- Dünyamızı oda atan, o bədbəxtlər, o nadanlar kimlərdir?! ( Esse)
- Əzizağa Elsevər
-
Əzizağa Elsevər
Dünyamızı oda atan, o bədbəxtlər, o nadanlar kimlərdir?! ( Esse)
Vaxt gələcək maskalı günlər dünyanın bir nömrəli ironiyası olacaq! Bu oyunu, bu tamaşanı düzüb qoşanlar, qazandıqları milyardların işığında şellənib, “ gör dünyanı necə oynatdıq?!”-deyəcəklər. Axı bunlar nəçidir, kimlərdir görəsən? Dünyanın yiyəsi var! Dünyanı yaradan, özü bilir onu hansı qanunlarla idarə edir. Ona qulp qoyanlar, “ ağa mənəm!” deyənlər, başa düşmürlər ki, qum zərrəsi qədər də deyillər. O, qum zərrəsi ki, acı, sərsəri küləklər ağzında sovrulub gedir. Dünyanın varına, dövlətinə aldananlar dünyanın ən kasıb, ən nadan bəndələridir.O, var-dövlət ki, sənə qalmayacaq, ondan ötrü özünü “öldürmək”, oda-közə çırpmağa dəyərmi? Ay Tanrının verdiyi sifəti gizlədib, maskalı gəzənlər, yeri-göyü yandıran tamahınız hara çatdı ki, dünyanı da maskaya bürüdünüz! Ömür adiləşdi, gün adiləşdi.Ölüm də gözəllik taxtından düşüb, dəyərsiz, qədirsiz oldu. Böyük müqəddəsliklərə kölgə düşdü. Dəyərlər dəyərsizləşdi. Mənəviyyat mənəviyyatsızlığın ayağına minnətçi saldı. Dünya nə günə qaldı, Allah! Böyük yaradan sanki unuduldu, kiçik yaradanlar böyüklük mərtəbəsində təkəbbür heykəli kimi ucalmaq eşqinə düşdü. Ürəklərdəki mərhəmət hissi korşaldı, kainat elə bil ki, dibsiz, havasız bir hermetik boşluğa düşdü.Meşələrə od vurub, bir dövlət çökəcək deyə, sevincdən uşaq kimi atılıb-düşdülər. Yanan, təkcə meşə deyildi! Quşların böcəklərin, heyvanların ruzisi, bir nağıl dünyası idi. Bizim havamız, parçalanan ürəyimiz, darıxanda, yorulanda üz tutduğumuz məkan idi. Çağlayan bulaq, çeşmələnib çaylara qovuşan həyat, güc, qüdrət idi. Deyirlər, ərzaq, su qıtlığı olacaq! Bunu yaradan, yaradanın üzünə ağ olan, sən deyilsənmi, ay insan?! Bəs adındakı ünsiyyət hissindən doğan o böyüklüyü nə tez unutdun?! Axı sən Tanrının kölgəsi, yaratdığı ən ali varlıqsan! Ruhən Tanrıdan qopub, ruhən də ona qayıdacaqsan.Tanrı qabağında imtahanın var, ona asilik sənə yaraşmaz! Bəsdir cahillik etdiyin, nadan ömür sürdüyün. Ürəyində ümid işığı yandır, arzuya bürünüb, sabahların əllərindən tut, cığırları ayağına dolayıb, dolaylı-qolaylı yolları taleyinə, bəxtinə cala. Ümid qıran yox, ümid çırağı yandıran ol! Nə qədər ucalıq mərtəbəsinə qalxsan da, bil ki, Tanrıdan böyük deyilsən. Allahlıq eşqi, unutma ki, məhv olan fironlar kimi, bir gün səni də məhv edər. Daha bəsdir, təbiətin ahəngini, axarını pozduğun! Vulkanlar, zəlzələlər, fırtınalar, təlatümlər, daha nələr, nələr sənin ayılmağına, sənin sən olmağına bəs etmirmi?! Hər şey öz axarında, öz ahəngindədir. Sən ancaq seyrçi, o ilahi sirri açmağa, o əbədiyyəti, sonsuzluğu öyrənməyə can atan bir səyyah, maraq dünyası ol! Dünyamız hamımıza bəs edər, onun sərvəti, səxavəti də tükənməzdir. İnsanları qırmaqla, sərvət bolluğu yaradacam deyənlər, özü-öz düşüncə bataqlığında çırpınıb məhv olacaq, öz eqoizmi ilə öz içlərini yeyib dağıdacaqlar.
Ay dünyaya üç günlük, beş günlük baxan ,nankorlar! Dünyanı məgər siz yaratmısınız ki, siz də dağıdasınız?! Dünya dağılmayacaq, dağılacaq varsa, o da sizin çürük dünyanız olacaq! Ağıla güvənib, ağılla, zəkayla yaşayın! Gəlin, sabahı günəşlə salamlayan, gecəni gümüşü ay işığında xəyalımızı, fikrimizi, hissimizi kəhkəşanlar qoynunda uzaqlara çəkib aparan gözəlliyə vurularaq yaşayın! Hiylədən, hikkədən, riyadan rəzalətdən uzaqda yaşayın! Yaşamaq gözəldir! Bu gözəlliyə vurularaq, bənd olaraq yaşamaq daha gözəldir...
Bakı şəhəri, 2021, 25 sentyabr.
- 107
sentyabr 2021, Əzizağa E.
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Zəl Cəlali Vəl İkram, Yoruldum . Görməkçün Cəlalını , Duruldum . Bir çeşmədən süzülüb, Xırmanlarda çözülüb, Yonqarlanıb, üzülüb, Yol aldım . Xətamla,günahımla......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
O gün Şəkiyə getdik, Yaxşı görək, daa dimə. Eşit,gör nə eşitdik, Yaxşı görək, daa dimə. Xan qayıdıf gəlitdi, Halımıza gülütdü. Bə diyirdoz ölütdü? Yaxşı görək,......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Bu yerlərdə bir el var, Bilooz,diyim haindi. Burda şipşirin dil var, Cözoo yiyim haindi. Hayva böyun əyitdi, Sararalıtdı,dəyitdi. Ceem cööm cəlitdi? Toydan ciyim haindi. Giriş......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Gəl açaq biz xoruza bir qafiyə , Quqquluqu. Hələ kimsə yazmayıb,sirr qafiyə Quqquluqu. Paylaşır öz səsini mələk gördükdə bu qərib, Dərk etməz insan oğlu dürr......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Niyə kinli olduğun soruşdular dəvədən. Dəvə də,hirsli-hirsli tez çıxdı hövsələdən. Dedi: -mən bu həyatın acısını yaşadım, Duz dedilər daşıdım. Qənd dedilər daşıdım. Canla-başla getmişəm ağamın......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Alar qucağına bizi bu dünya, Biz ona lap körpə yaşdan . Açıb vərəqlərik hər səhifəsini, Çalışıb əvvəldən,başdan . Aldadar dünyanın ləzzəti,duzu, İstərik çoxunu,bəs edər azı.......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
gizlədər hər sirrini. Saxlar əl çatmaz yerdə zinətini,dürrünü. Baxıb göyün üzünə, sinəsi qübar eylər. Pıçıldaşar ləpələr, həya eylər,ar eylər. ,......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Biri vardı, biri yoxdu, olan səndin, olmayansa sənsiz günüm. Nə azıydı,nə çoxuydu, səndən qeyri gün yoxuydu başqasını düşünüm. Bir sən vardın, düşüncəmin sənsiz günü yox......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Öz könül bağına baxsan azacıq, Görərsən ətirli çiçəkdi . Alıb ətrafını qönçə,tumurcuq, Açılan təzətər ləçəkdi . sız bir dünya dəyməz gözünə, Kimdi sığdırmayan onu özünə?......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Görərsən gəzsən əgər dünyada bir danə Bakı. Xəzərin sahilində bərq vuran dürdanə Bakı. Xəzərdir badəsində meyxoş edən piyaləsi, Əyləşibdir taxtında bənzəyir sultanə Bakı. Canıının parçasıdır......