- Ağ dumanın içindəki görən kor (fəlsəfi hekayə)
- Tural İsmayılov
-
Atam deyirdi ki, dünyanı görmək üçün göz lazımdır, mən isə indi buna şübhə edirəm. O kitabı – vərəqləri künclərindən didilmiş, cildi günəşdən solmuş o qəribə "Korluq" kitabını çardaqda köhnə sandığın içində tapıb oxuyandan bəri kəndimiz mənə başqa bir yer kimi görünür. Elə bil kəndin hər döngəsində, hər dar küçəsində Saramaqonun o ağappaq dumanı gizlənib. İndi mənə elə gəlir ki, əslində hamımız o süd rəngli boşluğun içindəyik, sadəcə bir-birimizə dəyməmək, yıxılmamaq üçün keçmişimizdən qalan yalançı işıqlardan yapışmışıq.
Səhərlər inəkləri örüşə aparanda uşaqlar məni səsləyir, oyuna çağırırlar. Əvvəllər qaçıb onlara qoşulardım, amma indi dayanıb onlara uzaqdan baxıram. Onlar elə bilir ki, mən sadəcə otların yaşılını, göyün mavisini, dərənin dumanını seyr edirəm. Amma mən insanların içindəki o gizli qaranlığı, bəzən də o qorxulu, ağappaq boşluğu görürəm. Müəllif yazdığı kimi, bəlkə də biz kor deyilik, biz onsuz da kor idik, sadəcə baxa-baxa görmürdük. İnsan baxmaqla görməyin arasındakı o uçurumu yıxılmadan anlaya bilmirmiş.
**************************
Qonşumuz Fatma xala hər gün eyni saatda həyətə çıxıb gileylənir, taleyindən şikayət edir. Əvvəllər elə bilirdim ruzisi azdır, canı ağrıyır deyə deyinir. İndi görürəm ki, o, sadəcə öz tənhalığının içində azıb qalıb. Eynilə kitabdakı o insanlar kimi, əlləri ilə görünməz divarları yoxlayır, bir tanış səs, bir isti nəfəs axtarır ki, hələ də sağ olduğuna inansın.
Dünən axşam bulaq başında tək dayanmışdım. Suyun daşlara dəyib çıxardığı o şırıltını dinləyərkən qəribə bir xəyal qurdum. Birdən-birə kənddə hər kəs o "ağ xəstəliyə" tutulsaydı nə olardı? Kim bu kənddə ağa olardı, kim nökər? Kimin geyimi təmiz olardı, kiminki çirkli? Heç kimin. O zaman adların, rütbələrin, "bu ev mənimdir", "bu torpaq sənindir" davasının nə mənası qalardı ki? Səslər qalardı bir də qoxular. Təzə bişmiş çörəyin qoxusu hər kəs üçün eyni dərəcədə əziz olardı. O zaman anlayardıq ki, bizi birləşdirən şey rəngimiz və ya var-dövlətimiz deyil, sadəcə eyni ağrıya dözmək məcburiyyətimizdir.
Mən indi bu kənd uşağı halımla, əllərim torpaqlı, üst-başım tikanlı olsa da, bir şeyi hər kəsdən daha dəqiq hiss edirəm: Gözlərimiz bizə dünyanı göstərmək üçün deyil, bəlkə də vicdanımızı gizlətmək üçün istifadə etdiyimiz bir pərdədir. Biz gözəl rənglərə baxıb çirkinlikləri görməzdən gəlməyə öyrəşmişik. Axşamüstü göy üzünə baxıram. Hamı deyir ki, ulduzlar nə qədər gözəl parıldayır. Mən isə o sonsuz ağlığın içində bir-birini əlləri ilə axtaran, bir-birinə möhtac olan insan ruhlarını görürəm.
İndi kəndimizin bu balaca, dolanbac yollarında yeriyəndə özümü həm hamıdan çox tənha, həm də hamıya hər kəsdən daha yaxın hiss edirəm. Çünki bilirəm ki, ən qaranlıq və ya ən ağappaq korluq belə, yalnız bir insanın digərinin əlindən təmənnasız tutması ilə işıqlana bilər. Saramaqonun o korları mənə öyrətdi ki, əsl korluq gözün işığı itirməsi deyil, ürəyin bir başqasını duymamasıdır. - 377
may 2026, Tural İ.
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Hər sabah dan baxışınla sökülür, Al yanaqlar,xoş qəmzəli üz sənin. Səni görcək könül gülür,üz gülür, Qələm qaşlar,mavi dəniz göz sənin. .......
Şəhriyar Mürsəl
Məsələn: Mən bilirəm ki nəyinki pulsuz heç 800 manat maaşla qadını sevmək olmaz.Əlbəttə qadınlar düz edir. Axı bir kişi 800 manat maaşla qadına hansı həyatı......
Şəhriyar Mürsəl
Maarifsiz i maarifləndirmək asandır. Amma həqiqəti görüb yenə də cəhaləti seçən, faktı eşidib inadından dönməyən öz fəlakətinin memarıdır. ~...
Roni Xamilyon
Dünyamda oldu Sevdirmədi Heç sənsiz Həyat mənə bağlıydı Etdi məni puç sənsiz Dərdlər Yadıma düşmür Deyil mənə vec sənsiz Sən məcbur eyləyirsən Gecələr Yenə......
Roni Xamilyon
Əllərinlə qazdın qəbrimi mənim Gülərək aldın əlimdən canı Günahkar mən özüm səbəbkarsa sən Yenə Aldandim çünki Neynim Bacarmadım Unutmağı Unutmagi Asand bilmə Özünlə......
Roni Xamilyon
Sevdim Dəli rüzgar kimi Dəyə bilmədim tellərinə Qismət olmadı sevib sevilmək Atdım ən dərinə Görsən Bəlkə Bir Yerdə Adımı Ya Şəklimi İntizarda Qoyma Məni Bir......
Roni Xamilyon
Sənə doluyam Sənə Doluyam Hisslərimlə Ya Boğulam Dənizində Ya ömr edim Hər izində Doluyam Bir Qədəh kimi Dəliyəm Gülündə Şeh kimi Yaylım axım......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Məni bilmək istəsən, Bil, mən o mən deyiləm. Gülməyimə baxma sən, Könüldə şən deyiləm. Çəkdiyim acıları, Sevginlə ovuduram. Kövrəlib göz yaşımı, Damla-damla uduram. Məni bilmək......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
ruh kimi gəlib, İpək saçlarına sığal çəkirəm. Eşidib səsini şirin dilindən, Gah şəkər çəkirəm,gah bal çəkirəm. Duyunca həsrəti dəniz gözündə, Sanıram özümü sənin......
Şümşəd Hüseynova
Həyat vaxt ədalətli olmadı. vaxt eyni yerdən baxmaq olmur həyata. Bəziləri həyata bir addım öndə başlayır, bizim kimiləri isə geridən, onların ardınca yaralar......