- Darıxıram... ancaq niyə?
- Şümşəd Hüseynova
-
Bu gün çox darıxdım... Çox gözlədim — bir səs, bir hənirti gözlədim... Gəlmədi...
Məsələ bilirsiniz nə idi? Elə biri yox idi. Mən sadəcə darıxırdım, ancaq heç kəsdən ötrü deyil. Sadəcə darıxırdım, axtarırdım... Amma kimi? Bu suala cavab yox idi.
Bəzən insan elə hiss edir ki, həyat davam edir, tək sən olduğun yerdə qalırsan. Hamı dövr edir, sən isə yerində addımlayırsan. Baş götürüb getmək istəyirsən, ancaq hara? Hər birimiz deyirik: “Çıxaq, gedək.”
Hara gedək? Kimə gedək? Getsək belə, bu hisslər ötüb keçəcəkmi? Əlimiz çatmadığı üçün elə zənn edirik ki, keçəcək, amma keçmir. Dünyanın o biri başında olsan belə, ürəyimiz bizimlə gəlir.
Əslinə qalsa, bütün məsələlər beynimizdə təzahür edir. Yəni istər burda, istərsə də başqa bir ölkədə olmaq — beynimizi dəyişdirmir, sadəcə mühitimizi dəyişdirir.
Mövzu o qədər dərindir ki, danışdıqca batıram. Yazdıqca boğulur, gördükcə qaçıram... Ancaq hara? Ümumiyyətlə, hara qaçırıq? Hamımız tələsirik, ancaq hara? Tələsə-tələsə ömrümüz keçir və budur — ölüm qapıdan boylanır.
Nə gördün bu dünyada?
Bir ömür xoşbəxt olmaq olmaz, ancaq bir ömür bədbəxt yaşamaq olar.
Mövzudan uzaqlaşdım, deyəsən... Nə deyirdim? Hə, bu gün çox darıxdım. Hələ də darıxıram. Gözüm telefondadır, ancaq kimi gözləyirəm — bilmirəm. Elə biri yoxdur ki, yazanda bu hisslər məhv ola. Yazana da bir-iki söz deyib yola salırsan.
Heç kəslə danışmaq istəmirəm, heç kəsə özünü izah etmək istəmirsən, lakin digər yandan da içini tökmək istəyirsən. Bilmirəm, bəlkə də anlaşılmaq istəyirsən. Bəlkə də səssizcə səni anlamaqlarını gözləyirsən.
Həmişə nadanlara rişxənd etmişəm, ancaq çox zaman onların paxıllığını çəkmişəm. Düşünmədən yaşanılan həyat — həyat deyil, düzdür. Lakin biz düşünüb nə etmişik? Bir ömür düşünənlər nə edib?
Yenə həminki söhbətdir. Cəlilin, Sabirin dövrü ilə fərqimiz nədir? Hə, bir az savadlaşmışıq, ancaq kütlənin çoxu cahildir. Baxın, ali təhsilli olmaqla düşünən insan olmaq fərqlidir. Hər kəs təhsil ala bilər, ancaq çox azı düşünər.
Gördüyüm odur ki, biz hələ də düşünmürük, biz hələ də hadisələri dərk edə bilmirik. Cəlil Məmmədquluzadə əsəri yazırdı, fəqət düşünməyi insanların öhdəsinə buraxırdı. İstəyirdi, özləri nəticə çıxartsınlar. Aradan bir əsr keçib, biz hələ də oxuyub anlaya bilmirik.
Hələ də qlobal problemlərimiz arasındadır. Nəyinki oxumaq — biz heç dinləyib də anlamırıq. Bəlkə də anlamaq istəmirik...
Bu düşüncələrə qərq olduqca insan aldığı nəfəsdən iyrənir. İnsanların hərəkətlərini düşündükcə onların yerinə vicdan əzabı çəkirəm, ancaq onlar həmin saatda yatırlar. Həyat daim özünə qurbanlar seçər. Bəlkə də mən də həmin qurbanlardan biriyəm.
Sonu ölüm olan həyatı o qədər də ciddiyə almayın. Hamımız bir gün öləcəyik və bizi tanıyan son insan öldükdən sonra heç kəs sizi xatırlamayacaq. Hətta o bəzəkli baş daşınızı dağıdıb üstündə evlər inşa edəcəklər. Necə ki, biz etmişik.
Həyat budur... Həyat bu qədərdir... - 358
noyabr 2025, Şümşəd H.
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Məni bilmək istəsən, Bil, mən o mən deyiləm. Gülməyimə baxma sən, Könüldə şən deyiləm. Çəkdiyim acıları, Sevginlə ovuduram. Kövrəlib göz yaşımı, Damla-damla uduram. Məni bilmək......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
ruh kimi gəlib, İpək saçlarına sığal çəkirəm. Eşidib səsini şirin dilindən, Gah şəkər çəkirəm,gah bal çəkirəm. Duyunca həsrəti dəniz gözündə, Sanıram özümü sənin......
Şümşəd Hüseynova
Həyat vaxt ədalətli olmadı. vaxt eyni yerdən baxmaq olmur həyata. Bəziləri həyata bir addım öndə başlayır, bizim kimiləri isə geridən, onların ardınca yaralar......
Şümşəd Hüseynova
Getmək istərəm bir qış səhəri — Qoyub yurdu, eli, şəhəri. Qoy ağlasın hamı, Fəryadlar göyə çəkilsin. Qırx gün verin, Yağışlar yerdən çəkilsin. , Tanrım,......
Şümşəd Hüseynova
Gözlərim yollardan yığışmır bir an, hər tində, hər küncdə . Bayaq da birinə gözüm sataşdı Gözlərim sən sandı, aldandı yenə... Daha dözmür ürək, açılmır......
Şümşəd Hüseynova
Bir payız səhəri gözlərimi açdığım andan üşüyürdüm. Yerim isti idi, ancaq mən niyəsə buz kimi idim. Ağlamaq istədim, ancaq göz yaşlarım qəsdimə durdu. Sanki həyat......
Şümşəd Hüseynova
Hər daim özümdən uzaqlaşan zaman qaçdığım tək yer var: qələm və vərəq. Bu hər daim belə olub. Hələ uşaq zamandan incəsənətə meyilli biri olmuşam. Nəticə?......
Şümşəd Hüseynova
İnsanlar gedər, xatirələri qalar. Bir insanın səsini, qoxusunu, hətta üzünü belə unuda bilərsiniz, fəqət heç zaman sözlərini, tutmadığı vədlərini unuda bilməzsiniz. Qələmimdə sevgi daim müqəddəs......
Şümşəd Hüseynova
Mən səni dərman bilərdim Sən dərdimə dərdmi qatırsan? ya gəl yanıma, ya burax məni, Sevgimi oyuncaqmı sanırsan? Sənsiz dözmək olmur, . Hara gedim? Kimə deyim......
Şümşəd Hüseynova
Bir yaz axşamı Ay işığında görsəm üzünü, duysam səsini. Kim deyər bezmişəm nur camalından. Ay mənim, bəxtimin qara taleyi. Səni sevmişdim günəşli bir gün, necə......