- Zülmətin İçində İşıq
- Ceyhun Fikrət
-
Müəllif: Ceyhun Fikrət
O, sanki nə edəcəyini bilmirdi. Bəlkə də bu yolu səhv seçmişdi. Amma geri qayıtmaq artıq mümkün deyildi. Öz-özünə pıçıldadı: “Mən mütləq bacaracağam.”
Uşaq idi, amma dərdləri onu böyütmüşdü. Qaranlıq küçənin sonuna qədər getməliydi. Çünki axtarışdaydı – işıq axtarırdı.
Düşüncələrinin dərinliyində bir parıltı yanıb-sönürdü. Hər addımında ona doğru yaxınlaşırdı. Lakin dar və sonsuz görünən küçənin qaranlığı qorxusunu böyüdürdü. O, işıqla bərabər özünü də axtarırdı. İçindən bir səs deyirdi: “Hər zülmətin içində gizli bir nur var.”
Yol ağırlaşdıqca, içindəki inam da böyüyürdü. Birdən dayanıb səssizliyə qulaq verdi. Heç kəs yox idi. “Bəs işıq?” – deyə düşündü. “Bəlkə o da yoxdur?”
Göy üzünə baxdı. Qara buludlar yavaş-yavaş sürünərək sanki onu qorxutmaq istəyirdi. Səssizlik qəlbinə soyuq əl kimi toxundu. Gözlərinə qaranlıq vahiməli göründü. Geri çevrilib uzanan küçəyə baxdı və əzmlə dedi:
“Artıq geri dönə bilmərəm. Mən bu zülmətdən çıxacağam.”
Yenidən addımlamağa başladı. Yolun nə qədər uzun olduğunu bilmirdi, yalnız yorğunluğunu hiss edirdi. Dayandı. Ətrafına boylandı, heç nə görmədi. Gözlərini göyə dikib astaca pıçıldadı: “Mən bacarmıram…” və dizlərinin üstünə çökdü.
Zülmət bütün varlığını bürümüşdü. Əlləri, ayaqları, sanki özü də qaranlığın bir parçasına çevrilmişdi. O an ümidini itirirdi.
Lakin qəlbinin dərinliyində bir səs yüksəldi: “Mən səndən başqa heç kimi istəmirəm.” Bu sözlərlə hər şey dəyişdi. Qara buludlar aralandı, qəlbinə işıq doldu. O an başa düşdü ki, axtardığı nur əslində onun içindəymiş.
Ətraf birdən-birə işıqlanmağa başladı. Küçənin qaranlıq divarları sanki heyranlıqla ona tamaşa edirdi. Artıq qorxu yox olmuşdu. O, üzündə təbəssümlə pıçıldadı:
— Mən qaranlıq küçələri işıqlandıran bir nuram.
4 oktyabr 2025 ci il - 479
oktyabr 2025, Ceyhun F.
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Zəl Cəlali Vəl İkram, Yoruldum . Görməkçün Cəlalını , Duruldum . Bir çeşmədən süzülüb, Xırmanlarda çözülüb, Yonqarlanıb, üzülüb, Yol aldım . Xətamla,günahımla......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
O gün Şəkiyə getdik, Yaxşı görək, daa dimə. Eşit,gör nə eşitdik, Yaxşı görək, daa dimə. Xan qayıdıf gəlitdi, Halımıza gülütdü. Bə diyirdoz ölütdü? Yaxşı görək,......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Bu yerlərdə bir el var, Bilooz,diyim haindi. Burda şipşirin dil var, Cözoo yiyim haindi. Hayva böyun əyitdi, Sararalıtdı,dəyitdi. Ceem cööm cəlitdi? Toydan ciyim haindi. Giriş......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Gəl açaq biz xoruza bir qafiyə , Quqquluqu. Hələ kimsə yazmayıb,sirr qafiyə Quqquluqu. Paylaşır öz səsini mələk gördükdə bu qərib, Dərk etməz insan oğlu dürr......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Niyə kinli olduğun soruşdular dəvədən. Dəvə də,hirsli-hirsli tez çıxdı hövsələdən. Dedi: -mən bu həyatın acısını yaşadım, Duz dedilər daşıdım. Qənd dedilər daşıdım. Canla-başla getmişəm ağamın......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Alar qucağına bizi bu dünya, Biz ona lap körpə yaşdan . Açıb vərəqlərik hər səhifəsini, Çalışıb əvvəldən,başdan . Aldadar dünyanın ləzzəti,duzu, İstərik çoxunu,bəs edər azı.......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
gizlədər hər sirrini. Saxlar əl çatmaz yerdə zinətini,dürrünü. Baxıb göyün üzünə, sinəsi qübar eylər. Pıçıldaşar ləpələr, həya eylər,ar eylər. ,......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Biri vardı, biri yoxdu, olan səndin, olmayansa sənsiz günüm. Nə azıydı,nə çoxuydu, səndən qeyri gün yoxuydu başqasını düşünüm. Bir sən vardın, düşüncəmin sənsiz günü yox......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Öz könül bağına baxsan azacıq, Görərsən ətirli çiçəkdi . Alıb ətrafını qönçə,tumurcuq, Açılan təzətər ləçəkdi . sız bir dünya dəyməz gözünə, Kimdi sığdırmayan onu özünə?......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Görərsən gəzsən əgər dünyada bir danə Bakı. Xəzərin sahilində bərq vuran dürdanə Bakı. Xəzərdir badəsində meyxoş edən piyaləsi, Əyləşibdir taxtında bənzəyir sultanə Bakı. Canıının parçasıdır......