- "Sakitlik yoxsa gərginlik – biz hansını daşıyırıq?"
- Şümşəd Hüseynova
-
Günəş yerini Aya verdiyi zaman, bəzilərinin hekayəsi bitdiyi anda, bəzilərinin hekayəsi hələ yeni başlayır.
İnsanlar o qədər qəribədir ki... Gündəlik həyatınızda insanları bir anlıq müşahidə edin. Çox qəribəliklərə şahid olacaqsınız. Düzdür, bu qəribəlikləri, ziddiyyətləri eşidirik, oxuyuruq, fəqət insanın müşahidəçi gözü ilə bunun fərqində olması daha fərqli hissdir.
Yaxın zamanlarda getdiyim bir yerdə iki xanım oturmuşdu. Elə oldu ki, bu iki xanımın ortasında oturmalı oldum. Sağ tərəfimdəki xanım gərgin görünürdü. Telefonda tez-tez mesajlar yazır, ayaqlarını tərpədirdi, yerində durmurdu, tez-tez qabağa və arxaya söykənirdi, rahatlıq tapmırdı. Mesaj yazdıqca incə, lakin gözə çarpan tonlarda dodaq boyası çəkilmiş dodaqlarını tərpədirdi. Görünən o idi ki, kimləsə ya dalaşır, ya da nəsə pis bir şey baş verib.
Sol tərəfimdəki xanım isə daha rahat və sakit idi. Hətta bir ara oturduğu yerdə mürgüləyirdi.
Və bu sırada ortada oturan mən... Üç xanım eyni anda, eyni yerdə, fərqli təəssüratlarla oturmuşduq. Bundan əlavə, biz üçümüz də fərqli yaş qruplarına mənsub idik. Bu, geyimimizdən və görkəmimizdən də bəlli olurdu. Kənardan baxanda bir rəssamın tablosu kimi maraqlı və bir o qədər də gizli görünürdü. Qısa müddət ərzində bir yerdə heç danışmadan oturmağımıza baxmayaraq, sağ tərəfdəki qadının gərginliyi mənə keçmişdi. Özüm istəmədən mən də gərginləşirdim.
İndi düşünəndə bir sual yaranır: Niyə sol tərəfdəki qadının sakitliyi deyil, sağ tərəfdəki xanımın gərginliyi məni özünə bu qədər çəkmişdi?
Gündəlik həyatda da əslində bu şəkildə oluruq. Neqativləri özümüzə tez cəlb edirik.
Məsələn, şəhərdə tez-tez qarşıma çıxan bir ana-oğul var. Oğul anasına o qədər gözəl hörmət edir ki... Onları heç tanımayan adam belə necə bir münasibətdə olduqlarını hiss edir. Hər dəfə onları görəndə ürəyimdə bir sevinc olur. Fəqət sonra bu hörmətin, qayğının belə pis tərəflərini düşünməyə başlayıram. Bəlkə çöldə belə davranır? Bəlkə bu kişi anasına yaxşı olduğu halda həyat yoldaşını döyür? Bu və daha neçə “bəlkə”lər...
Müasir dövrdə hər şey o qədər süniləşib ki, artıq nəinki sosial mediada olan sevgi, hörmət, qayğı, hətta canlı həyatda belə bu hisslər şübhəli gəlir. Hər kəs kameralara oynayır, hər kəs özünü daha yaxşı göstərməyə çalışırmış kimi gəlir. Sanki bir yarış içindəyik: "Mən daha çox sevirəm", "Mənim ailəm daha idealdır."
Hansı sevgi mübahisəsizdir ki? Hansı ailə problemsizdir ki? Nədir bu qüsursuz olmaq istəyi? Niyə edirik bunu? Kimə göstəririk özümüzü? Ən əsası – nə üçün göstəririk özümüzü? Kənardan baxıb "Nə gözəl ailədirlər" desinlər deyə?
Yuxarıda fikir verdinizsə, daha çox sağdakı xanım diqqətimi çəkmişdi. Bu dəqiqə həmin xanımı görsəm, tanıyaram. Fəqət soldakı xanımın geyimi, üzü o qədər də yadımda deyil.
İnsan zehni... Necə ki, həyatımızdakı yaxşı xatirələri tez unuduruq, necə ki, bizə olan haqsızlıqlar, kobudluqlar yadda qalır – bu hadisə də buna bənzəyir.
Biz nə qədər ətraf aləmdən qaçmaq istəsək də, unutmayaq ki, biz özümüz də bir ətrafıq...
- 243
iyul 2025, Şümşəd H.
Roni Xamilyon
Dünyamda oldu Sevdirmədi Heç sənsiz Həyat mənə bağlıydı Etdi məni puç sənsiz Dərdlər Yadıma düşmür Deyil mənə vec sənsiz Sən məcbur eyləyirsən Gecələr Yenə......
Roni Xamilyon
Əllərinlə qazdın qəbrimi mənim Gülərək aldın əlimdən canı Günahkar mən özüm səbəbkarsa sən Yenə Aldandim çünki Neynim Bacarmadım Unutmağı Unutmagi Asand bilmə Özünlə......
Roni Xamilyon
Sevdim Dəli rüzgar kimi Dəyə bilmədim tellərinə Qismət olmadı sevib sevilmək Atdım ən dərinə Görsən Bəlkə Bir Yerdə Adımı Ya Şəklimi İntizarda Qoyma Məni Bir......
Roni Xamilyon
Sənə doluyam Sənə Doluyam Hisslərimlə Ya Boğulam Dənizində Ya ömr edim Hər izində Doluyam Bir Qədəh kimi Dəliyəm Gülündə Şeh kimi Yaylım axım......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Məni bilmək istəsən, Bil, mən o mən deyiləm. Gülməyimə baxma sən, Könüldə şən deyiləm. Çəkdiyim acıları, Sevginlə ovuduram. Kövrəlib göz yaşımı, Damla-damla uduram. Məni bilmək......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
ruh kimi gəlib, İpək saçlarına sığal çəkirəm. Eşidib səsini şirin dilindən, Gah şəkər çəkirəm,gah bal çəkirəm. Duyunca həsrəti dəniz gözündə, Sanıram özümü sənin......
Şümşəd Hüseynova
Həyat vaxt ədalətli olmadı. vaxt eyni yerdən baxmaq olmur həyata. Bəziləri həyata bir addım öndə başlayır, bizim kimiləri isə geridən, onların ardınca yaralar......
Şümşəd Hüseynova
Getmək istərəm bir qış səhəri — Qoyub yurdu, eli, şəhəri. Qoy ağlasın hamı, Fəryadlar göyə çəkilsin. Qırx gün verin, Yağışlar yerdən çəkilsin. , Tanrım,......
Şümşəd Hüseynova
Gözlərim yollardan yığışmır bir an, hər tində, hər küncdə . Bayaq da birinə gözüm sataşdı Gözlərim sən sandı, aldandı yenə... Daha dözmür ürək, açılmır......
Şümşəd Hüseynova
Bir payız səhəri gözlərimi açdığım andan üşüyürdüm. Yerim isti idi, ancaq mən niyəsə buz kimi idim. Ağlamaq istədim, ancaq göz yaşlarım qəsdimə durdu. Sanki həyat......