- "Gül ilə tikanın söhbəti"
- Zahid Şirinli
-
Bir bağçada, səhərin hələ şehini itirmədiyi vaxtlarda, qırmızı bir gül sakitcə açırdı. Ləçəkləri günəşə tərəf uzanmışdı, ətri isə küləklə birlikdə ətrafa yayılırdı. Onun yanında isə hər kəsin diqqət etmədiyi, amma həmişə orada olan bir tikan vardı. Sərt idi, iti idi, səssiz idi.
Gül asta səslə dedi:
— İnsanlar məni sevir. Məni qoxlayır, şəkillərimi çəkir, məni evlərinə aparırlar. Səni isə sevmirlər. Səndən qorxurlar. Niyə belədir?
Tikan bir az susdu. Sanki cavabı ölçüb-biçirdi. Sonra dedi:
— Çünki insanlar gözəlliyi sevir, amma onu qorumağın nə demək olduğunu bilmir.
Gül təəccübləndi:
— Məni qorumaq? Mən onsuz da gözələm. Mənə baxan hər kəs bunu görür.
Tikan sakitcə cavab verdi:
— Gözəllik təkbaşına həmişə zəifdir. Sən məhz mən olduğum üçün bu qədər toxunulmazsan. Mən olmasaydım, səni hər kəs qoparıb atardı, dəyərini bilmədən.
Gül bir anlıq fikrə getdi.
— Amma insanlar məni görəndə gülümsəyir, səni görəndə geri çəkilir.
Tikan dedi:
— Mən geri çəkilmə səbəbiyəm, sən isə yaxınlaşma. Hər ikimiz lazımıq. Yaxınlaşmaq üçün sevgi lazımdır, amma çox yaxınlaşmaq üçün hörmət.
Gül soruşdu:
— Bəs niyə səni pis adlandırırlar?
Tikan cavab verdi:
— Çünki mən həqiqəti deyirəm. Həqiqət isə həmişə bir az ağrıdır. Mən toxunuram, amma yaralamaq üçün yox, həddini bildirmək üçün.
Gül asta səslə dedi:
— Demək, səni sevməsələr də, sən olmasan mən yaşaya bilmərəm?
Tikan gülümsədi, amma bu gülüş görünməz idi:
— Elədir. Sən sevginin simvolusan, mən isə sərhədlərin. Sevgi sərhədsiz olanda tez solur.
Bu zaman bağçaya bir insan yaxınlaşdı. Əlini güldə uzatdı, amma tikan barmağına batdı. İnsan əlini geri çəkdi, sonra diqqətlə, ehtiyatla gülü qopardı.
Gül uzaqlaşarkən tikanı arxada qoydu və ilk dəfə anladı ki, onu dəyərli edən təkcə gözəlliyi yox, yanında duran səssiz qoruyucusu imiş.
Bağçada yenə sakitlik oldu. Tikan yerində qaldı, amma artıq tək deyildi. Çünki o bilirdi:
Hər gözəl şeyin yanında bir az sərtlik olmasa, dünya onu çox tez məhv edər. - 406
dekabr 2025, Zahid Ş.
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Gələni tez yola salır. Zalımlara əl eyləyir, Yaxşıları ələ salır. Gah isladır yağışıyla, Gah dondurur qar-qışıyla. Yandırıb od baxışıyla, Hərəni bir hala......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Bakının dərdi var,Bakı xəstədi, Tənha Qız Qalası boyu bəstədi. Xəzərdən ayrılıb uzaqda qalıb, Bir qoca nənə tək qucaqda qalıb. Bakıdan Bakının qoxusu gəlmir, Bakılı didərgin,yuxusu......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Mənə sevgin yetər,daha nə dərdim. Sevməsən dünyadan nakam gedərdim. Sənlə payız ömrün gülünü dərdim, . Həmişə sən mənim yanımda oldun.......
زائـــور اوستاج
Yüz Doqquzuncu Yazı Müharibə Mövzusuna Fərqli Baxış () Salam olsun çox dəyərli oxucum! Bu dəfə söhbətimizin mövzusu Azərbaycan ordusunun döyüş......
Tural İsmayılov
Mən səni ilk dəfə 2038-ci ilin noyabrında, yağışlı bir çərşənbə axşamı görmüşdüm. Amma yaddaş mühəndisləri deyirlər ki, 2038-ci ildə noyabr ayı cəmi üç gün çəkib,......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Yanağın almadır,dodağın püstə, Badam gözlərinin giləsi göyəm. Uyuyub qalasan qollarım üstə, Sabah oyananda günaydın deyəm. Bir iynə yarpaqdır kipriyin,qaşın, Olmasın qəlbində sevgi təlaşın. Dəniztək gözlərin,dərya......
Tural İsmayılov
Bakının iyun istisi köhnə binanın daş divarlarına elə hopmuşdu ki, mənzil nəfəs almırdı. 74 yaşlı Tofiq müəllim pəncərənin önündə oturub eyvandakı solğun sardinyalarına baxırdı. Həyat......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Dağ yol alar Məhəmmədə O gəlməsə dağ tərəfə. Cani-dildən etmək gərək, Təvəkkülü Haqq tərəfə. Nahaq salma qəlbə yara, Haqdadır hər dərdə çara. Talelərin rəngi qara,......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Lövhi-məhfuzda bizi uyaran Rəbbimiz var. Qopacaq Vaqiəni anladır açıq-aşkar. Dönə-dönə buyurur Axirətim var deyə, bəlkə biri "kor" deyə, bəlkə biri "kar" deyə. Buyurur diqqət edin......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
güzgülənəm mavi dəniz gözlərində, Sən də, payız günəşitək şölələnib,bərq vurasan. Bitdim artıq bu həsrətin qor-qor olmuş közlərində, Baxışınla içimdəki boşluqları doldurasan.. Bəlkə......