...
  • Nuranə Rafailqızının Yeni Şeirləri
  • YAZARLAR.AZ
  • NURANƏ RAFAİLQIZININ YENİ ŞEİRLƏRİ

    Həkimlər depresiya deyir!

    Dünyanın rəngi də qaçıb,
    ağ-qara şəkillər kimi,
    Divardan bizə boylanan
    70-ci illər kimi.
    Saralıb, solub, köhnəlib
    güllər də eyni rəngdədi
    Bir sığala həsrət qalan
    tellər də eyni rəngdədi.
    Həftələr, aylar ötüşür
    qoşulub dönür illərə
    Eyni rəngdə, eyni tonda
    ömrü veririk yellərə,
    Qocalıq da astanadan
    üzümüzə gülümsəyir.
    Mən deyirəm kefim yoxdu,
    Həkimlər depresiya deyir!..

    Qoxusu da bir başqadı
    çürüyüb sanki nə vaxtdı,
    Çiçək qoxulu dünyanın
    birdən-birə yatdı baxtı.
    Doğmaların ətri gəlmir
    nə dostdan, nə tanışından,
    1001 məna çıxarardıq
    bir gözəlin baxışından.
    İndi daha, mənası yox
    bu həyatın heç gözümdə,
    Tanrı da elə “Döz!” deyir,
    nə deyirəm, qoy dözüm də!
    Könlüm nə qalmaq istəyir,
    nə də ki, getmək istəyir.
    Mən deyirəm kefim yoxdu,
    Həkimlər depresiya deyir!..

    Ağzımızın ləzzəti yox,
    dadı qaçıb, tamı qaçıb,
    Dünyada adam qalmayıb,
    sonuncu adamı qaçıb.
    Gecələr yuxum da qaçaq
    yorğan-döşək gəlir cana,
    Elə hey, dönüb dururam
    gözüm dikilir tavana.
    Gündüzləri çalmaz qapım,
    nə qonşum var, nə qonağım
    Öz evimdə dəfn olmuşam
    daş məzarım, daş otağım.
    Qurda-quşa ehtiyac yox
    öz içim özümü yeyir,
    Mən deyirəm kefim yoxdu,
    Həkimlər depresiya deyir!..

    O mahnılar çalmır daha,
    qulağım elə səsdədi,
    Ruhumun cəzası bitmir,
    bədən adlı qəfəsdədi.
    Boylanıbdı üzügöyə
    yer də bezar, göy də bezar
    Qəbir qazan bir insançün
    de, neçə yol qəbir qazar?!
    Mürdəşir də bezib məndən
    kəfənimin sapı bitib,
    Tanrı üzümə açmağa
    qapı yoxdu, qapı bitib.
    Hər şey bitir bu dünyayla
    bircə savaşım bitməyir.
    Mən deyirəm kefim yoxdu,
    Həkimlər depresiya deyir!..

    28.02.2021

    Bir az səssizlik, bir az sənsizlik.

    Bir stəkan çay istəyirəm,
    yanında da limonu.
    Bir qırıq qənd parçası,
    bir kağız, bir qələm
    cızmaqara edim onu...
    Vəssalam,
    mənə bu da yetər hələlik!
    Gün batar, ay doğar,
    bir az səssizlik, bir az sənsizlik...

    Soyuq istəyirəm,
    sümüyümə işləsin, bürünüm şalıma.
    İsidim sobanı, deyinim halıma:
    -Lap üşüdüm,
    xəstələnəcəm, Vallahi bərk!
    Əynimi qalın geyinəydim gərək!
    Danlayım, dansayım
    sübhədək özümü,
    Hesaba-kitaba calayım
    əyrimi-düzümü...
    Vəssalam,
    mənə bu da yetər hələlik!
    Gün batar, ay doğar,
    bir az səssizlik, bir az sənsizlik...

    Bir parça çörək də pis olmaz,
    üstündə yağ-pendir.
    Ey Fələk, bu gecə
    könlümü gəl, dindir!
    Bir sən ol, bir də mən,
    bir də ki təkliyim,
    Bitməsin sübhədək
    əlindən çəkdiyim...
    Durmadan özünə,
    lap elə üzünə
    eyləyim şikayət!
    Ürəyim boşalsın nəhayət...
    Vəssalam, mənə bu da yetər hələlik,
    Gün batar, ay doğar,
    bir az səssizlik, bir az sənsizlik...

    14.11.2016



    Ruhumla söhbət
    Atam həkim- Fazilov Rafaelə
    İthaf olunur.

    Ruhum, dur yığış gedək,
    Çağırır göylər bizi!
    Daha bəsdi seyr etdik,
    Bu dağı, bu dənizi!

    Əzbərlədik dünyanın
    Qurusunu, suyunu.
    Gördük, hər bir fəslini,
    Gördük, hər bir huyunu.

    Soyuq qışı, payızı,
    İsti yayı, baharı.
    Ha, əksinə üzsək də
    Dəyişməyir axarı!

    Dara düşdük, qarğıdıq
    Arxasınca o ki, var!
    Ruhum, topla bu gecə
    Sağ-solunda hər nə var!

    Bu dünyada qalmağa
    Başqa üzüm yox daha!
    Bizim yolumuz uzun
    Çıxaq, üzüsabaha!

    İçimdəki həvəsim
    Nə qədər ki, yatmayıb,
    Elə baxma üzümə,
    Demə, vaxtın çatmayıb!

    Demə, hələ sırada
    Gör nə qədər adam var!
    Ruhum, dur yığış gedək,
    O göylərdə Atam var!

    Haçandı ləngiyirəm,
    Yəqin gözü yoldadı.
    Bil, Atam hardadısa,
    Mənim dünyam ordadı..

    04.05 2016



    Mənə bir az nağıl danış...

    Mənə bir az nağıl danış,
    ruhum bir az təzələnsin.
    Səmadakı ulduzlardan
    göydən yerə nur ələnsin.
    Danışginən bədirlənmiş
    14 gecəlik ayından,
    Günəşin bizə verdiyi
    bir ovuc ümüd payından.
    Bir az külək, bir az çovğun,
    bir az bulud, bir az yağış.
    Başımı qoyum dizinə
    mənə bir az nağıl danış!

    Mənə bir az nağıl danış,
    gah o qızdan, gah da divdən,
    Quşun qanad salmadığı
    qırx qıfıllı həmən evdən.
    Şahlara meydan oxuyan
    igiddən de, qoçaqdan de!
    Bir qarının daxmasında
    alışmayan ocaqdan de!
    Cırtdan toplasın odunu
    üşüməyək daha bu qış!
    Başımı qoyum dizinə,
    mənə bir az nağıl daniş!

    Mənə bir az nağıl daniş,
    yuxum tökülür gözümdən.
    Danış qoy başım qarışsın,
    özüm bezmişəm özümdən.
    Məcnun kimi dönə-dönə
    dolanıram otaqları.
    Lap əlimdən zara gəlib
    evin bütün yataqları.
    Göz dikdiyim tavan bezib,
    bezib yorğan, bezib balış.
    Başımı qoyum dizinə,
    mənə bir az nağıl danış!

    Mənə bir az nağıl daniş,
    Məlikməmməd, Keçəl Həsən.
    Biri vardı, biri yoxdu...
    danış hansını istəsən.
    Az getdiyin, üz getdiyin
    təpədən, düzdən, dərədən.
    Göydən üç alma düşəndə
    günəş doğsun pəncərədən.
    Bir gecəlik uşaq olum
    saçımda-dən, üzdə-qırış.
    Başımı qoyum dizinə,
    mənə bir az nağıl danış!

    Mənə bir az nağıl daniş,
    başıma da bir sığal çək.
    Evimizin qarşısında
    o sehirli almadan ək!
    Qızıl balığı axtaraq,
    sahil-sahil, liman-liman.
    Bu gün lap əldən düşmüşəm
    işlərim çox olub yaman.
    Oğul-uşaq, iynə-dərman
    bütün günü çalış-vuruş.
    Başımı qoyum dizinə,
    mənə bir az nağıl danış!

    Mənə bir az nağıl danış,
    çıxar Fatmanı təndirdən.
    Tülkülərə pay düşməsin
    qarğadakı o pendirdən.
    Tənha qalıb Tıq-tıq xanım,
    bir vəfalı dost tap ona.
    Turpun ən iri tikəsin
    parçalayıb ver siçana.
    “-İsgəndərin buynuzu var!”
    qoy, yaymasın elə qamış!
    Başımı qoyum dizinə,
    mənə bir az nağıl danış!

    Mənə bir az nağıl danış,
    gəl öldürmə bu həvəsi.
    Sübh açılır, uzaqlardan
    eşidilir xoruz səsi.
    Simurq quşu qanad çalsın
    səmamızda səhər-səhər.
    Ağ qoç, qara qoç kəsdirsin
    qapımızı beldə yəhər.
    Gəzək hər iki dünyanı
    addım-addım, qarış-qarış.
    Başımı qoyum dizinə,
    mənə bir az nağıl danış!

    Mənə bir az nağıl danış,
    bir az gülüş, bir az qorxu.
    Bilirəm, sən də yorğunsan
    gözlərindən axır yuxu.
    Durma, danış tez-tələsik
    bitir nağılı sonra yat!
    Bir az sevgi, bir az nifrət,
    içinə bol həyəcan qat!
    Bir az hicran, bir az vüsal,
    odlu nəfəs, isti baxış.
    Başımı qoyum dizinə,
    mənə bir az nağıl danış!

    Mənə bir az nağıl danış,
    sehirli xalçada gəzim.
    Açılmayan qapıları
    açsın, bircə “Sim-sim!” sözüm.
    Qat başımı, elə danış,
    içim içimdən yıxılır.
    Bilsən, bəlkə ağlayarsan
    canım nə cürə sıxılır.
    Eyni, divin canı kimi
    dar qəfəsdə çırpınan quş.
    Başımı qoyum dizinə,
    mənə bir az nağıl danış!

    Mənə bir az nağıl danış,
    bədheybətin sarayından.
    Bəxtimə yaman az düşüb
    nənəmin noğul payından.
    Yaxşıları xoşbəxt elə,
    pisləri çək sonda dara!
    Mən hələ də uşaq kimi
    inanıram nağıllara...
    Duyğularım, istəklərim
    darma-duman, qarma-qarış.
    Başımı qoyum dizinə,
    mənə bir az nağıl danış!

    07.07.2021
    Mənəm!

    Bir ev var ki, uzaqlarda
    hasarı yox, çəpəri yox.
    Nə gələni, nə gedəni,
    nə qalan bir nəfəri yox.
    Bu günəşdən, bu səmadan,
    bu həyatdan xəbəri yox
    toz basmış, kifə bürünmüş
    Bax,
    həmən o otaq mənəm!

    Gah deyirəm bədahətən,
    gah yazıram kərən-kərən.
    Bir şeirəm qafiyəsi,
    hecaları pərən-pərən.
    Şairlərin din-imanı,
    quranı, kitabı-qələm,
    ağ köksündə qara yazı
    Bax,
    həmən o varaq mənəm!

    Yerdən göyə ah-naləyəm,
    göydən yerə göz yaşıyam.
    Neçə dərdə, neçə sərə
    başdaşıyam, döşdaşıyam.
    Xəzan çağı tökülməyib,
    boranı, qışı yaşıyan
    budaqdakı tənha-təkcə
    Bax,
    həmən o yarpaq mənəm!

    Bircə yol köks ötürmədim
    nə komaya, nə saraya.
    Nə malına göz dikmişəm,
    nə puluna, nə paraya.
    Qırx ilməylə, qırx düyünlə
    o dünyadan bu dünyaya
    əzrayılın caladığı
    Bax,
    həmən o yamaq mənəm!

    Gah oynayıb, gah ağlayıb,
    gah da deyib, gülə-gülə.
    Bir dəyərsiz əşya kimi
    ömrü verdik əsən yelə.
    Oğrun-oğrun boylandığım
    dən düşmüş qapqara telə
    xəbərsizcə sığal çəkən
    Bax,
    həmən o daraq mənəm!

    Bir igidin taleyinə
    yazılan qara yazıyam.
    Şaxtasıyam, boranıyam,
    çovğunuyam, ayazıyam.
    Nefti qutarmış, tüstünün
    his-pasına alazıyan
    külək vurduqca alışan
    Bax,
    həmən o çıraq mənəm!

    Kimi cavan, kimi qoca,
    kimi körpə qucağında
    Bir havanın həsrətində,
    bir nəfəsin sorağında.
    Gecələri sakit-səssiz
    xəstəxana otağında
    sübhə kimi cırıldayan
    Bax,
    həmən o yataq mənəm!

    Hər vəzndə, bır sərbəst,
    bir az heca, bir az qəzəl.
    Yaza-yaza 100 yaşında
    qapımı döysə də əcəl,
    Hələ də tam böyüməyən,
    bir az şıltaq, bir az dəcəl
    Atasının sonbeşiyi
    Bax,
    həmən o uşaq mənəm!

    Xeyirlə-şər, ağla-qara
    təzad dolu başdan-başa.
    Başı eyni, sonu eyni
    həyat sanki, bir tamaşa.
    Bütün ömrü oynayaraq
    bir çiçəyə, bir alqışa
    son pərdədə üz tutduğun
    Bax,
    həmən o torpaq mənəm!

    Daha dayana bilməyib,
    bədən adlı qəfəsində.
    Özü verib əzrayıla
    verdiyi son nəfəsin də!
    Daş pəncərə, dəmir qarmaq
    şaxtalı qış gecəsində
    bir kəndirlə söndürülən
    Bax,
    həmən o ocaq mənəm!

    Tale, yazı, bəxt işidi
    deyib, keçdim hər bir şeyə.
    Dilənçitək əl uzadıb
    yaranandan üzügöyə.
    Şükr elədim, zikr elədim
    dərd içimi yeyə-yeyə
    ilahinin göndərdiyi
    Bax,
    həmən o sınaq mənəm!

    20.05.2021.

    Müəllif, Nuranə Rafailqızı

    YAZARLAR.AZ və BİTİK.AZ















    • avqust 2021, Yazarlar.az

  • 166
Gəldim Sənə

Dəhnəli Məmməd Hacızadə

Zəl Cəlali Vəl İkram, Yoruldum . Görməkçün Cəlalını , Duruldum . Bir çeşmədən süzülüb, Xırmanlarda çözülüb, Yonqarlanıb, üzülüb, Yol aldım . Xətamla,günahımla......

Daa Dimə (Şəki ləhcəsində yumoristik şeir)

Dəhnəli Məmməd Hacızadə

O gün Şəkiyə getdik, Yaxşı görək, daa dimə. Eşit,gör nə eşitdik, Yaxşı görək, daa dimə. Xan qayıdıf gəlitdi, Halımıza gülütdü. Bə diyirdoz ölütdü? Yaxşı görək,......

Haindi (Şəki ləhcəsində yumoristik şeir)

Dəhnəli Məmməd Hacızadə

Bu yerlərdə bir el var, Bilooz,diyim haindi. Burda şipşirin dil var, Cözoo yiyim haindi. Hayva böyun əyitdi, Sararalıtdı,dəyitdi. Ceem cööm cəlitdi? Toydan ciyim haindi. Giriş......

Zər Qafiyə Quqquluqu Satira

Dəhnəli Məmməd Hacızadə

Gəl açaq biz xoruza bir qafiyə , Quqquluqu. Hələ kimsə yazmayıb,sirr qafiyə Quqquluqu. Paylaşır öz səsini mələk gördükdə bu qərib, Dərk etməz insan oğlu dürr......

Dəvənin Etirazı

Dəhnəli Məmməd Hacızadə

Niyə kinli olduğun soruşdular dəvədən. Dəvə də,hirsli-hirsli tez çıxdı hövsələdən. Dedi: -mən bu həyatın acısını yaşadım, Duz dedilər daşıdım. Qənd dedilər daşıdım. Canla-başla getmişəm ağamın......

Baxarıq

Dəhnəli Məmməd Hacızadə

Alar qucağına bizi bu dünya, Biz ona lap körpə yaşdan . Açıb vərəqlərik hər səhifəsini, Çalışıb əvvəldən,başdan . Aldadar dünyanın ləzzəti,duzu, İstərik çoxunu,bəs edər azı.......

Dəniz insan kimidir

Dəhnəli Məmməd Hacızadə

gizlədər hər sirrini. Saxlar əl çatmaz yerdə zinətini,dürrünü. Baxıb göyün üzünə, sinəsi qübar eylər. Pıçıldaşar ləpələr, həya eylər,ar eylər. ,......

Bizim nağıl

Dəhnəli Məmməd Hacızadə

Biri vardı, biri yoxdu, olan səndin, olmayansa sənsiz günüm. Nə azıydı,nə çoxuydu, səndən qeyri gün yoxuydu başqasını düşünüm. Bir sən vardın, düşüncəmin sənsiz günü yox......

Qadın

Dəhnəli Məmməd Hacızadə

Öz könül bağına baxsan azacıq, Görərsən ətirli çiçəkdi . Alıb ətrafını qönçə,tumurcuq, Açılan təzətər ləçəkdi . sız bir dünya dəyməz gözünə, Kimdi sığdırmayan onu özünə?......

Bakı qəzəl

Dəhnəli Məmməd Hacızadə

Görərsən gəzsən əgər dünyada bir danə Bakı. Xəzərin sahilində bərq vuran dürdanə Bakı. Xəzərdir badəsində meyxoş edən piyaləsi, Əyləşibdir taxtında bənzəyir sultanə Bakı. Canıının parçasıdır......