- Darıxmaq
- Elnarə
-
Darıxsalar hiss edərik? Darıxsaq hiss edərlər? Sən... darıxsam hiss edərsən?
Bəzən sizə də elə gəlir ki, kimsənin həsrətini çəkməliyik, kimsə üçün burnumuzun ucu göynəməlidir?
Çox olur belə.
Darıxmaq kimlərə məxsusdur?
Qəlbi həqiqətən eşqlə dolu olanlara? Ya təkbaşına dünyalarla savaşan, həsrəti özünə qalxan edənlərə? Bəs onda darıxan bizlər?
Dəyəcək kimsələrə sipər oldu həsrətimiz? Dəyəcək insan idimi həsrətimizi sipər edənlər?
İlk darıxdığım biri idi, hətta deyərdim ki, darıxmağın nə olduğunu öyrədən biri təəssüf ki...
Bilmirəm, düşüncəmdə darıxmaq həmişə boz hava kimi qalıb mənim. Evdən çıxmaq istəməyib saatlarla yatmaq istədiyim, hər şeyi sorğuladığım “mən” günü kimi çarəsizlik timsalıdır darıxmaq.
-Darıxırsan?
Söhbətin ondan getdiyini ikimiz də bilirdik. Bəlkə də birlikdə olan günlərdən söz açmaq istəyirdi. Bəlkə də sadəcə darıxdığını dilə gətirmək üçün məndən də eyni cavabı gözləyirdi.
Hər zaman olduğu kimi, duyğularını yaşamaqda aciz, onları göstərməkdən qorxan mən, özümə belə yalan deyib suala dəxlisiz cavablar verməyə çalışdım. Bəli, cavablar... sanki yalan danışdığım hər halımdan bəlli deyilmiş kimi, bir də özümü yalanlarımla birlikdə qəbullandırmağa çalışırdım. O məni görmürdü, amma hiss edirdim,bilirdi ki, qaçıram suallardan. Mən isə daha çox şey demək istəyirdim, sanki qaçmaqla.
Niyə mənə darıxmağı öyrətdiyini soruşmaq istəyirdim. Qovuşmağı dadmamışdıq bir çoxları kimi. Olmazdı ki, mənə darıxmağı da öyrətməzdi? Amma bu suallar, ona demək istədiyim çox şey kimi, darıxmağı bacarmaq duyğumla birlikdə qəlbimin ən dərinliklərində özlərinə çoxdan yaşamaq üçün həyat qurmuşdular.
Kimin işığı onları aydınlığa çıxarar, bilmirəm. Əmin olduğum isə tək bir şey var: O, mən deyiləm.
Bəli, illər əvvəl darıxmağı iliklərimə qədər hiss etdirən biri indi də qarşıma keçib o sualı vermiş, hətta “kimin darıxdığını görmək üçün gözlərini açmalısan” demişdi mənə.
Bəs kim idi o darıxan? Axı darıxsalar hiss etməzdik? – belə cavab verərək, sanki sualı ona çevirməyin qüruru ilə bir anlıq dayandım. İçimdəki məyusluğu qəlbimdə hiss etmişdim, necə deyərlər. Yenə qorxmuşdum, çünki...güclü olduğumu, hər şeyin öhdəsindən tək gəldiyimi düşündüyüm, duyğularımı sakitləşdirdiyimi anlar gəldi gözümün önünə. Hamısında sadəcə qorxub susmuşdum. Ya da mənim həll etmə yöntəmim idi bu.
Bu sualların içində itib batarkən, o sadəcə “boş ver” demişdi mənə.
Nəyi boş verməli idim? Darıxmağı? Bu hissin artıq necə yad olduğunu? Ya sadəcə onu xatırladanın darıxmaq olduğunu?
Bəlkə mən elə onu boş verməli idim? Birini necə boş verə bilərdim bəs? Onu görməzdən gəlim, ona kobud davranım? Yox, yox, o bunu nəzərdə tutmurdu.
Burada belə onun sualını cavabsız qoyuram.
Yox, yox, bu dəfə qorxu deyil səbəbkar.
Boş verməyim idi susmağıma səbəb, aşikar.
Nə mən darıxardım artıq, nə o hiss edərdi; nə o darıxardı, nə də mən hiss edərdim artıq.
Elə bir mövzuyuq artıq bir-birimiz üçün. Kimilərinə sipər olacaq bundan sonra həsrətimiz. Neçə günlər keçəcək darıxmaqla. - 290
yanvar 2025, Elnarə
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Burda hər tərəfi qar örtüb gülüm, Yenə xəyallarım baş alıb göyə. Birgə seyr edəydik,istədi könlüm, Düşündüm sən qarı sevirsən deyə. Qartop oynayaydıq uşaqlar kimi, Ayaq......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Ağlamaq istərəm sarılıb sənə, Hönkürüm,hıçqırım,didim könlümü. Sən də qollarını aç sarıl mənə, Ovut sənə həsrət yetim könlümü....
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Başlar yaran bu dağın, Saldaşına . Deyilsə el dayağın, Təkbaşına . Çalış yıxılma atam, Yıxılsan yox əl tutan. Qoynunda ilan yatan, Qardaşına . Olsa da......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Gələni tez yola salır. Zalımlara əl eyləyir, Yaxşıları ələ salır. Gah isladır yağışıyla, Gah dondurur qar-qışıyla. Yandırıb od baxışıyla, Hərəni bir hala......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Bakının dərdi var,Bakı xəstədi, Tənha Qız Qalası boyu bəstədi. Xəzərdən ayrılıb uzaqda qalıb, Bir qoca nənə tək qucaqda qalıb. Bakıdan Bakının qoxusu gəlmir, Bakılı didərgin,yuxusu......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Mənə sevgin yetər,daha nə dərdim. Sevməsən dünyadan nakam gedərdim. Sənlə payız ömrün gülünü dərdim, . Həmişə sən mənim yanımda oldun.......
زائـــور اوستاج
Yüz Doqquzuncu Yazı Müharibə Mövzusuna Fərqli Baxış Salam olsun çox dəyərli oxucum! Bu dəfə söhbətimizin mövzusu Azərbaycan ordusunun döyüş......
Tural İsmayılov
Mən səni ilk dəfə 2038-ci ilin noyabrında, yağışlı bir çərşənbə axşamı görmüşdüm. Amma yaddaş mühəndisləri deyirlər ki, 2038-ci ildə noyabr ayı cəmi üç gün çəkib,......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Yanağın almadır,dodağın püstə, Badam gözlərinin giləsi göyəm. Uyuyub qalasan qollarım üstə, Sabah oyananda günaydın deyəm. Bir iynə yarpaqdır kipriyin,qaşın, Olmasın qəlbində sevgi təlaşın. Dəniztək gözlərin,dərya......
Tural İsmayılov
Bakının iyun istisi köhnə binanın daş divarlarına elə hopmuşdu ki, mənzil nəfəs almırdı. 74 yaşlı Tofiq müəllim pəncərənin önündə oturub eyvandakı solğun sardinyalarına baxırdı. Həyat......