- Ananın pıçıltısı
- Vüqar Mirzə
-
Ananın pıçıltısı
Paytaxtdan xeyli uzaq bir əyalətdə anadan olmuş bir uşaq hər dəfə televizorda velosiped sürən uşaqları görəndə elə düşünürdü ki, Bakı kimi böyük şəhərlərdə yaşayan bütün uşaqların velosipedi olur. Ən böyük uşaqlıq arzusu da bu idi ki, valideynləri onun üçün velosiped alsınlar. Hər dəfə evdə bu barədə söhbət açanda nədənsə anası buna mane olurdu. Sanki uşağının xoşbəxt olmasını istəmirmiş kimi bu arzusuna çatmağa imkan vermirdi. Buna görə də bəzən qohum-qonşular onu qınayırdılar. “Bircə velosiped nədir ki, onu da uşağa qıymır” kimi, gileyli pıçıltılar eşidir, kinayəli baxışlara rast gəlirdi. Amma ana heç zaman bu istəyin əleyhinə olmasının səbəbini dilə gətirmirdi. Sanki ağlına gələcəyinin, başına gələcəyindən qorxurdu: “Dilim qurusun! Birdən düşündüyüm uşağın başına gələr”, – dodaqları xəfifcə titrəyirdi...
Beləcə illər keçdi... Oğul hərbi xidmətə – vətən borcunu verməyə getdi. Günlərin birində o ucqar kəndə bir xəbər yayıldı: “Kəndə şəhid cənazəsi gətirilib!”. Paytaxtdan, qonşu rayonlardan eşidib-bilən hamı axışıb o kəndə gəlirdi. Hər kəs mənəvi borcunu ödəmək üçün şəhidin dəfnində iştirak etmək istəyirdi. Bu insan izdihamının içində tabuta hamıdan yaxın duran bir neçə nəfər diqqəti cəlb edirdi. Bunlardan biri şəhid anasının üzünə baxa bilmədiyindən başını aşağı əyən komandir, o biri məzlumcasına boynunu büküb qabarlı əllərini ürəyinin başına qoyan ata, digəri isə davamlı bu sözləri təkrar edən bir qadındı: “Mən oğluma velosiped almadım ki, yıxılar – qolu-qıçı əzilər. Onun sızıltısına ürəyim dözməz. Sağ-salamat əsgər göndərdim, çiyinlərdə gəldi..."
P.S. Bu hadisə 2018-ci ilin yayında Quba rayonunda baş vermişdi.
- 122
may 2018, Vüqar M.
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Zəl Cəlali Vəl İkram, Yoruldum . Görməkçün Cəlalını , Duruldum . Bir çeşmədən süzülüb, Xırmanlarda çözülüb, Yonqarlanıb, üzülüb, Yol aldım . Xətamla,günahımla......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
O gün Şəkiyə getdik, Yaxşı görək, daa dimə. Eşit,gör nə eşitdik, Yaxşı görək, daa dimə. Xan qayıdıf gəlitdi, Halımıza gülütdü. Bə diyirdoz ölütdü? Yaxşı görək,......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Bu yerlərdə bir el var, Bilooz,diyim haindi. Burda şipşirin dil var, Cözoo yiyim haindi. Hayva böyun əyitdi, Sararalıtdı,dəyitdi. Ceem cööm cəlitdi? Toydan ciyim haindi. Giriş......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Gəl açaq biz xoruza bir qafiyə , Quqquluqu. Hələ kimsə yazmayıb,sirr qafiyə Quqquluqu. Paylaşır öz səsini mələk gördükdə bu qərib, Dərk etməz insan oğlu dürr......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Niyə kinli olduğun soruşdular dəvədən. Dəvə də,hirsli-hirsli tez çıxdı hövsələdən. Dedi: -mən bu həyatın acısını yaşadım, Duz dedilər daşıdım. Qənd dedilər daşıdım. Canla-başla getmişəm ağamın......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Alar qucağına bizi bu dünya, Biz ona lap körpə yaşdan . Açıb vərəqlərik hər səhifəsini, Çalışıb əvvəldən,başdan . Aldadar dünyanın ləzzəti,duzu, İstərik çoxunu,bəs edər azı.......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
gizlədər hər sirrini. Saxlar əl çatmaz yerdə zinətini,dürrünü. Baxıb göyün üzünə, sinəsi qübar eylər. Pıçıldaşar ləpələr, həya eylər,ar eylər. ,......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Biri vardı, biri yoxdu, olan səndin, olmayansa sənsiz günüm. Nə azıydı,nə çoxuydu, səndən qeyri gün yoxuydu başqasını düşünüm. Bir sən vardın, düşüncəmin sənsiz günü yox......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Öz könül bağına baxsan azacıq, Görərsən ətirli çiçəkdi . Alıb ətrafını qönçə,tumurcuq, Açılan təzətər ləçəkdi . sız bir dünya dəyməz gözünə, Kimdi sığdırmayan onu özünə?......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Görərsən gəzsən əgər dünyada bir danə Bakı. Xəzərin sahilində bərq vuran dürdanə Bakı. Xəzərdir badəsində meyxoş edən piyaləsi, Əyləşibdir taxtında bənzəyir sultanə Bakı. Canıının parçasıdır......