- Sındım — O Hələ də Yazırdı
- Ceyhun Fikrət
-
Müəllif :Ceyhun Fikrət
Qəribədir... Hər gün mənimlədir.
Məni demək olar ki, əlindən yerə qoymurdu.
Bəzən mənə elə gəlir ki, mən onun üçün çox əzizəm.
Bəlkə də elə düşünmək istəyirəm. Amma kim bilir...
Bəzən məndən çay içir, bəzən də su.
Sanki həyatının bir parçasıyam.
Onun səsini, nəfəsini, hətta susqunluğunu belə hiss edirəm —
baxmayaraq ki, mən sadəcə bir fincanam.
Bu gün o qəribə dərəcədə susqun idi.
Həyat yoldaşına belə gülümsəmədi.
Gözlərində dərin bir yorğunluq, sanki görünməyən bir yük vardı.
Mən onu izləyirdim — hər zamankı kimi səssiz, amma diqqətlə.
Birdən dönüb dedi:
– Mənə qəhvə hazırla.
Xanımı qəhvəni gətirdi.
Amma... başqa bir fincanda.
O an içimdə iti bir ağrı hiss etdim.
Qısqandım.
Axı hər səhər onun əllərində oyanmağa öyrəşmişdim.
Bu günsə kənara atılmışdım. Unudulmuşdum.
Sanki içimdəki istilik sönürdü.
“Yəqin, bir daha mənə dönməyəcək...” – dedim içimdə.
Amma bunu dilə gətirə bilməzdim.
Axı mən sadəcə bir fincan idim.
O isə yenə yazı stolunun arxasındaydı.
Əlində qələm, qarşısında ağ vərəqlər — öz dünyasında.
Bəlkə də mən onun üçün doğrudan da dəyərliydim...
Ya da bu, mənim uydurduğum bir nağıl idi.
Bu gün anladım ki, hər şey müvəqqətidir.
Mənim varlığım da, sevgim də, gözləntim də...
Sadəcə, kimlərəsə çay və su vermək üçün yaranmışdım.
Sonra o, mənə tərəf gəldi.
Ürəyimdə bir ümid işığı yandı.
Bəlkə də yenidən onun əllərində olacaqdım.
Əlinə götürdü. Bir anlıq dayandı.
Sonra xanımına baxıb soruşdu:
– Bu fincanı kim sındırıb?
Xanımı təəccüblə dedi:
– Bu, bir neçə saat əvvəl sınmamışdı… bu necə ola bilər?
O, məni diqqətlə seyr etdi.
Mən isə son dəfə onlara baxıb gülümsəmək istədim.
Amma içimdə iti bir ağrı hiss etdim.
Çünki onun gözləri çox kədərli idi. O bilmədi nə etsin. Məni son dəfə əllərinə götürüb baxdı.
Sonra isə məni zibilliyə atdı. Mən daha onu görə bilmədim. Hər yer qaranlıqlaşdı.
Sükut çökdü.
Ətrafımda qırılmış xatirələr uzanmışdı.
Soyuq, səssiz, cansız.
Mən sındım.
Amma o hələ də yazırdı.
Və bəlkə də... məni bir daha heç vaxt xatırlamayacaq.
06 Oktyabr 2025-ci il
- 668
oktyabr 2025, Ceyhun F.
Roni Xamilyon
Dünyamda oldu Sevdirmədi Heç sənsiz Həyat mənə bağlıydı Etdi məni puç sənsiz Dərdlər Yadıma düşmür Deyil mənə vec sənsiz Sən məcbur eyləyirsən Gecələr Yenə......
Roni Xamilyon
Əllərinlə qazdın qəbrimi mənim Gülərək aldın əlimdən canı Günahkar mən özüm səbəbkarsa sən Yenə Aldandim çünki Neynim Bacarmadım Unutmağı Unutmagi Asand bilmə Özünlə......
Roni Xamilyon
Sevdim Dəli rüzgar kimi Dəyə bilmədim tellərinə Qismət olmadı sevib sevilmək Atdım ən dərinə Görsən Bəlkə Bir Yerdə Adımı Ya Şəklimi İntizarda Qoyma Məni Bir......
Roni Xamilyon
Sənə doluyam Sənə Doluyam Hisslərimlə Ya Boğulam Dənizində Ya ömr edim Hər izində Doluyam Bir Qədəh kimi Dəliyəm Gülündə Şeh kimi Yaylım axım......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Məni bilmək istəsən, Bil, mən o mən deyiləm. Gülməyimə baxma sən, Könüldə şən deyiləm. Çəkdiyim acıları, Sevginlə ovuduram. Kövrəlib göz yaşımı, Damla-damla uduram. Məni bilmək......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
ruh kimi gəlib, İpək saçlarına sığal çəkirəm. Eşidib səsini şirin dilindən, Gah şəkər çəkirəm,gah bal çəkirəm. Duyunca həsrəti dəniz gözündə, Sanıram özümü sənin......
Şümşəd Hüseynova
Həyat vaxt ədalətli olmadı. vaxt eyni yerdən baxmaq olmur həyata. Bəziləri həyata bir addım öndə başlayır, bizim kimiləri isə geridən, onların ardınca yaralar......
Şümşəd Hüseynova
Getmək istərəm bir qış səhəri — Qoyub yurdu, eli, şəhəri. Qoy ağlasın hamı, Fəryadlar göyə çəkilsin. Qırx gün verin, Yağışlar yerdən çəkilsin. , Tanrım,......
Şümşəd Hüseynova
Gözlərim yollardan yığışmır bir an, hər tində, hər küncdə . Bayaq da birinə gözüm sataşdı Gözlərim sən sandı, aldandı yenə... Daha dözmür ürək, açılmır......
Şümşəd Hüseynova
Bir payız səhəri gözlərimi açdığım andan üşüyürdüm. Yerim isti idi, ancaq mən niyəsə buz kimi idim. Ağlamaq istədim, ancaq göz yaşlarım qəsdimə durdu. Sanki həyat......