- Darıxmaq
- Elnarə
-
Darıxsalar hiss edərik? Darıxsaq hiss edərlər? Sən... darıxsam hiss edərsən?
Bəzən sizə də elə gəlir ki, kimsənin həsrətini çəkməliyik, kimsə üçün burnumuzun ucu göynəməlidir?
Çox olur belə.
Darıxmaq kimlərə məxsusdur?
Qəlbi həqiqətən eşqlə dolu olanlara? Ya təkbaşına dünyalarla savaşan, həsrəti özünə qalxan edənlərə? Bəs onda darıxan bizlər?
Dəyəcək kimsələrə sipər oldu həsrətimiz? Dəyəcək insan idimi həsrətimizi sipər edənlər?
İlk darıxdığım biri idi, hətta deyərdim ki, darıxmağın nə olduğunu öyrədən biri təəssüf ki...
Bilmirəm, düşüncəmdə darıxmaq həmişə boz hava kimi qalıb mənim. Evdən çıxmaq istəməyib saatlarla yatmaq istədiyim, hər şeyi sorğuladığım “mən” günü kimi çarəsizlik timsalıdır darıxmaq.
-Darıxırsan?
Söhbətin ondan getdiyini ikimiz də bilirdik. Bəlkə də birlikdə olan günlərdən söz açmaq istəyirdi. Bəlkə də sadəcə darıxdığını dilə gətirmək üçün məndən də eyni cavabı gözləyirdi.
Hər zaman olduğu kimi, duyğularını yaşamaqda aciz, onları göstərməkdən qorxan mən, özümə belə yalan deyib suala dəxlisiz cavablar verməyə çalışdım. Bəli, cavablar... sanki yalan danışdığım hər halımdan bəlli deyilmiş kimi, bir də özümü yalanlarımla birlikdə qəbullandırmağa çalışırdım. O məni görmürdü, amma hiss edirdim,bilirdi ki, qaçıram suallardan. Mən isə daha çox şey demək istəyirdim, sanki qaçmaqla.
Niyə mənə darıxmağı öyrətdiyini soruşmaq istəyirdim. Qovuşmağı dadmamışdıq bir çoxları kimi. Olmazdı ki, mənə darıxmağı da öyrətməzdi? Amma bu suallar, ona demək istədiyim çox şey kimi, darıxmağı bacarmaq duyğumla birlikdə qəlbimin ən dərinliklərində özlərinə çoxdan yaşamaq üçün həyat qurmuşdular.
Kimin işığı onları aydınlığa çıxarar, bilmirəm. Əmin olduğum isə tək bir şey var: O, mən deyiləm.
Bəli, illər əvvəl darıxmağı iliklərimə qədər hiss etdirən biri indi də qarşıma keçib o sualı vermiş, hətta “kimin darıxdığını görmək üçün gözlərini açmalısan” demişdi mənə.
Bəs kim idi o darıxan? Axı darıxsalar hiss etməzdik? – belə cavab verərək, sanki sualı ona çevirməyin qüruru ilə bir anlıq dayandım. İçimdəki məyusluğu qəlbimdə hiss etmişdim, necə deyərlər. Yenə qorxmuşdum, çünki...güclü olduğumu, hər şeyin öhdəsindən tək gəldiyimi düşündüyüm, duyğularımı sakitləşdirdiyimi anlar gəldi gözümün önünə. Hamısında sadəcə qorxub susmuşdum. Ya da mənim həll etmə yöntəmim idi bu.
Bu sualların içində itib batarkən, o sadəcə “boş ver” demişdi mənə.
Nəyi boş verməli idim? Darıxmağı? Bu hissin artıq necə yad olduğunu? Ya sadəcə onu xatırladanın darıxmaq olduğunu?
Bəlkə mən elə onu boş verməli idim? Birini necə boş verə bilərdim bəs? Onu görməzdən gəlim, ona kobud davranım? Yox, yox, o bunu nəzərdə tutmurdu.
Burada belə onun sualını cavabsız qoyuram.
Yox, yox, bu dəfə qorxu deyil səbəbkar.
Boş verməyim idi susmağıma səbəb, aşikar.
Nə mən darıxardım artıq, nə o hiss edərdi; nə o darıxardı, nə də mən hiss edərdim artıq.
Elə bir mövzuyuq artıq bir-birimiz üçün. Kimilərinə sipər olacaq bundan sonra həsrətimiz. Neçə günlər keçəcək darıxmaqla. - 303
yanvar 2025, Elnarə
Roni Xamilyon
Dünyamda oldu Sevdirmədi Heç sənsiz Həyat mənə bağlıydı Etdi məni puç sənsiz Dərdlər Yadıma düşmür Deyil mənə vec sənsiz Sən məcbur eyləyirsən Gecələr Yenə......
Roni Xamilyon
Əllərinlə qazdın qəbrimi mənim Gülərək aldın əlimdən canı Günahkar mən özüm səbəbkarsa sən Yenə Aldandim çünki Neynim Bacarmadım Unutmağı Unutmagi Asand bilmə Özünlə......
Roni Xamilyon
Sevdim Dəli rüzgar kimi Dəyə bilmədim tellərinə Qismət olmadı sevib sevilmək Atdım ən dərinə Görsən Bəlkə Bir Yerdə Adımı Ya Şəklimi İntizarda Qoyma Məni Bir......
Roni Xamilyon
Sənə doluyam Sənə Doluyam Hisslərimlə Ya Boğulam Dənizində Ya ömr edim Hər izində Doluyam Bir Qədəh kimi Dəliyəm Gülündə Şeh kimi Yaylım axım......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Məni bilmək istəsən, Bil, mən o mən deyiləm. Gülməyimə baxma sən, Könüldə şən deyiləm. Çəkdiyim acıları, Sevginlə ovuduram. Kövrəlib göz yaşımı, Damla-damla uduram. Məni bilmək......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
ruh kimi gəlib, İpək saçlarına sığal çəkirəm. Eşidib səsini şirin dilindən, Gah şəkər çəkirəm,gah bal çəkirəm. Duyunca həsrəti dəniz gözündə, Sanıram özümü sənin......
Şümşəd Hüseynova
Həyat vaxt ədalətli olmadı. vaxt eyni yerdən baxmaq olmur həyata. Bəziləri həyata bir addım öndə başlayır, bizim kimiləri isə geridən, onların ardınca yaralar......
Şümşəd Hüseynova
Getmək istərəm bir qış səhəri — Qoyub yurdu, eli, şəhəri. Qoy ağlasın hamı, Fəryadlar göyə çəkilsin. Qırx gün verin, Yağışlar yerdən çəkilsin. , Tanrım,......
Şümşəd Hüseynova
Gözlərim yollardan yığışmır bir an, hər tində, hər küncdə . Bayaq da birinə gözüm sataşdı Gözlərim sən sandı, aldandı yenə... Daha dözmür ürək, açılmır......
Şümşəd Hüseynova
Bir payız səhəri gözlərimi açdığım andan üşüyürdüm. Yerim isti idi, ancaq mən niyəsə buz kimi idim. Ağlamaq istədim, ancaq göz yaşlarım qəsdimə durdu. Sanki həyat......