- Silinməkdə olan şəhərin son günlükəri
- Tural İsmayılov
-
Mən səni ilk dəfə 2038-ci ilin noyabrında, yağışlı bir çərşənbə axşamı görmüşdüm. Amma yaddaş mühəndisləri deyirlər ki, 2038-ci ildə noyabr ayı cəmi üç gün çəkib, çünki o dövrdə qlobal yaddaş serverlərində ciddi bir kəsinti baş vermişdi və bəzi ayları qısaltmalı olmuşdular.
Ona görə də, bəlkə də biz heç vaxt görüşməmişik. Bəlkə də sən sadəcə mənim boş qalan yaddaş hüceyrələrimə sistem tərəfindən yüklənmiş bir "xoşbəxtlik simulyasiyası" idin.
İkinci bölüm (və ya ortadan başlayan hər hansı bir hissə)
Masamın üzərində üç şey var: soyumuş qəhvə, sənin mənə yazdığın son məktub və həmin məktubun mənə aid olmadığını sübut edən rəsmi arayış. Arayışda yazılıb: “Məktubdakı əl yazısı süni intellektin 4 nömrəli nostalgiyası alqoritminə məxsusdur. Hörmətli vətəndaş, zəhmət olmasa, mövcud olmayan şəxslərə qarşı hiss bəsləməyin.”
Məktubu oxuyuram. Sən yazmısan: “Dəniz kənarındakı o köhnə kafedə məni gözlə. Gələcəyəm.”
Mən hər gün o kafeyə gedirəm. Amma problem burasındadır ki, dəniz artıq yoxdur. Beş il əvvəl şəhərin ekoloji proqramını yeniləyəndə dənizi ləğv etdilər, yerinə böyük, boz bir rəqəmsal divar çəkdilər. İndi kafenin pəncərəsindən baxanda sadəcə "Error 404: Mənzərə tapılmadı" yazısını görürəm. Kafe sahibi də əslində bir androiddir, amma hər səhər elə heyfslənir, elə ürəkdən ah çəkir ki, onun robot olduğuna inanmaq olmur. O, mənə həmişə eyni şeyi deyir:
– Cavan oğlan, bu şəhərdə hər şey saxtadır, bircə sənin o pəncərəyə baxıb gözləməyin realdır.
Oxucu ilə kiçik bir söhbət
(Bilirəm, bəlkə də gözləyirsən ki, hekayənin sonunda o qız qapıdan içəri girsin və hər şey düzəlsin. Amma biz real dünyada deyilik, mən də o klassik, xoşbəxt sonluqlar yazan yazıçılardan deyiləm. Mən sadəcə sənin telefonunun və ya kompüterinin ekranındakı pikselləri hərəkət etdirən bir səsəm. Həqiqət budur ki, qız heç vaxt gəlməyəcək. Çünki o, bu hekayəni yazmağa başladığım an silindi).
Sonluq (və ya başlanğıc)
Dünən gecə öz yaddaş fayllarıma baxdım. Sənin adının qarşısında kiçik bir qeyd var idi: “Bu istifadəçi artıq bu mətndə yaşamır.”
Pəncərədən çölə baxıram. Şəhərin binaları yavaş-yavaş piksellərə ayrılıb göyə sovrulur. Reallıq o qədər kövrəkdir ki... İşığı söndürürəm. İndi nə dəniz var, nə kafe, nə də o adsız qız.
Sadəcə bu sətirləri oxuyan sən varsan, əziz oxucu. Və bir də sənə bu kədəri ötürməyə çalışan mən. Görəsən, bizi kim oxuyur? - 272
iyun 2026, Tural İ.
Şümşəd Hüseynova
Həyat vaxt ədalətli olmadı. vaxt eyni yerdən baxmaq olmur həyata. Bəziləri həyata bir addım öndə başlayır, bizim kimiləri isə geridən, onların ardınca yaralar......
Şümşəd Hüseynova
Getmək istərəm bir qış səhəri — Qoyub yurdu, eli, şəhəri. Qoy ağlasın hamı, Fəryadlar göyə çəkilsin. Qırx gün verin, Yağışlar yerdən çəkilsin. , Tanrım,......
Şümşəd Hüseynova
Gözlərim yollardan yığışmır bir an, hər tində, hər küncdə . Bayaq da birinə gözüm sataşdı Gözlərim sən sandı, aldandı yenə... Daha dözmür ürək, açılmır......
Şümşəd Hüseynova
Bir payız səhəri gözlərimi açdığım andan üşüyürdüm. Yerim isti idi, ancaq mən niyəsə buz kimi idim. Ağlamaq istədim, ancaq göz yaşlarım qəsdimə durdu. Sanki həyat......
Şümşəd Hüseynova
Hər daim özümdən uzaqlaşan zaman qaçdığım tək yer var: qələm və vərəq. Bu hər daim belə olub. Hələ uşaq zamandan incəsənətə meyilli biri olmuşam. Nəticə?......
Şümşəd Hüseynova
İnsanlar gedər, xatirələri qalar. Bir insanın səsini, qoxusunu, hətta üzünü belə unuda bilərsiniz, fəqət heç zaman sözlərini, tutmadığı vədlərini unuda bilməzsiniz. Qələmimdə sevgi daim müqəddəs......
Şümşəd Hüseynova
Mən səni dərman bilərdim Sən dərdimə dərdmi qatırsan? ya gəl yanıma, ya burax məni, Sevgimi oyuncaqmı sanırsan? Sənsiz dözmək olmur, . Hara gedim? Kimə deyim......
Şümşəd Hüseynova
Bir yaz axşamı Ay işığında görsəm üzünü, duysam səsini. Kim deyər bezmişəm nur camalından. Ay mənim, bəxtimin qara taleyi. Səni sevmişdim günəşli bir gün, necə......
Şümşəd Hüseynova
Uşaqlarınızı tərbiyə etməyə çalışmayın, onsuz da necəsə sizə oxşayacaqlar. Özünüzü tərbiyə edin bəsdir... (A S. Makarenko) Bizlərdən hər zaman bacarıqlı olmağımızı istədilər. Ancaq necə bacarıqlı......
Şümşəd Hüseynova
Həyat necə qəribədir heç düşünmüsünüz? Hər gün hər birimiz səhər dururuq və bir sıra məqsəd və məcburiyyətlərimiz üçün yol gedirik. Hər, axşam isə həmin yolu......