi-duruşu, üz-gözü, danışıüı...
ALPAY: - Yəqin qocalmış olar...
ULDUZƏ: - Nə qocalmaq, Alpay qardaş?! Elə bil üstündən yel keçməyib. Elə məni də qorxuya salan budur: necə ola bilər ki, aradan bu qədər vaxt keçsin, amma bu şeytan qızı qocalmasın...

(Alpay boş çərçivəyə baxır-təəccüblənir).

ALPAY: - Qəribədir... Bəs şəkil hanı? Çərçivə niyə boşdur...
ULDUZƏ: - Bu çərçivədə şəkil vardı?...
ALPAY: - Hə.. Yox.. Çərçivədə kətan vardı... Yəqin Çapar özü çıxarıb atıb... Deyirsən, Maya elə həmin Mayadır?..
ULDUZƏ: - Allah bilir o Mayadır yoxsa yox... Amma mənim başıxarab kişim dördəlli yapışıb onun ətəyindən. Ikisi də özünü çox abırsız aparır... Elə bil başqa dünyanın adamlarıdır...
ALPAY: - Çapar ki, sakit adamdır...
ULDUZƏ: - Sakit ilan vursun onu. Indi görsən tanımazsan. Elə bil danışmır, sayıqlayır...
ALPAY : - Bəlkə zarafat edirlər?
ULDUZƏ: - Alpay qardaş nə zarafat? Gör bu qoca axmaüın başına aüıl qoya bilirsənmi? Xalqı üstümüzə güldürür.
ALPAY: - Vallah, heç nə başa düşə bilmirəm: birdən-birə nə oldu buna?..
ULDUZƏ: - Hələ özü bir yana, uşaüın da başını pozub...
ALPAY: - Uşaq kimdir?..
ULDUZƏ: - Nuranı deyirəm də... O da bir yandan vurulub... Eşqə düşüb.
ALPAY (gülür) : - Qoy vurulsun... Cavan oülandır... Kişi vurulur - vay, oüul vurulur - vay...
ULDUZƏ: - Yox ey, Alpay qardaş, məsələ burasındadır ki, Nuran da o ifritəyə vurulub...
ALPAY: - Hansı ifritəyə?..
ULDUZƏ: - Dədəsi vurulan ifritəyə. Özünü “Maya” kimi sırımaq istəyəni deyirəm də... Ay Allah, görəcək günlərim varmış... Bilmirəm atanın dərdini çəkim, yoxsa oüulun?..
ALPAY: - Sən haradan bilirsən ki, Nuran vurulub... Mayaya?.. Kim deyir bunu?..
ULDUZƏ: - Uşaüın özü deyir... Özü də elə bil aüzında dədəsinin dili bitib: “Mən Maya ilə ailə quracam, vəssalam... Ölsəm torpaüınam, qalsam Mayanın”. El içində xar olacaüam, Alpay qardaş (Aülamsınır). Kömək et mənə...
ALPAY: - Mən özüm də heç nə anlamıram... (Pauza). Yaxşı qoy gəlsin, söhbətləşim. Görək bu işin axırı nə olur. Nəsə inanmaüım gəlmir? Ata-oüul bunlara nə olub birdən-birə?.. Maya haradan peyda oldu birdən-birə?.. Çapar niyə belə iş tutur?..
ULDUZƏ: - Belə getsə mən özüm o ifritəni öz əlimlə boüub öldürəcəyəm... Mayanın birindən yarımışdıq, qalmışdı o birisi...
ALPAY: - Hansı birisini deyirsən?..
ULDUZƏ: - O vaxt bizimlə oturub-duranı deyirəm də... O, hansı cəhənnəməsə vasil olub getdi, əvəzində bu gəlib çıxdı...
ALPAY: - Bəlkə bu, həqiqətən elə həmin Mayanın özüdür...
ULDUZƏ: - Sən nə danışırsan, Alpay qardaş?!. Indi o Mayanın hay-hayı gedib , vay-vayı qalıb yəqin-əlbəttə, əgər saüdırsa. Qoy gəlsin özün görəcəksən ki, bu ifritə cavan qızdır, gəlindir... Hə, deyəsən gəlirlər...

(Çapar gəlir).

ÇAPAR: - Salam, Alpay..
ALPAY: - Çapar, gözümə birtəhər dəyirsən...
ÇAPAR: - Niyə ki?.. Hər şey qaydasındadır...
ULDUZƏ: - O, hanı?.. Haraya getdi?..
ALPAY: - Eşitmişəm qonaüın var...
ÇAPAR: - “ Qonaq” deyəndə ki... Maya gəlib, Alpay.
ULDUZƏ: - Onu görüm xoş gəlməsin... Gör bir onun başına nə oyun açacaüam... Hanı, o?.. Harada itib qaldı?..
ÇAPAR: - Deyəsən, Ulduzə bütün ölkəni bu emalatxanaya toplayacaq...
ALPAY: - Ölkə niyə?.. Buraya sənin ən yaxın, doüma adamların gəlir.
ULDUZƏ: - Eşidirsən də, Alpay qardaş ...
ÇAPAR: - Kəs səsini!..
ALPAY: - Çapar, sənə nə olub? (Ulduzəyə) Ulduzə bacı, bəlkə sən bir çay süfrəsi düzəldəsən... Mən də Çaparla söhbət edim...

(Ulduzə qonşu otaüa keçir)

ÇAPAR: - Eşidirəm səni, Alpay...
ALPAY: - Çapar, istəyirəm ki, məni düzgün başa düşəsən... Bütün bunlar mənim ürəyimi aürıdır. Axı, gör bir neçə ilin dostuyuq... Özü də gənclik dostları: Sən, Mən, Ulduzə...
ÇAPAR: - Bəs Mayanı niyə demirsən?
ALPAY: - Maya hə... Maya da bizim o vaxkı dostlardandır... Gör bir neçə illərdir görmürdük onu...
ÇAPAR: - Görüşmürdük, bəli... Amma o indi qayıdıb gəlib... Həmişəlik...
ALPAY: - Gəlib, xoş gəlib, səfa gətirib. Elə mən o şəkli sənin emalatxananda görəndə dalaüım sancdı...
ÇAPAR: - Niyə?..
ALPAY: - Bildim ki, bu işin bir hoqqası çıxacaq... Elə çıxdı da... (Pauza) Bura bax, Çapar, bəlkə bütün bu illər ərzində sən onunla görüşmüsən?
ÇAPAR: - Mən onunla hər gün, hər an birlikdə olmuşam. O, mənim gözlərim önündən bir an da olsun getməyib...
ALPAY: - Sən zarafat edirsən, Çapar?..
ÇAPAR: - Mən onunla daim təmasda olmuşam...
ALPAY: - Təmas-ayrı şeydir, görüş ayrı... Düzünü de, Maya indiyəcən harada imiş?..
ÇAPAR: - Düzünü bilmək istəyirsən? O, Afrikada yaşayırmış...
ALPAY: - Afrikada?..
ÇAPAR: - Bəli, qara Afrikada. O, qara dərilərin içində imiş...
ALPAY: - Haradan gedib çıxıbmış o yerlərə?..
ÇAPAR: - Axı, sən ki, yaxşı bilirsən: Mayanın atası diplomat idi, tərcüməçi idi... Onu Afrikaya səfirliyə göndərmişdilər: qızını - yəni Mayanı da özü ilə aparmışdı...
ALPAY: - Afrikaya?..
ÇAPAR: - Hə də... Afrikaya... Elə o vaxtdan Maya orada qalmışdı...
ALPAY: - Yəqin ki, ailə-zad qurubmuş...
ÇAPAR: - Nə ailə?.. O, daim məni düşünüb...
ALPAY: - Özü deyir?...
ÇAPAR: - Onun deyib-demədiyinin fərqi yoxdur... Mən özüm hər şeyi bilirəm...
ALPAY: - Yəni sənin bu Mayan indiyəcən subaydır, bakirədir, eləmi?..
ÇAPAR: - Bəlkə sənin şübhən var buna?..
ALPAY: - Yox... Niyə ki?.. Hər şey ola bilər...
ÇAPAR: - Deyəsən, sən mənə gülürsən? Deyəsən sən məni ələ salmaq istəyirsən, Alpay!..
ALPAY: - Yox.. Elə şey yoxdur... Gör bir nə vaxtın dostlarıyıq biz?.. Sadəcə olaraq, sən özünü uşaq kimi aparırsan... Bu işdən əl çək Çapar...
ÇAPAR: - Siz özünüz əl çəkin məndən!..
ALPAY: - Aülını başına yıü, Çapar... Ayıbdır. Sənin arvadın, uşaüın... Oülunun evlənmək vaxtı çatıb ...
ÇAPAR: - Nə olsun ki?..
ALPAY: - O olsun ki... Xərifləyirsən... (Pauza) Hə, mən indi bildim sən niyə həmişə Afrika konyakı içirmişsən!..
ÇAPAR: - Bildin?..
ALPAY: - Bildim, Çapar, bildim...
ÇAPAR: - Elə mən özüm də əvvələr bunun fərqinə varmırdım... Gözümə sataşan xəritələrdə həmişə Afrika qitəsini axtarırdım.
ALPAY: - Axır ki, Afrikanı da tapdım, afrikalını da!..
ÇAPAR: - Alpay, bilirsən səni mənim yanıma minnətçi göndəriblər. Sən mənim başıma aüıl qoymaq istəyirsən... Amma bil ki, mənim aülım başımdadır. Mən innən sonra özüm bildiyim kimi yaşamaq istəyirəm.
ALPAY: - Bəs bu vaxtacan ürəyin istəyən kimi yaşamamısan?..
ÇAPAR: - Yox! Yox! Yox! Mən bütün ötən ömrümün üstündən qara bir xətt çəkirəm... Mən bundan sonra adam kimi yaşamaq istəyirəm! Mən indiyəcən öz ömrümü yaşamamışam, Bu, saxta, süni bir ömür olub. Mən ikiüzlülük etmişəm bu çaüacan - etiraf edirəm. Amma...
ALPAY: - Nə amma?.. Sən nə danışırsan?..
ÇAPAR: - Amma... Amma gec də olsa mən hər şeyi təzədən başlamaq istəyirəm...
ALPAY: -Təzədən sevmək?.. Təzədən ailə qurmaq?.. Təzədən uşaq əkib-becərmək istəyirsən, eləmi, Çapar?..
ÇAPAR: - Hər şeyi mən özüm həll edəcəyəm! Özüm!...
( Ulduzə əlində stəkan-nəlbəki gəlir).

ULDUZƏ: - Alpay qardaş, aülın nə kəsir bundan? Üzübəridir, yoxsa...

(Alpay çiyinlərini çəkir).

ÇAPAR: - Yəni deyirsiniz mənim aülım çaşa bilər?..
ALPAY: - Yox... Kim deyir ki?..
ULDUZƏ: - Aülı çaşmaq nədir?.. Lap əməlli-başlı gicləmisən, ay bədbəxtin oülu...
ÇAPAR: - Ha-ha-ha... Ilahi, bütün bəndələrini hifs elə... Hamıya aüıl kamal ver!
ULDUZƏ VƏ ALPAY: - Amin!..
ÇAPAR: - Mən başa düşə bilmirəm, biz insanlar niyə bu cürük?..
ALPAY: - Insanlar nə cürdür, Çapar?..
ULDUZƏ (Çapara): - Paho! Kişi, deyəsən bütün insanlara, insanlıüa sözün var?!.
ÇAPAR: - Siz mənə gülürsünüz?.. Nahaq yerə! Vallah, bu insanların hamısı rəzildir. Heç kəs başqasının xoşbəxtliyini istəmir! Hamı bir-birə nifrət eləyir... Sizin hamınız...
ALPAY: - Deyəsən, sən doürudan da bəşəriyyətə müraciət etmək istəyirsən...
ULDUZƏ: - Bunun aülı çaşıb...
ÇAPAR: - Əl çəkin məndən! Qoyun öz ömrümü özüm bildiyim kimi yaşayım. Siz mənim ölümümü istəyirsiniz...
ULDUZ: - Ölsən nə vardı ki!.. Üstündə aülayardıq.
ÇAPAR: - Sizin o göz yaşlarınız da saxtadır... Mən inanmıram o tökülən yaşlara!.. Siz kiminsə ölümünə sevinib aülaya bilərsiniz... Siz... Siz ələ salmaüa dəli, aülamaüa ölü axtaran adamlarsınız...
ULDUZƏ: - Alpay qardaş, vallah, bu qoca səfeh havalanıb...
ALPAY: - Çapar, bir məni başa sal görüm, sən nə istəyirsən, nə?..
ULDUZƏ: - O, bizi biabır etmək istəyir. Öz oülunun sabahını görə bilməyən, öz ailəsinin adını batıran adamdan nə gözləmək olar?.. Kişi, bir öz yaşına, aüarmış başına bax - utan!.. Bu sinnində eşqə düşmüsən?!.
ÇAPAR: - Kəs səsini!.. Sən hansı yaşdan danışırsan?!. Xoşbəxtliyin yaşı olmur... Yaşın buna nə dəxli var ki?..
ULDUZƏ: - Bəlkə - sevginin nə dəxli var - demək istəyirsən?..
ÇAPAR: - Necə başa düşürsən, düş...

(Ayaq səsləri. Qapı açılır. Maya gəlir. Hamı qeyri-ixtiyari faraüat vəziyyəti alır).

ULDUZƏ: - Hım-m-m... Gəldi... Özüdür.
MAYA: - Əlbəttə, burada hamı özüdür, hamımız özümüzük... Elə deyilmi?..
ÇAPAR: - Elədir... Alpay... Maya... Bəyəm tanış deyilsiniz?
ULDUZƏ: - Tanış olun...
MAYA: - Alpay, deyəsən tanımadın məni?
ALPAY: - Tanımadım... Doürudan sən Mayasan? Heç dəyişməmisən... Həmişəki kimisən...
ÇAPAR: - ...gözəl, məlahətli, zərif...
ALPAY: - Bəli... Elədir... Yox... Əlbəttə...
ULDUZƏ: - Deyəsən, bu ifritə hamınızı pis günə qoyacaq...
ALPAY: - Yox, Ulduzə bacı... Elə deyil... Bu, bizim Mayaya həm oxşayır, həm də oxşamır...
MAYA: - Alpay, sən də az dəyişmisən...
ULDUZƏ: - Yox, heç dəyişməyib, cavan oülandır...
ÇAPAR: - Ulduzə, təmkinli ol... Sakit...
ULDUZƏ: - Gör bir nə günlərə qalmısan, ay bədbəxt Ulduzə?..
MAYA: - Bədbəxtlik və xoşbəxtlik nisbi məfhumdur. Biri özü gəlir, o birinin yolundasa daim vuruşmaq lazımdır.
ALPAY: - Vuruşmaq?..
ULDUZƏ: - Kiminlə?..
MAYA: - Biz xoşbəxtliyimiz üçün vuruşmuşuq...
ÇAPAR: - Biz ömrümüz boyu bir-birimiz axtarmışıq...
MAYA: - Biz neçə illərdir ki, bir-birimizə doüru yol gəlməkdəyik.
ALPAY: - Adamın həm inanmaüı gəlir, həm də inanmamaüı...
ULDUZƏ: - Deyəsən siz hamınız birləşib mənim ürəyimi partlatmaq istəyirsiniz...
MAYA: - Bütün bu illər ərzində mən hər gün Çaparı düşünmüşəm. Və həmişə əmin olmuşam ki, o, məni gözləyir...
ÇAPAR: - Gizlətmirəm... Ta bunu gizlətməyin bir mənası da yoxdur: Mayanı mən heç cür başqa şəkildə təsəvvürümə gətirmirdim... O, daim cavan, gənc, gözəl olmalı idi. Biz onunla yenidən görüşməli idik. Qovuşmalı idik bir-birimizə...
MAYA: - Uzaq, qızmar Afrikada Çaparla baülı olan isti, təzə-tər xatirələr məni heç vaxt tərk etməyib. O xatirələr yaşadıb məni... Çaparsız mənim bir anım da olmayıb...
ULDUZƏ: - Bunların ikisinin də başı xarab olub...
ALPAY: - Mənim nə gözümə inanmaüım gəlir, nə də qulaüıma... Axı, bu, necə ola bilər?.. Çapar, bu qız doürudan Mayadır?
ÇAPAR: - Çapar, bəyəm sən özün tanımırsan Mayanı?..
MAYA: - Alpay, gör biz neçə ilin tanışı, dostuyuq... Sənin yoldaşın nə tez pozulub?..
ULDUZƏ: - Alpay qardaş, o səninlə də dost olub, yaxın olub?..
ALPAY: - Yox... Dost deyəndə ki... Biz hamımız eyni vaxtda oxumuşuq...
ULDUZƏ: - Alpay qardaş, sən buraya nə üçün gəlmisən?.. Bəyəm Çapara deməyə bir sözün yoxdur?..
ÇAPAR: - Alpay, nə sözün var, de, utanıb çəkinmə... Maya özümüzünküdür...
ALPAY: - Çapar, bu gün sən özünü olduqca qəribə aparırsan. Elə bil başqa adam olmusan.
ÇAPAR: - Nə üçün qəribə?.. Əksinə, mən indi özümə həmişəkindən daha çox oxşayıram.
ALPAY: - Belə çıxır ki, sən indiyəcən rolda imişsən...
ÇAPAR: - Bəlkə də... Amma bu dəqiqə siz əsil Çaparı görürsünüz.
ULDUZƏ: - Alpay qardaş, bu nə müsibətdi gəldi mənim başıma? Mən nə edim?.. Dərdimi kimə deyim?..
MAYA: - Siz hansı dərddən dəm vurursunuz? Siz Çapardan nə istəyirsiniz?..
ULDUZƏ: - Sən kəs səsini!.. Hələ bir danışmaüa dilin də var. Ifritə! Qoca vaxtında bunun aülını başından çıxarıb xalqı güldürmək istəyirsən üstünə?!.
ÇAPAR: - Mənim aülım yerindədir...
MAYA: - Onun hər şeyi yerindədir... Bura bax, Ulduzə, belə bilmək istəyirsənsə, Çapar səni heç zaman sevməyib...
ALPAY: - Əstəfürullah!.. Bu yaşda olan adamın yadına sevgi düşür?.. Vallah, məəttəl qalmışam, bu, həmin Mayadır, yoxsa...
MAYA: - Mən həmin Mayayayam, Alpay... Bu da həmin Ulduzədir. Elə sən də həmin Alpaysan. Heç Çapar da dəyişməyib...
ULDUZƏ: - Alpay qardaş, o əcinnə, şeytanı deyirlər... Yəqin bu qız onnandır...
MAYA: - Sənsə küpəgirən qarısan...
ALPAY: - Maya... Baüışlayın, siz doürudan Mayasız?.. Nəsə hər şey gülməli, həm də aülamalıdır.
ULDUZƏ: - Alpay qardaş, elə o Maya da həyasız idi, bu Maya da o cürdür.
ÇAPAR: - Özünü tərbiyəli apar, Ulduzə.
MAYA: - O, xeyli dərəcədə tərbiyələnib...
ALPAY: - Doürusu, mən sənin Maya olduüuna inanmaq istəmirəm...
ÇAPAR: - Alpay, o, Mayadır...
MAYA: - Mən özümün kim olduüumu sübut etmək iddiasından çox uzaüam.
ULDUZƏ: - Elə o Maya da bu cür həyasız idi.
ÇAPAR: - Kəs səsini, Ulduzə... Kimin kim olduüunu hamı yaxşı bilir.
MAYA: - Alpay, mən səni yaxşı başa düşürəm. Sən öz köhnə dostunun ailəsini daüılmasını istəmirsən. Sən təbiətən xeyirxah adamsan... Elə o vaxtlar da bu cür idin: həlim, ürəyiyumşaq. Amma mən buraya kiminsə yerini dar etməyə gəlməmişəm. Mən çıxıb gedə də bilərəm...
ÇAPAR: - Dayan! Sən hara gedirsən, Maya?.. Sən heç yerə getməyəcəksən... Sən mənimlə qalacaqsan... Biz birlikdə xoşbəxt olacaüıq.
ALPAY: - Özünü ələ al, Çapar...
ULDUZƏ: - Biabır olduq, ay Tanrı!.. Görəsən nə günahın yiyəsiyəm ki, bu müsibətlər mənim başıma gəlir?..
MAYA: - Sən büsbütün günah içindəsən!..
ÇAPAR: - Maya doüru deyir.
ULDUZƏ: - Rədd olun ikiniz də...
MAYA: - Siz özünüz rədd olun!.. Axmaqlar!..
ALPAY: - Mən getdim, Ulduzə bacı...
ULDUZƏ: - Dayan... Mən də gedirəm, Alpay qardaş...

(Alpay və Ulduzə qorxa-qorxa çıxırlar).

ÇAPAR: - Getdilər...
MAYA: - Qoy rədd olub getsinlər...
ÇAPAR: - Mənim ürəyim aürıyır...
MAYA: - Nə üçün? Sən ki, güclüsən, qüvvətlisən...
ÇAPAR: - Mən həmişə səni arzu lamışam, səni, mənim mayakım, Maya... Amma indi sənin bu gəlişin qəfil oldu. Deyəsən mən hazır deyildim bu görüşə... Ürəyim aürayır... Içimdə bir təlatüm var.
MAYA: - Sənin daxilində işıqlı, sirli-sehrli bir dünya var. Həmin dünyanı sən özün yaratmısan... O dünyanın qulu da sən özünsən, aüası da... Sən azad adamsan, Çapar...
ÇAPAR: - Sənə elə gəlir.
MAYA: - Sən öz eşqini ömrün boyu qoruyub saxlamısan...
ÇAPAR: - Hər bir kişinin ürəyində gizli bir sevgi yaşayır. Gizlətmirəm, mən də qəlbində bu sevgini yaşadanlardan biriyəm... O sevgi nə vaxt göyərib, necə cücərib, qol-budaq atıb - deyə bilmərəm. Bəlkə bu sevgi olmasaydı elə mən özüm də yaşayıb mövcud ola bilməzdim...
MAYA: - Elə hər bir qadının ürəyində də bu cür sevgi olur...
ÇAPAR: - Heç bilmirəm bu işlərin sonu nə cür olacaq?..
MAYA: - Hər şey yaxşı olacaq, Çapar...
ÇAPAR: - Sən əminsən buna?..
MAYA: - Əlbəttə!.. Biz artıq dünyanın ən xoşbəxt adamlarıyıq! Gəl səni öpüm.
ÇAPAR: - Sən hara hazırlaşırsan, Maya?..
MAYA: - Sonuncu teleqramı vurub gəlirəm...
ÇAPAR: - Yox, Maya... Mənə elə gəlir ki, sən bir daha qayıtmayacaqsan...
MAYA: - Arxayın ol, qayıdacaüam, Çapar... Ürəyimi sənin yanında qoyub gedirəm...

(Onlar öpüşüb ayrılırlar. Musiqi. Zənci gəlir).

ÇAPAR: - Sən yenə gəldin? Nə həyasız adamsan?..
ZƏNCI: - Mənə Maya lazımdır. Mən onunla görüşməliyəm.
ÇAPAR: - Mən sənə dedim ki, burada Maya yoxdur, ay adamyeyən!
ZƏNCI: - Mən adamyeyən deyiləm... Biz mədəni xalqıq... Mən sadəcə olaraq, xəyanəti baüışlaya bilmirəm...
ÇAPAR: - Kim sənə xəyanət edib?..
ZƏNCI: - Maya... O, məni aldadıb... O, mənə daü çəkib... Özü isə aradan çıxıb... Mən onun izi ilə gəlmişəm bura...
ÇAPAR: - Xəyanət deyəndə ki... O, bəlkə sənin arvadın olub?..
ZƏNCI: - Yox... O, ərə getməyib...
ALPAY (Zənciyə): - Onunla yaxın əlaqən olubmu?..
ZƏNCI: - Əlaqəm?.. Yalnız işgüzar əlaqələrim olub. Amma gizlətmirəm... Mən onu sevmişəm... Ondan ötrü dəli-divanə olmuşam... O isə məni aldadıb, çıxıb aradan...
ÇAPAR: - Axı, bu, necə ola bilər? Maya elə qadın deyil... Məncə... Bu, ola bilməz...
ZƏNCI: - Onun mənə nə etdiyini bir özü bilər, bir də mən. Amma o mənim əlimdən heç yerə qaçıb gedə bilməyəcək... Mən afrikalıyam - öz şərəfimi qorumaüı bacarıram.
ÇAPAR: - Mən də asiyalıyam... Lazım olsa öz şərəfimi də qoruya bilərəm, hələ üstəlik başqalarının şərəfini də...
ZƏNCI: - Siz dəqiq deyə bilməzsiniz Maya nə zaman olacaq?..
ÇAPAR: - Deyə bilmərəm... Bəlkə Maya bir daha gəlmədi... Bir də ki, bura məlumat bürosu deyil!
ZƏNCI: - Mən bilirəm ki, o, mütləq bura gələcək...
ÇAPAR: - Sən bunu haradan bilirsən?.. Ümumiyyətlə, sən burada nə gəzirsən?.. Bəlkə cəsussan, xəfiyyəsən?.. Səni mərkəzi kəşfiyyat idarəsi göndərib bəlkə?..
ZƏNCI: - Qışqırmayın!.. Özü də hədə-qorxu gəlməyin mənə! Mən Mayanı gözləyəcəyəm! Mən mütləq onu görməliyəm!..
ALPAY: - Sürük, rədd ol buradan...
ZƏNCI: - Dedim ki, mən Mayanı gözləyəcəyəm!..
ÇAPAR: - Bura bax, Zənci qardaş, çıx get... Xahiş edirəm. Dünən pis yuxu görmüşəm... Məni xataya salma!..
ZƏNCI: - Mən heç yerə gedən deyiləm!
ÇAPAR: - Deyəsən, sən heç nə qanmaq istəmirsən, qara köpək! Indi qanarsan! Bir dayan!

(Musiqi. Çapar divardan dekorativ qılıncı götürüb Zəncinin üstünə cumur. Zənci qaçır. Çapar onu qovur. Zəncinin haray-həşiri eşidilir. Çapar qayıdır. Onun qılıncından qan damır. Işıq azalır. Çapar kresloda başını ovcunun içinə alıb. Qadın portreti öz yerində-çərçivədədir. Çapar başını qaldırıb diqqətlə şəklə baxır. Qapı döyülür. Çapar qapıya sarı gedir. Alpay gəlir. Görüşürlər).

ALPAY: - Salam.. Son vaxtlar səni görməyəndə darıxıram, Çapar yəqin bu qocalıq əlamətidir...
ÇAPAR: - Nə var, nə yox, Alpay?..
ALPAY: - Sənə qəribə bir şey demək istəyirəm... Deyim?
ÇAPAR: - O nə qəribə şeydir elə?..
ALPAY: - Qəhrəmanını tapmışam. (Mayanın portretinə baxır). Amma yaman dəyişib... Qocalıb... Sınıxıb...
ÇAPAR: - Kim?.. Sən kimi deyirsən?..
ALPAY: - Kimi? Əlbəttə Mayanı: köhnə tanışımızı, dostumuzu... Ancaq bir-birimizi zorla tanıdıq...
ÇAPAR: - Bəyəm sən onu burada görməmisən?..
ALPAY: - Burada?.. Harada? Sən nə danışırsan, Çapar?..
ÇAPAR: - O, Afrikada yaşayıb?..
ALPAY: - Kim?.. Nə Afrika? Mən Mayadan danışıram ey, Mayadan... Bildin?
ÇAPAR: - Axı... O, özü belə deyirdi...
ALPAY: - Deyəsən, gecələr işləyirsən... Yuxusuz qalmısan, Çapar... Yaxşı, mən gedim, sən yat dincəl... Saü ol!

(Alpay sakitcə çıxıb gedir. Musiqi. Maya asta addımlarla gəlir. Əlini Çaparın çiyninə qoyur. Onlar xoşbəxtcəsinə gülümsəyirlər. Maya əvvəlcə öz şəklinin qarşısında, sonra Çaparın önündə təzim edir. Onlar əl-ələ tuturlar).



PƏRDƏ


SON

5 dəfə oxundu

Axtarış