- Sınmış budaq...
- Meyxoş Abdullah
-
Sınmış budaq...
(hekayə)
... Bir xeyli vaxt bundan qabaq, xarici ölkələrin birində, daha dəqiq desəm, Macarıstanın Esterqom şəhərində istirahətdəydim. Bütün şəraitin olmasına baxmayaraq yaman darıxırdım. Darıxmağımın da səbəbi buradakıların dilini yaxşı bilmədiyimə görə heç kəslə dərdləşə bilmirdim. Çünki mənqarışıq hərə bir ölkədən gəlmişdi.
Sanatoriyanın gözəlliyi, hər cür xidmət mənim eynimi açmırdı ki, açmırdı. Qərara gəlmişdim ki, əgər bir-iki gün də belə davam eləsə şələ-şüləmi yığışdırıb çıxıb gedəcəyəm buradan, cəhənnəm olsun aldığım müalicə də, - düşünürdüm.
Məni qınamayın, bizim bir-birimizlə yola getməyimizə, bir-birimizin ayağının altını qazmağımıza baxmayın, qəribçilikdə özümüzkülərçün yamanca darıxanıq.
... Hə, belə darıxdığım günlərin birində əlimi belimə qoyub sanatoriyanın həyətində gəzişirdim. Bir də baxıb gördüm ki, sanatoriyanın həyətindəki alma ağaclarından birinin budağı sındırılıb, budaq sallana-sallana ağacdan asıla qalıbdır.
Budaq təzəcə sındırılmışdı, nöşün ki, sınmış budağın yarpaqları təzə-təzə ölüşküyürdü.
Bərk dilxor oldum, öz-özümə fikirləşdim ki, hansı zalımoğlu bu budağı sındırıb, axı ağacın üstündəki meyvələr hələ yetişməyib, göm-göylüyündən acılığını apaydın hiss etmək olurdu.
Birdən, nə fikirləşdimsə canımdan bir istilik keçdi, ürəyimdə yavaş-yavaş ümid işığının işartılarını hiss etdim. Elə bil, çoxdan həsrətində olduğum bir şeyi tapmışdım. Çönüb dördbiryanıma nəzər saldım, heç kəs gözə dəymirdi. Birbaş sanatoriyanın yeməkxanasına tərəf götürüldüm. Nahar vaxtı olduğundan hamı yeməkxanada idi.
İçəri girib qapının ağzındaca dayandım və oradakıları diqqətlə nəzərdən keçirməyə başladım. Hamının başı yemək yeməyə qarışdığı üçün, heç kəs mənim kimi və ya nəyi axtardığımla maraqlanmırdı. Mən isə axtarırdım və ürəyimə dammışdı ki, axtardığım kəs burada olmalıdır. Bəs, o axtardığım adamı bu qədər insanın arasında necə tapacaqdım, özüm də bilmirdim? Gördüm yox, belə getsə istədiyimə nail ola bilməyəcəyəm. Odur ki, üzümü zalda oturanlara tutub ucadan qışqırdım:
- Eyyy... qardaşlar!... Burada Azərbaycandan kim var?!..
Heç kəsdən səs çıxmadığına və səsim qulağımda əks-səda verdiyinə görə bir az utandım. Zənn etdim ki, yəqin buradakılar məni anlamadıqlarına görə susurlar. Elə hazırlaşırdım ki, bir də qışqıram, onda baxıb gördüm ki, pəncərənin yanındakı stolların birindən, iyirmibeş, otuzyaşarası, qarayanız gənc bir oğlan ayağa qalxdı və ağzını dəsmalıyla silə-silə:
- Caaan... eloğlu!!! Səsinə qurban olum, mənəm Azərbaycandan!.. - dedi və üstümə yüyürdü.
Bir-birimizə sarıldıq. Sonra onun çiyinlərindən yapışıb özümdən bir qədər araladım, diqqətlə üzünə baxdım və bərkdən gülməyə başladım.
Oğlan heç nə soruşmadan təəccüblə üzümə baxırdı, yəqin ki, gülməyimin səbəbini öyrənmək istəyirdi. Mən isə elə hey gülürdüm.
Birdən həmyerlim soruşdu:
- Qardaş, de görüm mənim bura gəldiyimi sən haradan bildin?! Axı, heç yarımcasaat deyil ki mən bura çatmışam.
Gülməyimə birazca ara verib dedim:
- Eloğlu, sanatoriyanın həyətində bir ağac budağı sındırılmışdı, bildim ki...
O mənim sözümü ağzımdaca qoydu:
- Alma ağacını deyirsən?! Zəhrimara qalmış, sən demə, hələ yetişməyibmiş, zaqqo kimiydi e...
Yenidən bir-birimizə sarıldıq.
- 1187
dekabr 2017, Meyxoş A.
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Burda hər tərəfi qar örtüb gülüm, Yenə xəyallarım baş alıb göyə. Birgə seyr edəydik,istədi könlüm, Düşündüm sən qarı sevirsən deyə. Qartop oynayaydıq uşaqlar kimi, Ayaq......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Ağlamaq istərəm sarılıb sənə, Hönkürüm,hıçqırım,didim könlümü. Sən də qollarını aç sarıl mənə, Ovut sənə həsrət yetim könlümü....
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Başlar yaran bu dağın, Saldaşına . Deyilsə el dayağın, Təkbaşına . Çalış yıxılma atam, Yıxılsan yox əl tutan. Qoynunda ilan yatan, Qardaşına . Olsa da......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Gələni tez yola salır. Zalımlara əl eyləyir, Yaxşıları ələ salır. Gah isladır yağışıyla, Gah dondurur qar-qışıyla. Yandırıb od baxışıyla, Hərəni bir hala......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Bakının dərdi var,Bakı xəstədi, Tənha Qız Qalası boyu bəstədi. Xəzərdən ayrılıb uzaqda qalıb, Bir qoca nənə tək qucaqda qalıb. Bakıdan Bakının qoxusu gəlmir, Bakılı didərgin,yuxusu......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Mənə sevgin yetər,daha nə dərdim. Sevməsən dünyadan nakam gedərdim. Sənlə payız ömrün gülünü dərdim, . Həmişə sən mənim yanımda oldun.......
زائـــور اوستاج
Yüz Doqquzuncu Yazı Müharibə Mövzusuna Fərqli Baxış Salam olsun çox dəyərli oxucum! Bu dəfə söhbətimizin mövzusu Azərbaycan ordusunun döyüş......
Tural İsmayılov
Mən səni ilk dəfə 2038-ci ilin noyabrında, yağışlı bir çərşənbə axşamı görmüşdüm. Amma yaddaş mühəndisləri deyirlər ki, 2038-ci ildə noyabr ayı cəmi üç gün çəkib,......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Yanağın almadır,dodağın püstə, Badam gözlərinin giləsi göyəm. Uyuyub qalasan qollarım üstə, Sabah oyananda günaydın deyəm. Bir iynə yarpaqdır kipriyin,qaşın, Olmasın qəlbində sevgi təlaşın. Dəniztək gözlərin,dərya......
Tural İsmayılov
Bakının iyun istisi köhnə binanın daş divarlarına elə hopmuşdu ki, mənzil nəfəs almırdı. 74 yaşlı Tofiq müəllim pəncərənin önündə oturub eyvandakı solğun sardinyalarına baxırdı. Həyat......