- Qaranlığıma xoş gəldin...
- Şümşəd Hüseynova
-
Hələ kiçik qızkən bu dünyanın yollarında qaçan zaman hiss etmişdim içimdə nələrinsə tərs getdiyini. Hələ körpəykən arzularımı deyərkən qorxardım. Ona görə yox ki, edilmirdi. Sanki bu həyat doğulmamışdan qabaq mənə tam fərqli uşaq olacağımı fısıldamışdı. Uşaqlığıma dair darıxdığım tək şey yuxudan durub anamı çağırmağımdır. Sadəcə həmin an olan əzizlənməyimdir.
Bu fərqliliyi kim atmışdı üstümə, inanın ki, bilmirəm. Bu gün yaşıtlarımdan fərqli olmağım bəzən məni incidir. Yaxşı bir şey kimi görsənə bilər, ancaq ən çətin anında tək qalanda kimsədən kömək istəyə bilməmək intihara kimi aparır. Bu hissləri, bu sancıları yaşayan biri olaraq deyə bilərəm ki, həyatımdakı ən çətin illərim bəlkə də bəzilərinin bu gün darıxdığı günlərdir. Mən isə o günlər üçün nəinki darıxmaq, heç anmaq belə istəmirəm. Bulinqlər, tənqidlər, yaşıtlar tərəfindən şiddət və yarım yaşanmış uşaqlıq illəri… Könlündən keçənləri dilə ala bilməmək, ürəkdə olan bir qorxu ilə yaşamaq… Valideynlərdən belə nəsə istərkən yaşadığım o artıqlıq və yük hissi.
17 ildir özümü heç yerə aid hiss etmirəm. 17 ildir bu həyatda niyə varam, nə üçün varam, bilmirəm. İllər sonra geriyə dönüb baxanda bu yollardakı addımlarımı görən zaman yəqin ki, özümlə qürur duyacağam, çünki bir Tanrı bilir neçə gecəni səhərə qovuşdurmuşam. Bir Ay bilir neçə gecə ona baxıb ürəyimi açmışam. Ədəbiyyat olsun deyə demirəm bu sözləri. Uzun müddətdir Ayla söhbət edirəm. İnsanlar dinləməyən zaman, qələmim çirkab tökən zaman ürəyimi yalnız Aya açıram.
Bu aralar o qədər qəribə hisslər içindəyəm. Özüm-özümə azıb qalmışam. Hansı qapıya qaçıram, üzümə çırpılır.
Bu gün bir şeyi hiss etdim ki, mən əslində heç insanları dinləyə bilmirəm. Nəinki insanlarla danışmaq, insanlarla söhbət etmək belə istəmirəm. Digər insanlar kimi sosiallaşa bilmirəm. Ən çox eşidilməyə ehtiyacım olduğu zaman məni görən olmadığı üçün bu gün kiməsə dərdimi demək və yaxud dərdini dinləmək mənasız gəlir. İnsanlardan qaçar olmuşam. İnsanlar o qədər adi və həyasız gəlir ki, onlar danışan zaman onları dinləmək əvəzinə beynimdə özümü dinləyirəm. Özümdən asılı olmadan onları müşayiət edirəm və onların hekayəsini qururam, beynimdə hamısını yerbəyer edirəm.
Artıq sağalıram, ya da bilmirəm, sağalırmış kimi edirəm bəlkə də. Tək şeyi bilirəm ki, artıq əvvəlki tək ağrımır yaralarım, artıq əvvəlki tək incitmir insanların sözləri. Bilmirəm, bəlkə də mən insanlar qaçım deyərkən elə özümdən qaçırmışam. Bilən bilir, insan olduğum üçün özümdən belə irgəndiyim zamanlarım vardı.
Dünyanı hələ də sevmirəm. Hələ də içimdə ona qarşı bir kin var. Lakin özümü bağışlamağa çalışıram, çünki bu dünyada ən kobud özümə davrandım. Hər kəsi başa düşməyə çalışdım… Özümü isə hər gecə balaca uşaq kimi danlayıb otağın küncündə ağlatdım. Lakin sonra artıq insanlara belə səbrim qalmadı. Bir sözə əsəbləşən oldum. Məni bu hala salan insanlar oldu, bu halımı qınayan da insanlar oldu. Necə deyərlər, mərdi qova-qova namərd etdilər. - 176
sentyabr 2025, Şümşəd H.
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Əzizim dostun olsun, Dost ol ki, dostun olsun. Allah dostunu dost tut, Allah da dostun olsun. Əzizim düz ilməni, Yaxama düz ilməni. Yarın eşqi tükənməz......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Sevinmişəm,qəmlənmişəm,küsmüşəm Girişində,çıxışında . Mən də,bir at oynadası biriydim, Enişində,yoxuşunda . Açdım güllü budaqlara gözümü, Bu torpaqdan aldım gücü,dözümü. Əzəl gündən tanımışam özümü, İlməsində,naxışında . Yol......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Ağası dığadır,dığası ağa, Quduz tək haqqını qarpıb dünyanın. Dözəsi halımız yoxdu sınağa, . Torpağa sevgi var ilıq nəfəsdə, İllərdir əsrlər qulağı səsdə.......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Pulun üz döndərib düzgün adamdan, Dolur əyrilərin cibinə,dünya. Xəcalət çəkirəm yerinə sənin, Girirəm torpağın dibinə,dünya. Tikan da əyrinin,gül də əyrinin, Danışan”bir qarış dil”də əyrinin. Qızıl......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Qorxdum sevirəm deyib, bülbül kimi ötməyə. Sənə nəfəs verməyə, nəfəsim də yetməyə. Qorxdum bir kəlmə sözlə, alt-üst edəm dünyanı. Qarışdıram yuxunu, qarışdıram röyanı. Qorxdum gülər......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Baharın müjdəçisi Qaranquşun nəğməsi, Xəbər verir güllərə . Günəş duyub baharı Əridir dağda qarı. Qovuşdurur sellərə . Al-əlvan geyir meşə, Pıçıldaşır......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Üzlərə sevinc qonar, Hər yanda tonqal yanar, Uşaqlar bu tonqalın Üzərindən atlanar. . Qodu-qodu gəzərlər, Qol çırmayıb süzərlər. Qoğal dolu xönçanı, Süfrələrə düzərlər İlaxır......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Təzə hamamlarda dəvələr dəllək, . Ruhum saplağından qopan çərpələng, Nə işi bəllidir,nə yolu,çəmi . Kəfildi ruziyə Haqq yetirsə də,......
Şümşəd Hüseynova
Son günlər televiziyadan bayağı musiqiçiləri yığışdırdılar, habelə verilişlər bağlandı. Bununla bərabər yeni hip-hop mahnı çıxdı. Bura kimi hamısı yaxşıdır. Hətta gec də olsa, bir şeylərin......
Tural İsmayılov
2126-cı ilin Nadiris şəhəri artıq bir yaşayış məskəni deyil, nəhəng bir prosessor idi. Şəhərin üzərində dalğalanan "Ağıllı Səma" qatı hər bir vətəndaşın ehtiyacını, qorxusunu və......