- Kor bucaq
- Mükafat Yaqub
-
Mükafat Yaqub
Kor bucaq
(Hekayə)
(Bir romanın xülasəsi)
Dərdini deməyə bircə nəfər var idi. Ancaq Ona ürəyini açıb, təsəlli tapa bilirdi. Evdən çıxıb birbaşa Onun yanına gəldi. Qapı açılan kimi, salamsız-kəlamsız evə girib düz həmişəki yerinə,- ortası çökük çarpayıya yayxandı. Belini divara söykəyərək ayaqlarının ikisini də qabağa uzatdı. O, qapını bağlayıb içəri qayıdanda, O, artıq yerini rahatlamışdı. Onun ayaqlarının üstündən adlayıb stolun arxasında əyləşdi. Heç bir söz demədən Onun üzünə baxdı. O da Onun üzünə baxaraq çənəsini döşünə dayayıb gözlərini yumdu. O, stolun üstündəki kağız-kuğuzu səliqəyə salıb, çay tədarükü üçün ayağa durdu. Yenə də Onun ayaqları üstündən adlayıb mətbəxə keçdi.
O, ayaqlarını döşəmədə oynadaraq fikrə getmişdi.Xəyalı asimanı gəzir, itirmədiyini, lakin əldə etmək istədiyini, axtarırdı. O, çaydanı qaz üstə qoyub qaynamağını gözləyirdi. Bir müddət beləcə, sükut içində keçdi. Sonra qapı döyüldü. O, qapını açmağa getdi. Gələn O idi... Evin sükutu tamamilə pozuldu. O, yerindən tərpənmədi.
Çaydan qaynadı. Dərd yaddan çıxdı. O, elə hey danışırdı. O, qulaq asır, O isə öz işində,- səmanı daramaqla məşğul idi. Çöldə yağış yağmağa başlamışdı. Yarpaqların xışıltısı, yağışın şırıltısı içəridə eşidilirdi. Ev sərin idi, çay isə isti. O, birdən Onun üzünə baxdı. Onun nitqi tutuldu. O, tez yerini dəyişdi. Çarpayının cırıltısı kəsildi. Evdə yenidən sakitlik yarandı. Yağış isə bərkiyirdi. İldırımın işartısı və göyün gurultusu evdə bir vahimə yaratmışdı.
Deyilməyə söz çox idi. Ancaq məsələni sükut həll etdi. Çox uzun çəkdi bu sükut.
Yağış, elə hey, aramsız yağırdı. O, elə bu dəqiqə,- ürəyindəcə ,- hər şeyi qət etdi. O isə əlini hər şeydən üzmüşdü. Danışmağa dəyməzdi. İndi hər şey məlum idi. O da bunu hiss etdi. Bu məsələdə Onluq elə bir iş yox idi. Əvvəldən bu fikrə etiraz etsə də, O, qulaq asmamışdı. Çünki tərsin biri idi. Dediyini edəcəkdi. Ona isə bu dəhşətli görünürdü. Bütün günü evdə qalmaqal idi. O, az qala dəli olmaq dərəcəsinə çatmışdı. Dərdini Ona deyirdi. O da Onu başa düşürdü. Ancaq O, heç vaxt istəmirdi ki, Onun istədiyi kimi olsun. Çünki Ona yazığı gəlirdi. O isə Ona nifrət edirdi. Evdə Onun gününü qara eləmişdi. O daha buna dözə bilmirdi.
İndi sükut hər şeyi həll etsə də, O, son və qəti sözü gözləyirdi. O, tamamilə etiraz edə bilərdi. Lakin Ona da yazığı gəlirdi. Ürəklə isə zarafat etmək olmaz.
O, gözləyirdi. O, danışmırdı. O da susurdu. Saat onu tamamladı. Getmək vaxtı idi. O, getdi. Qapını örtmədi. Ev sərin idi. Çay soyumuşdu. Yağış isə elə hey yağırdı...
Mükafat Yaqub.
- 248
noyabr 2017, Mükafat Y.
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Zəl Cəlali Vəl İkram, Yoruldum . Görməkçün Cəlalını , Duruldum . Bir çeşmədən süzülüb, Xırmanlarda çözülüb, Yonqarlanıb, üzülüb, Yol aldım . Xətamla,günahımla......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
O gün Şəkiyə getdik, Yaxşı görək, daa dimə. Eşit,gör nə eşitdik, Yaxşı görək, daa dimə. Xan qayıdıf gəlitdi, Halımıza gülütdü. Bə diyirdoz ölütdü? Yaxşı görək,......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Bu yerlərdə bir el var, Bilooz,diyim haindi. Burda şipşirin dil var, Cözoo yiyim haindi. Hayva böyun əyitdi, Sararalıtdı,dəyitdi. Ceem cööm cəlitdi? Toydan ciyim haindi. Giriş......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Gəl açaq biz xoruza bir qafiyə , Quqquluqu. Hələ kimsə yazmayıb,sirr qafiyə Quqquluqu. Paylaşır öz səsini mələk gördükdə bu qərib, Dərk etməz insan oğlu dürr......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Niyə kinli olduğun soruşdular dəvədən. Dəvə də,hirsli-hirsli tez çıxdı hövsələdən. Dedi: -mən bu həyatın acısını yaşadım, Duz dedilər daşıdım. Qənd dedilər daşıdım. Canla-başla getmişəm ağamın......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Alar qucağına bizi bu dünya, Biz ona lap körpə yaşdan . Açıb vərəqlərik hər səhifəsini, Çalışıb əvvəldən,başdan . Aldadar dünyanın ləzzəti,duzu, İstərik çoxunu,bəs edər azı.......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
gizlədər hər sirrini. Saxlar əl çatmaz yerdə zinətini,dürrünü. Baxıb göyün üzünə, sinəsi qübar eylər. Pıçıldaşar ləpələr, həya eylər,ar eylər. ,......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Biri vardı, biri yoxdu, olan səndin, olmayansa sənsiz günüm. Nə azıydı,nə çoxuydu, səndən qeyri gün yoxuydu başqasını düşünüm. Bir sən vardın, düşüncəmin sənsiz günü yox......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Öz könül bağına baxsan azacıq, Görərsən ətirli çiçəkdi . Alıb ətrafını qönçə,tumurcuq, Açılan təzətər ləçəkdi . sız bir dünya dəyməz gözünə, Kimdi sığdırmayan onu özünə?......
Dəhnəli Məmməd Hacızadə
Görərsən gəzsən əgər dünyada bir danə Bakı. Xəzərin sahilində bərq vuran dürdanə Bakı. Xəzərdir badəsində meyxoş edən piyaləsi, Əyləşibdir taxtında bənzəyir sultanə Bakı. Canıının parçasıdır......