- “Beşinci mərtəbədəki qapı”
- Ceyhun Fikrət
-
O, hara gedəcəyini bilmirdi. Bir anlıq keçmiş duyğular onu özünə çəkirdi. Geri dönüb özünə, uşaqlığına baxmaq istəyirdi. Amma necə? İllər çox keçmişdi. O böyümüş, artıq yetkin bir gənc olmuşdu.
“Necə geri qayıdım?” — deyə pıçıldadı və doqquz mərtəbəli binanın beşinci mərtəbəsindəki qaranlıq pəncərəyə baxdı. Birdən illərlə cibində gəzdirdiyi qara açar yadına düşdü. O açar keçmişindən qalan yeganə yadigar idi.
Doqquz mərtəbəli köhnə binanın pillələrini asta-asta qalxaraq beşinci mərtəbəyə çatdı. Ağ, toz içində qalmış bir qapının qarşısında dayandı. Qapıya baxdı — ağ rəngi çoxdan solmuş, ləkələr və illərin tozu ilə örtülmüşdü.
Bir anlıq qapını açıb bu andan keçmişə keçmək istədi. Amma cürət etmədi. Çünki o qapının arxasında təkcə tozlu otaqlar yox, həm də onun keçmişi, uşaqlığı, bir vaxtlar itirdiyi sadə sevinclər dayanmışdı.
Qonşunun qapısına da baxdı — o da köhnəlmişdi. “Yəqin bu evlərdə artıq heç kim yaşamır,” — deyə düşündü.
Cibindən qara açarı çıxarıb dəstəyə yaxınlaşdırdı, amma bir anlıq dayanıb dərindən ah çəkdi.
“Bura niyə gəldim?” — deyə fikirləşdi. Elə bil içindəki bir səs ona pıçıldayırdı: “Keçmiş hələ burdadır…”
Qəfil qapını açdı. Qaranlıq dəhlizlə üz-üzə qaldı. Amma sanki otaqlarda birdən işıqlar yandı. Köhnə səslər, gülüşlər canlandı.
Hər kəs ona baxırdı. Kimsə sakitcə “niyə gec gəldin?” dedi.
O, keçmişini görüb köks ötürdü. Hər kəs buradaydı — anası, atası, qardaşı, qonşular, uşaqlıq dostları…
O, pillələrə tərəf döndü, nə edəcəyini bilmədi. Hər kəs gülürdü.
Anası ona baxıb gülümsədi:
— Hə, yenə futboldan gəlirsən? — dedi.
Qonşunun qızı da gülümsədi:
— Hə, xala, yenə dərsdən sonra futbol oynayırdı.
O, əynindəki kostyuma, sonra da əlindəki qara açara baxdı.
Göz yaşlarını saxlaya bilmədi. Hönkür-hönkür ağladı.
Açar əllərindən sürüşüb yerə düşdü.
Evin içindəki işıqlar sönəndə o, anladı ki, qapının o üzündə qalan — artıq sadəcə uşaqlığı idi.
05 oktyabr 2025-ci il - 1028
oktyabr 2025, Ceyhun F.
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Məni bilmək istəsən, Bil, mən o mən deyiləm. Gülməyimə baxma sən, Könüldə şən deyiləm. Çəkdiyim acıları, Sevginlə ovuduram. Kövrəlib göz yaşımı, Damla-damla uduram. Məni bilmək......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
ruh kimi gəlib, İpək saçlarına sığal çəkirəm. Eşidib səsini şirin dilindən, Gah şəkər çəkirəm,gah bal çəkirəm. Duyunca həsrəti dəniz gözündə, Sanıram özümü sənin......
Şümşəd Hüseynova
Həyat vaxt ədalətli olmadı. vaxt eyni yerdən baxmaq olmur həyata. Bəziləri həyata bir addım öndə başlayır, bizim kimiləri isə geridən, onların ardınca yaralar......
Şümşəd Hüseynova
Getmək istərəm bir qış səhəri — Qoyub yurdu, eli, şəhəri. Qoy ağlasın hamı, Fəryadlar göyə çəkilsin. Qırx gün verin, Yağışlar yerdən çəkilsin. , Tanrım,......
Şümşəd Hüseynova
Gözlərim yollardan yığışmır bir an, hər tində, hər küncdə . Bayaq da birinə gözüm sataşdı Gözlərim sən sandı, aldandı yenə... Daha dözmür ürək, açılmır......
Şümşəd Hüseynova
Bir payız səhəri gözlərimi açdığım andan üşüyürdüm. Yerim isti idi, ancaq mən niyəsə buz kimi idim. Ağlamaq istədim, ancaq göz yaşlarım qəsdimə durdu. Sanki həyat......
Şümşəd Hüseynova
Hər daim özümdən uzaqlaşan zaman qaçdığım tək yer var: qələm və vərəq. Bu hər daim belə olub. Hələ uşaq zamandan incəsənətə meyilli biri olmuşam. Nəticə?......
Şümşəd Hüseynova
İnsanlar gedər, xatirələri qalar. Bir insanın səsini, qoxusunu, hətta üzünü belə unuda bilərsiniz, fəqət heç zaman sözlərini, tutmadığı vədlərini unuda bilməzsiniz. Qələmimdə sevgi daim müqəddəs......
Şümşəd Hüseynova
Mən səni dərman bilərdim Sən dərdimə dərdmi qatırsan? ya gəl yanıma, ya burax məni, Sevgimi oyuncaqmı sanırsan? Sənsiz dözmək olmur, . Hara gedim? Kimə deyim......
Şümşəd Hüseynova
Bir yaz axşamı Ay işığında görsəm üzünü, duysam səsini. Kim deyər bezmişəm nur camalından. Ay mənim, bəxtimin qara taleyi. Səni sevmişdim günəşli bir gün, necə......