- Silinməkdə olan şəhərin son günlükəri
- Tural İsmayılov
-
Mən səni ilk dəfə 2038-ci ilin noyabrında, yağışlı bir çərşənbə axşamı görmüşdüm. Amma yaddaş mühəndisləri deyirlər ki, 2038-ci ildə noyabr ayı cəmi üç gün çəkib, çünki o dövrdə qlobal yaddaş serverlərində ciddi bir kəsinti baş vermişdi və bəzi ayları qısaltmalı olmuşdular.
Ona görə də, bəlkə də biz heç vaxt görüşməmişik. Bəlkə də sən sadəcə mənim boş qalan yaddaş hüceyrələrimə sistem tərəfindən yüklənmiş bir "xoşbəxtlik simulyasiyası" idin.
İkinci bölüm (və ya ortadan başlayan hər hansı bir hissə)
Masamın üzərində üç şey var: soyumuş qəhvə, sənin mənə yazdığın son məktub və həmin məktubun mənə aid olmadığını sübut edən rəsmi arayış. Arayışda yazılıb: “Məktubdakı əl yazısı süni intellektin 4 nömrəli nostalgiyası alqoritminə məxsusdur. Hörmətli vətəndaş, zəhmət olmasa, mövcud olmayan şəxslərə qarşı hiss bəsləməyin.”
Məktubu oxuyuram. Sən yazmısan: “Dəniz kənarındakı o köhnə kafedə məni gözlə. Gələcəyəm.”
Mən hər gün o kafeyə gedirəm. Amma problem burasındadır ki, dəniz artıq yoxdur. Beş il əvvəl şəhərin ekoloji proqramını yeniləyəndə dənizi ləğv etdilər, yerinə böyük, boz bir rəqəmsal divar çəkdilər. İndi kafenin pəncərəsindən baxanda sadəcə "Error 404: Mənzərə tapılmadı" yazısını görürəm. Kafe sahibi də əslində bir androiddir, amma hər səhər elə heyfslənir, elə ürəkdən ah çəkir ki, onun robot olduğuna inanmaq olmur. O, mənə həmişə eyni şeyi deyir:
– Cavan oğlan, bu şəhərdə hər şey saxtadır, bircə sənin o pəncərəyə baxıb gözləməyin realdır.
Oxucu ilə kiçik bir söhbət
(Bilirəm, bəlkə də gözləyirsən ki, hekayənin sonunda o qız qapıdan içəri girsin və hər şey düzəlsin. Amma biz real dünyada deyilik, mən də o klassik, xoşbəxt sonluqlar yazan yazıçılardan deyiləm. Mən sadəcə sənin telefonunun və ya kompüterinin ekranındakı pikselləri hərəkət etdirən bir səsəm. Həqiqət budur ki, qız heç vaxt gəlməyəcək. Çünki o, bu hekayəni yazmağa başladığım an silindi).
Sonluq (və ya başlanğıc)
Dünən gecə öz yaddaş fayllarıma baxdım. Sənin adının qarşısında kiçik bir qeyd var idi: “Bu istifadəçi artıq bu mətndə yaşamır.”
Pəncərədən çölə baxıram. Şəhərin binaları yavaş-yavaş piksellərə ayrılıb göyə sovrulur. Reallıq o qədər kövrəkdir ki... İşığı söndürürəm. İndi nə dəniz var, nə kafe, nə də o adsız qız.
Sadəcə bu sətirləri oxuyan sən varsan, əziz oxucu. Və bir də sənə bu kədəri ötürməyə çalışan mən. Görəsən, bizi kim oxuyur? - 371
iyun 2026, Tural İ.
Firuz Mustafa
Sonuncu Adam (monodram) İştirakçı: Adam Tamaşa boyu Adamı Qapan adlı it müşayiət edir. Musiqi. Uca qüllə. Bir tərəfdə mavi dəniz, digər tərəfdə uzaq......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Bilirəm düşünürsən məni hər axşam səhər, Bir gözündə təbəssüm, bir gözündə qəm,kədər. Hər gün əzizləyirsən dilə gəlməyən eşqi, Güldürmək istəyirsən gülə bilməyən eşqi. Acı sızıltıltılarda......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Hər sabah dan baxışınla sökülür, Al yanaqlar,xoş qəmzəli üz sənin. Səni görcək könül gülür,üz gülür, Qələm qaşlar,mavi dəniz göz sənin. .......
Şəhriyar Mürsəl
Məsələn: Mən bilirəm ki nəyinki pulsuz heç 800 manat maaşla qadını sevmək olmaz.Əlbəttə qadınlar düz edir. Axı bir kişi 800 manat maaşla qadına hansı həyatı......
Şəhriyar Mürsəl
Maarifsiz i maarifləndirmək asandır. Amma həqiqəti görüb yenə də cəhaləti seçən, faktı eşidib inadından dönməyən öz fəlakətinin memarıdır. ~...
Roni Xamilyon
Dünyamda oldu Sevdirmədi Heç sənsiz Həyat mənə bağlıydı Etdi məni puç sənsiz Dərdlər Yadıma düşmür Deyil mənə vec sənsiz Sən məcbur eyləyirsən Gecələr Yenə......
Roni Xamilyon
Əllərinlə qazdın qəbrimi mənim Gülərək aldın əlimdən canı Günahkar mən özüm səbəbkarsa sən Yenə Aldandim çünki Neynim Bacarmadım Unutmağı Unutmagi Asand bilmə Özünlə......
Roni Xamilyon
Sevdim Dəli rüzgar kimi Dəyə bilmədim tellərinə Qismət olmadı sevib sevilmək Atdım ən dərinə Görsən Bəlkə Bir Yerdə Adımı Ya Şəklimi İntizarda Qoyma Məni Bir......
Roni Xamilyon
Sənə doluyam Sənə Doluyam Hisslərimlə Ya Boğulam Dənizində Ya ömr edim Hər izində Doluyam Bir Qədəh kimi Dəliyəm Gülündə Şeh kimi Yaylım axım......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Məni bilmək istəsən, Bil, mən o mən deyiləm. Gülməyimə baxma sən, Könüldə şən deyiləm. Çəkdiyim acıları, Sevginlə ovuduram. Kövrəlib göz yaşımı, Damla-damla uduram. Məni bilmək......